مسترمووي - دانلود فيلم و سريال بدون سانسور بهمراه زيرنويس چسبيده فارسي و دوبله .::MrMovie::.
‫ترجمه از: سـحـر و امیر ستارزاده ‫H1tmaN & Sahar_frb
‫اوه!
‫آهای. آهای رفیق، حالت خوبه؟
‫لازمه دراز بکشی و اینا؟
‫نه، هر از گاهی اینطوری میشم. ‫حل میشه.
‫ولی مرسی که پرسیدی
‫خیلی‌خب، پس خبرم کن
‫پشت میزم هستم
‫آقای لمیول...
‫شدتش یه‌کم زیاد بود
‫آره، ما...
‫به نظرم چیزی که ما می‌خوایم ‫بیشتر یه حالتِ سرگیجه و منگ شدنـه،
‫تا حمله‌ی قلبی...
‫متوجهی؟
‫«اوه، آخ»
‫خب؟ «اوه»
‫نمی‌خوایم مردم رو بترسونیم
‫آخ. اوه
‫چه حسی داره؟
‫- عالیه ‫- توصیه‌ای واسه من نداری؟
‫نه، تو حرف نداری
‫اوه. اوه
‫آهای. آهای رفیق، حالت خوبه؟
‫آخ
‫خیلی وقتـه مشغول این کاری؟
‫مدتی میشه، گمونم
‫من تازه از دانشکده‌ی جولیارد فارغ‌التحصیل شدم
‫این اولین کاریـه که بابتش پول می‌گیرم. ‫راستش اصلاً اولین کارمـه.
‫تجربه‌ی جالبیـه
‫می‌دونم همه‌تون چه فکری می‌کنید،
‫ولی اشتباه می‌کنید. ‫من فقط آدرس می‌خوام.
‫مقصد این قطار کجاست؟
‫مسئول قطار کجاست؟
‫ازش بپرسید مقصد این قطار کجاست
‫گلوری؟ مقصد نهایی‌م اونجا نیست
‫فورت لی، نیوجرسی مقصد نهایی‌مـه
‫شما نکبت‌ها رو نمی‌دونم،
‫ولی من یه برادر زن دارم
‫مسافرانِ این قطار خوب، بد و
‫علی‌الخصوص مادرسگ‌های زشت هستن! ‫[اشاره به فیلم خوب، بد، زشت]
‫خب کی قراره قهرمان باشه؟
‫- تو؟ ‫- من بازی‌گردانم و کارم انتخاب بازیگره،
‫تخصصم پیدا کردنِ قیافه‌های منحصر به فرد و غیر معمولـه
‫- تابحال به فکرت افتاده که... ‫- آره
‫بهم میگن استعداد ستاره شدن دارم
‫موافقم. بیا...
‫سالامونوویچ گفت:
‫«نه، نگرانش نباش. ‫فقط یه غده‌ست.»
‫- چه باحال... ‫- آهای، آهای، واحد 4 اِف
‫توی آپارتمانت سگ نگه می‌داری؟
‫- نه، چطور؟ ‫- پس لابد یکی دیگه‌ست
‫آهای. یالا رفیق
‫بپا، بپا، بپا، بپا
‫آهای، آهای. نه، بیا اینجا
‫دست بزن اینجام. ‫دست بزن اینجام.
‫اینجا
‫به نظرت قلمبه شده و توده‌ست؟
‫یه‌کوچولو
‫می‌دونی این یارو منو یاد کی می‌ندازه؟
‫وودی آلن، موقعی که جوون‌تر و دستپاچه‌تر بود
‫آره. یجورایی دستپاچه‌ست
‫گوش کن، دلگرم باش داداش
‫برو کلاس جوجیتسوی برزیلی،
‫یا کلاس کراو ماگای اسرائیلی
‫ببین، ریز نقش
‫منشاء همه‌ی ناراحتی‌های زندگی، ‫نپذیرفتن و کنار نیومدن با واقعیتـه
‫می‌دونی کی اینو بهم گفته؟
‫- روان‌پزشکت ‫- نه، جدی میگم
‫می‌دونی کی بهم گفته که ‫منشاء همه‌‌ی ناراحتی‌های زندگی
‫- از... ‫- یا خدا
‫کنار نیومدن با واقعیتـه؟
‫لیدی گاگا
‫اون سلیطه‌ی لعنتی رو ‫از موقعی می‌شناختمش که...
‫سلام
‫آ...
‫می‌خواید رد بشید؟
‫ببخشید
‫شرمنده، ایشون رد میشن...
‫یا خدا، آقایون...
‫در ابتدایی‌ترین سطح،
‫سوت زدن یعنی،
‫«لب‌هاتون رو به هم نزدیک کنید و
‫فوت کنید»
‫درسته؟ همه این کار رو می‌کنن
‫هر بچه‌ی پنج ساله‌ای اینو بلده
‫ولی تابلوئـه که پیچیده‌تر از این حرفاست
‫هر کسی که سوت زده
‫می‌دونه که
‫اگه لب‌هات رو به هم نزدیک کنی...
‫آخ!
‫همه‌ی این ماهیچه‌ها،
‫ماهیچه‌های بَندازه‌ی اطراف لب‌ها...
‫- سلام. عه، دستت! ‫- آ...
‫همین الان جعبه‌ی کمک‌های اولیه‌ام رو ‫از بسته‌بندی در آوردم
‫الان برمی‌گردم، وایسا
‫باید اینطوری کنی...
‫آوردمش
‫من حلش می‌کنم. ‫نگرانش نباش.
‫میشه اینجا بشینیم؟
‫من دکتر نیستم. ‫زیر بار هیچ مسئولیتی نمیرم.
‫رضایت داری؟
‫اگه بگم پماد ضدباکتری زدن و گاز بانداژ
‫تهِ کاریـه از دستم برمیاد، اغراق کردم
‫تاریخ گذشته. همین اواخر؟
‫احتمالاً هنوز قابل مصرف باشه، نه؟
‫آره
‫دستمال توالت
‫واسه محیط‌زیست خوب نیست
‫یه نگاهی به زخم بندازیم
‫اوه، لعنتی...
‫شاید بخیه‌لازم باشی...؟
‫- نظر خودت چیه؟ ‫- خب...
‫چه اتفاقی واست افتاد؟
‫به من ربطی نداره
‫خیلی‌خب
‫بذار ببینیم
‫من و اون عوضی‌ها مثل احمق‌ها
‫ول‌معطل بودیم
‫و با خودم گفتم: ‫«توی ساختمون جدیدم یکی دشمنم شد»
‫این سوزش داره
‫سوزش نداشت؟
‫یه‌کم
‫خیلی‌خب، ردیفـه
‫احتمالاً ردیفـه
‫چه شجاعی. دل شیر داری‌ها
‫خیلی‌خب، بیا...
‫قبل اینکه...
‫خوب شد؟
‫- ها؟ ‫- وای لعنتی
‫ریختم روی مبل
‫- نه، مشکلی نیست ‫- خیلی شرمنده
‫اگه نتونستی درش بیاری بهم بگو
‫افتاد روی رونم
‫چندش‌آوره
‫بهتره بگی یکی بیاد یه نگاهی بهش بندازه
‫آپارتمانت خیلی فرسوده‌ست
‫آره. خب، یعنی، منطقی‌ـه...
‫آپارتمان من که منطقه‌ی جنگیـه
‫- اهل همینجایی؟ ‫- آره
‫من اهل اولهسوندم ‫[شهری در نروژ]
‫- اسمش رو شنیدی؟ ‫- اوهوم
‫شرمنده، گفتی اسمت چی بود؟
‫- ادوارد ‫- ا.لمیول
‫برچسب صندوق پستی رو دیدم
‫من اینگرید هستم. گفته بودم؟
‫این مامانتـه؟
‫آره
‫این تویی؟
‫بله
‫- زنده‌ست؟ ‫- نه
‫خب، شغلت چیه؟
‫خب، من... داشتم پیاز خرد می‌کردم...
‫نویسنده‌ای
‫توی خیابون پیداش کردم
‫جدی؟ می‌خوره قیمتی باشه
‫«اونا منو دست می‌ندازن و ‫التماسم می‌کنن که چهره‌ام رو نشون بدم،
‫فقط واسه اینکه وقتی چهره‌ام رو نشون دادم،
‫بتونن با وحشت ازم رو برگردونن.»
‫این چیه؟
‫من... فقط داشتم امتحانش می‌کردم
‫جالبه
‫راستش، من نمایش‌نامه‌نویسم
‫من بازیگری می‌کنم
‫عالیه
‫دارم به مخم فشار میارم که ‫ببینم توی فیلمی چیزی دیدمت یا نه
‫نه... بعیده
‫خب، شاید با هم به اوج رسیدیم
‫شاید
‫می‌‌دونی قبل من، کی توی ‫آپارتمانم زندگی می‌کرده؟
‫- سی.پولاسکی؟ ‫- آره
‫اون... اومد ازم
‫پودر رخت‌شویی گرفت
‫سالخورده بود. گمونم همسرش فوت شده بود
‫- مُرد؟ ‫- من نمی...
‫نمی‌دونستم رفته
‫راستش، من اصلاً واسه این نیومده بودم
‫ولی میشه یه‌کم پودر رخت‌شویی ازت بگیرم؟
‫آره. آره، البته
‫- میشه؟ ‫- حتماً. من...
‫آره
‫سوت زدن یاد می‌گیری؟
‫در کل، گویا اوضاع نسبتاً به ثُبات رسیده
‫در نهایت، مجبوریم
‫به زائده‌ی اضافی بالای چشم چپت ‫یه نگاهی بندازیم
‫بینایی‌ت به طور قابل توجهی ‫تحت تأثیر قرار گرفته؟
‫دیگه عادت کردم
‫رو این حساب تا دو سال اینا نیاز به جراحی نداری
‫- این وقفه خیلی نیاز بود ‫- آره
‫بیا بذاریمش واسه سه سال
‫ولی باید روراست باشم، دیر یا زود،
‫چشمت ضعیف میشه
‫و در رابطه با اون توده‌ی کیستِ چربی،
‫به نظرم بهتره جراحی کنیم و درش بیاریم
‫ولی کاهش شنوایی حداقلـه،
‫پس احتمالاً می‌تونیم به تعویق بندازیمش
‫چندین تومور هم رُشد جزئی داشتن،
‫ولی با هیچ اندام مهمی تداخل ندارن
‫پس، فقط باید حواس‌مون بهشون باشه
‫اینا رو گفتم که تا حدودی
‫برآوردی از اتفاقات آینده داشته باشی. ‫درسته که واست چیز جدیدی نیست.
‫ولی یه راه جایگزین پیش پامون قرار گرفته
‫یکی از همکارانم، یوجین فلکسنر که
‫یکی از پزشکانِ حاذق و تواناست،
‫در به در دنبال بیمار می‌گرده،
‫بیماری مثل تو،
‫واسه امتحانِ یه داروی آزمایشی
‫درسته که کلماتی مثل مداوا و علاج ‫واسه صنفِ شغلی ما،
‫مثل لعن و نفرین می‌مونه،
‫ولی ظاهراً این دارو پتانسیلش رو ‫داره که درمانت کنه،
‫حتی به طور کامل
‫پیامدش ممکنه زندگیت رو تغییر بده
‫بهتره با اغراق الکی دلت رو روشن نکنم
‫چون گویا اولین آزمایششـه
‫ولی شاید هر خطر احتمالیش، ‫به پاداش احتمالیش بیارزه؟
‫بد نیست بهش فکر کنی
‫اوه، سلام، همسایه
‫کادوی پاگشای خونه‌ات، بابت رنگ کردنِ در
‫مگه مادرت اینو بهت نداده؟
‫نه، من... توی خیابون پیداش کردم
‫درسته. باشه
‫می‌خوام از شرش خلاص شم و ‫تو هم که نمایش‌نامه‌نویسی
‫آره، ولی شاید بابتش یه پولی گیرت بیاد
‫یه نقش برام بنویس
‫آره. درسته
‫زود میرم سراغش. ‫ولی ممنون.
‫این... خیلی سنگینـه، چه دست و دل‌بازی
‫ممنون
‫سلام!
‫- سلام رفیق ‫- سلام. همسایه‌مـه
‫بیا داخل. بازم ممنون
‫- آره ‫- مرسی
‫یا خودِ خدا
‫آخه کی رو دوست داشته باشم ‫جز زیباترین زنِ دنیا
‫صد البته
‫زیباترین زن دنیا از بین همه‌ی زن‌ها
‫فریبنده‌ترین و باهوش‌ترین‌شون
‫گاهی توی سایه‌های آبی شب،
‫تسلیم احساساتِ لطیف میشم
‫وارد یه باغ میشم،
‫با این دماغ معیوب وحشتناکم
‫بوی خوش بهار رو حس می‌کنم و
‫یه زن و مرد رو تماشا می‌کنم
‫که زیر نور مهتاب با هم قدم می‌زنن،
‫و به این فکر می‌کنم که من هم
‫چقدر دلم می‌خواد ‫زیر نور مهتاب با یه زن قدم بزنم
‫کنترلم رو از دست میدم و غرق افکار میشم
‫خودم رو فراموش می‌کنم
‫و بعدش من...
‫یهویی سایه‌ی نیم‌رخم رو
‫روی دیوار باغ می‌بینم
‫هرچند که غم‌انگیزه، ولی جای تعجب نداره
‫افراد جذاب توی اکثر زمینه‌های زندگی‌شون
‫برنده هستن،
‫و محل کار هم از این قاعده مستثنی نیست
‫احتمالاً با دیدن چهره‌ای مثل این
‫مبهوت یا آشفته می‌شید
‫شاید با بی‌نزاکتی بهشون خیره بشید،
‫یا برعکس، ‫نگاهتون رو ازشون بدزدید،
‫حتی اگه کلاً آدم مهربونی باشید
‫وقتی با اون همکارانی که چهره‌ی ‫متفاوتی دارن زیاد معاشرت می‌کنید،
‫ممکنه این احساسات ناخوشایند
‫کم‌رنگ بشن یا فروکش کنن
‫بابت این واکنش‌ها به خودتون سخت نگیرید
‫ما هیچ کنترلی روی واکنش‌های
‫«مبارزه‌ یا فرار» قسمتِ خزنده‌ی مغزمون نداریم
‫ولی ما انسان‌ها که موجوداتی ‫توسعه‌یافته و همدل هستیم،
‫می‌تونیم به راهکارهایی متوسل بشیم تا
‫جامع‌تر و همه‌پذیرتر باشیم
‫طبق گفته‌ی متخصصان،
‫اینا یه سری روش هستن
‫کاری کنید که همکار بد چهره‌تون احساس کنه
‫توی پروژه تیم‌تون مشارکت داره و
‫تلاش کنید ازشون نظر بخواید
‫لوتر، بازخوردی واسه سالی داری؟
‫به نظرم ایده‌ی فوق‌العاده‌ایـه
‫در موقعیت مناسب، به دورهمی‌های اجتماعی
‫دعوت‌شون کنید
‫خب موریس، آخر هفته تولدمـه
‫جدی؟ چند سالتـه؟
‫نپرس که سنم زیاده
‫ولی من قراره
‫چند نفر رو دعوت کنم خونه‌ام و
‫داشتم فکر می‌کردم که تو هم باید بیای
‫سالی هم میاد
‫عالیه. ممنون که به فکرم بودی
‫خیلی ارزشمنده
‫و اگه خواستی یه نفر رو هم ‫با خودت بیاری، قدمش روی چشم
‫اگه با دختری توی رابطه‌ای یا...
‫ممنون
‫تولدت مبارک
‫هر از گاهی جویای احوال‌شون بشید،
‫درست مثل بقیه که جویای احوال‌شون می‌شید
‫اگه در وضعیت خوبی نبودن،
‫مؤدبانه ازشون بپرسید که ‫کمک لازم دارن یا نه...
‫ولی طوری برداشت نشه که
‫اونا محتاج شما هستن
‫آهای. آهای رفیق، حالت خوبه؟
‫لازمـه دراز بکشی و اینا؟
‫نه... هر از گاهی
‫اینطوری میشم. درست میشه
‫ولی مرسی که پرسیدی
‫خیلی‌خب باشه، بهم خبر بده
‫پشت میزم هستم
‫احیاناً سالی رو ندیدی؟
‫نه
‫همین بود
‫- بازم نشونت میده؟ ‫- نه
‫خب، این... چیه؟ یه جور...
‫مثلاً توی دفاترِ کاری نشونش میدن؟
‫یه چیزی توی همین مایه‌ها
‫آره
‫خب، به نظر ابزار مهمی میاد
‫تازه، نه، تأثیرگذاری خوبی داشتی
‫- آره ‫- آره
‫همه‌مون باید از یه جایی شروع کنیم دیگه
‫آره. عه، یه جوش سرسیاه روی دماغت هست
‫من...
‫میشه درش بیارم؟
‫این... می‌تونم درش بیارم
‫میشه؟
‫باشه
‫این... نه. زورکی نیست
‫نه... مشکلی نیست
‫آخه پوستت خیلی چربـه
‫یه کِرِم خوب براش دارم
‫- خیلی‌خب ‫- دلم می‌خواد امتحانش کنم
‫- جدی؟ ‫- البته
‫پس دیگه تو رو نشون نمیده؟
‫- نه ‫- نه؟ باشه
‫آ...
‫گمونم... من...
‫- من... شرمنده ‫- نه، شرمنده نباش
‫یادم رفته بود یه کاری دارم...
‫بعداً باهات صحبت می‌کنم. ‫می‌بینمت.
‫روان‌شناسان کم‌کم
‫دارن کشف می‌کنن که ریشه‌ی تنفر از کجاست...
‫بعضی از پژوهشگران معتقدن که
‫احساس تنفر مشابه احساس ترسـه
‫به گفته‌ی «والری کورتیس»، ‫یکی از دانشمندان علوم رفتاری
‫در دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن:
‫«ترس تکامل یافت تا انسان‌ رو از حیوانات بزرگی که
‫می‌خوان بخورنش، دور نگه داره»
‫خیلی‌خب، و بعدش...
‫یوهو!
‫خیلی‌خب. فقط یه عکس ویرایش‌شده‌ست،
‫ولی گمونم همه متوجه منظور می‌شیم
‫خیلی‌خب، ادامه بدیم، دکتر تراتز
‫خیلی‌خب، همونطور که شاید بدونید،
‫این دارو اولش واسه درمان
‫ریزش موی آندروژنیک ساخته شد
‫توی این حوزه خیلی نویدبخش بوده
‫اینا واسه آزمایشات مرحله‌ی سومـه؟
‫ولی کاری که ما اینجا می‌کنیم،
‫زمین تا آسمون فرق داره
‫هر چند البته، واسه یه بازارِ خیلی خاص و عالی
‫توی این دوزی که پیشنهاد می‌کنیم تجویز بشه،
‫شاهد اصلاح فیزیکی بافت سخت و نرم بودیم،
‫هم بافت‌هایی که تحلیل رفتن، ‫هم بافت‌هایی که زیادی بزرگ شدن،
‫بدون نیاز به جراحی
‫یا پیوند پوست
‫پتانسیلش رو داره که شکل و کارآیی رو
‫به اندام‌هایی دارای نقص برگردونه
‫که واسه ظاهر فیزیکی یه بیمار
‫خیلی حائز اهمیتـه
‫در عین حال هزینه‌ی کلی رو
‫فقط با یه عوارض سطح متوسط کاهش میده
‫یه تعداد پارگی زخم و
‫آسیب عروقی هم وجود داشته...
‫از این واسه سنجش میزان ‫پیشرفت استفاده می‌کنیم و
‫مغایرت‌ها رو هم
‫به دستگاه برمی‌گردونیم
‫واو. محشره!
‫دفترچه‌ی شرح وقایع
‫کنار هر عارضه‌ی جانبی احتمالی، ‫عددش رو علامت بزن
‫صفر یعنی نیست، ‫یک یعنی خفیف،
‫ده یعنی...
‫اینا به حفاظت از کلیه‌هات کمک می‌کنن
‫هر چهار ساعت به صورت مرتب مصرف کن
‫اینا ممکنه دارونما باشن؟
‫این قرص‌ها، نه
‫به همه از اینا میدیم، واسه محافظت از کلیه‌ها
‫دارونماها واسه درمان با کتورولاک و
‫آکیپروسونیپ هستن
‫پس از لحاظ تئوری، آره
‫این قرص‌ها صد درصدی نیستن،
‫ولی اینطوری فکرش رو از سرت بیرون می‌کنم
‫حالا، وقتشه بانداژت عوض بشه
‫دکتر تراتز
‫دکتر تراتز! وقت تعویض لباسـه
‫این یکی...
‫فردا می‌بینمت
‫تازه حقوقش هم افتضاح بود، پس...
‫- به خاطر اون نبود ‫- به خاطر اون نبود
‫به خاطر اون نبود
‫یادمه...
‫یادمه می‌رفتم فروشگاه‌های محصولات موسیقی خفن
‏« شکلات پانوی، امیدوارم دیابت یا رژیم نداشته باشی.‏ بازم ممنون بابت شوینده. واسه صورتت کِرِم آوردم. »‏
« بوس‌بوس، سی پولاسکی :)‏ »
« پ.ن: حدس بزن اینا رو با چی تایپ کردم؟ »
‫دیوونه‌ام می‌کنه
‫می‌دونی درمورد پولی که درمیارم چه فکری می‌کنم؟
‫بذار بهت بگم نظرم راجع به پول چیه
‫اینو می‌بینی؟ این نظر من درمورد پولـه
‫این، خب؟ ‫خب ادامه بده دیگه
‫حاضری؟ همه چی رو می‌ریزم روی دایره
‫یالا، کاری که گفتی بکن
‫بگو! بگو!
‫بگو چطوری قبض‌ها و صورتحساب‌ها رو ‫پرداخت می‌کنی
‫چطوری پولت رو خرج می‌کنی
‫بگو اجاره‌ی ماه پیش رو چطوری پرداخت کردی
‫می‌خوای چیکار کنم، زانو بزنم؟
‫می‌خوای پاهات رو ببوسم؟
‫خب، بیخیالش، رفیق
‫چون این خونه خیلی قبل‌تر از اینکه
‫منو بیاری اینجا بوده و
‫بعد رفتنت هم حالا حالاها هست
‫خب؟ پس واسه من بحث پول نکن
‫از درد و رنج هم جلوی من دم نزن،
‫و موقعی که خیال می‌کنی
‫قضیه تمومـه، دهنت رو وا نکن
‫خب؟ هر وقت تموم بشه خودم بهت میگم
‫در واقع، اولین نفر به خودت میگم
‫میام بهت میگم رفیق. ‫میام...
‫توی گوشِت زمزمه می‌کنم
‫میگم: «تموم شد!»
‫بیخیال
‫نمی‌خوام یه شب دیگه هم
‫همینطوری چهار زانو بشینم تلوزیون تماشا کنم
‫مجبوریم. پولی نداریم
‫ولی فکر کردم چیزت رو گرفتی، نـ....
‫- نفـ، نوف، نا... ‫- نَفَقه
‫چک نفقه رو امروز گرفتم
‫گرفتم، باید اجاره رو پرداخت می‌کردم
‫مواد نداریم؟
‫پولی نداریم؟
‫یعنی هیچی نداریم...
‫دیگه صبرم سر اومده!
‫چرا زنگ نمی‌زنی به یکی از دوستات و
‫باهاش نمیری بیرون؟
‫چون هیچ دوستی ندارم
‫در رو باز کن!
‫نه، نه. از این طرف. آپارتمان 4بی! 4بی!
‫یالا. بریم. سری، یالا، بریم
‫- قیچی‌ش کن ‫- آره
‫بِبُرش
‫- گرفتیش؟ ‫- آره
‫بپا، نندازش
‫اوه!
‫گرفتمش. گرفتمش
‫- ردیفه؟ ‫- آره
‫من ردیفم
‫آره، خسته شدم رفیق
‫خیلی‌خب، بذاریدش پایین. ‫شب بخیر، شاهزاده‌ی مخملی.
‫به نظرت این یارو شاعر بوده؟
‫چیکار داشتی می‌کردی، رفیق؟
‫چی؟
‫الو؟
‫آهای، برو اون طرفش. ‫برو اون طرفش.
‫بریم!
‫پارک کردن یاد بگیرید، مادرسگ‌ها
‫وقتی مامانم سکته کرد
‫کجا بودی؟
‫آهای، یالا، مردک!
‫برو کنار. باید بری عقب
‫روی صندوق پستش نوشته بود که ‫اسمش اوسترمایره
‫- آره، اوسترمایر ‫- می‌شناختیش؟
‫نه
‫حاضری خودت رو بکُشی؟
‫نمی‌دونم، شاید
‫بسته به شرایط داره
‫نگو «شاید». بگو «نه»
‫- خودت چی؟ ‫- عجب سؤالی!
‫من اول پرسیدم
‫بانداژ دستت چی شد؟
‫آره، خوب شد
‫معجزه‌ست. من ‫مثل «فرانسیس آسیزی» می‌مونم.
‫گمونم سراغ شغل اشتباهی رفتم و
‫حالا تو رو چاک میدم
‫تا بیشتر تمرین کنم
‫شرمنده. عین نگی نگران می‌مونی [شخصیت داستانی]
‫نترسیدم
‫موضوع نمایش‌نامه‌هات چی هستن؟
‫نه، نپرس. ترجیح میدم ‫راجع به خودکشی حرف بزنم
‫- شرمنده ‫- نه، آخه...
‫درموردش حرف زدن خجالت‌آوره...
‫مخصوصاً موقعی که هنوز تکمیل نشده
‫می‌دونی، اسم خودمو گذاشتم نویسنده،
‫ولی نوشته‌هام یجورایی بلندپروازانه هستن
‫نه، نوشتنش رو که می‌نویسم. فقط...
‫چندتا نمایش‌نامه‌ی ترجمه‌ای
‫از یه نویسنده‌ی ایتالیایی نوشتم، ‫ولی بعیده بشناسیش،
‫آدم معروفی نیست. ‫سرش یه جایزه بردم.
‫جایزه‌اش کوچیک بود، ولی آره
‫دارم سعی می‌کنم اولین نمایش‌نامه‌ی ‫غیراقتباسی خودم رو بنویسم،
‫ولی هنوز توی چم و خمش هستم
‫احتمالاً ماشین‌ تحریرت رو پس می‌خوای
‫بندازش آشغال، اصلاً واسم مهم نیست
‫عمراً بندازمش آشغال
‫حداقلِ حداقل، باعث میشه ‫شبیه نویسنده‌ها باشم
‫حداقلِ حداقل، باعث میشه ‫مثل نویسنده‌ها به نظر بیام
‫- بودنش برام مثل متلک می‌مونه ‫- برات الهام‌بخشـه
‫این خوش‌بینانه‌‌ترین چیزیـه که تابحال ازت شنیدم
‫نمایش‌نامه‌های مورد علاقه‌ات چیا هستن؟
‫نمی‌دونم
اونی که... درباره‌ی فروختنه
همونی که توش فروشنده داره
‫اوه
‫آره
‫یه نمایش‌نامه‌ی خوب در مورد ‫نازی‌ها توی تلوزیون دیدم
‫- کدوم؟ ‫- اسمش یادم نیست،
‫ولی توش آواز و رقص و نازی‌ها بودن
‫نازی‌ها آواز می‌خوندن و می‌رقصیدن؟
‫نه...
‫- اون یکی جبهه... ‫- یهودی‌ها
‫گمونم
‫یهودی‌ها آواز می‌خوندن و می‌رقصیدن؟
‫آره، گمونم
‫انگار که یه خواب عجیب دیده باشی
‫شاید درست یادم نمیاد
‫اون کیه؟
‫نمی... نمی‌دونم
‫چرا برات دست تکون میده؟
‫من... اصلاً نمی‌دونم
‫چی می‌خواست؟
‫چرا خیال می‌کرد تو رو می‌شناسه؟
‫گاهی از این اتفاقات واسم میفته
‫جدی؟
‫خب، دلم می‌خواد بیام نمایش‌نامه‌ات رو ببینم...
‫- وقتی تمومش... ‫- قرار نیست ببینیش،
‫قراره توش باشی، مگه نه؟
‫آخ!
‫باورنکردنیـه
‫گمونم این یعنی من توی «گروه شاهد» نیستم؟ ‫[گروه اولیه‌ای درمان روی آنها کارساز نیست]
‫نمی‌تونم این اطلاعات رو به طور رسمی فاش کنم
‫ممکنه این اثر دارونما باشه
‫باید اعتراف کنم،
‫داره کم‌کم احساس ترس...
‫بهم دست میده و
‫این خطرناک نیست؟
‫یعنی صورتم توده‌ای می‌ریزه و میاد پایین
‫مطمئنم فقط از نظر خودتون
‫- توده‌ست ‫- تیکه‌های بزرگ
‫تیکه‌های پوست از قسمت میان‌بافتی جدا میشن
‫ببینید، شما دارید خوب می‌شید، آقای لمیول
‫شما جزوی از یه روند پزشکی تاریخی هستید
‫شاید حتی یه روز ازتون مستند ساختن
‫اگه توی گروه شاهد نباشم
‫و اگه امکانش هست،
‫می‎خوام از صورت‌تون عکس بگیرم
‫مثلاً هر روز ده تا
‫واسه زیر نظر گرفتن سرعت تغییر
‫که ظاهراً خیلی سریع داره پیش میره
‫شاید این ریسک ارزش پاداشش رو داره
‫میشه نیم‌نگاهی بهش داشت
‫یوهو!
‫باهاش چیکار کنم؟
‫نگهش دار، به‌عنوان سوغاتی، یادگاری
‫یادگاری از چی؟
‫می‌شنوی؟ صدای آژیر رو
‫تو بازیگری، نه؟
‫بازیگر فیلم
‫قبلاً دیدمت
‫باید اون بیرون مراقب باشی، رفیق
‫دستشویی فقط واسه مشتری‌هاست، رفیق
‫خب چی سفارش میدی؟
‫بهت می‌خوره یه چیز مرد افکن بخوای
‫با طعم‌دهنده؟ یا با یخ؟
‫چطوره خاصیت شفابخشش رو رقیق نکنیم؟
‫آهای رفیق
‫من می‌شناسمت
‫از کجا می‌شناسمت؟
‫نمی‌دونم
‫تو منو می‌شناسی؟ ‫منو به جا میاری؟
‫من گای گانت هستم
‫- نمی‌دونم ‫- واست آشنا نیستم؟
‫نمی‌دونم، شاید. ‫توی خاطرم نیستی.
‫صحیح
‫- مأمور آتش‌نشانی داوطلب ‫- چی؟
‫واسه فیس‌بوک کار می‌کنی؟
‫نه، ولی خیلی بهم میگن
‫نه، این نبود
‫من دیدمت
‫محاله فراموشت کنم. ‫هیچ چهره‌ای از ذهن من پاک نمیشه.
‫ببخشید، یه مقدار...
‫خون یا یه چیزی ریخته اینجات
‫اسمت چیه؟
‫- ادوارد ‫- نام‌خانوادگیت
‫- لمیول ‫- ها؟
‫- لِمیول ‫- لیموِل
‫ادوارد لیمول
‫سلام، احوالت چطوره؟
‫عجب معمایی شد ولی، نه؟
‫من که گفتم، گای گانت هستم
‫ولی بالأخره یادم میفته کجا دیدمت
‫- تو هم بهش فکر کن، خب؟ ‫- باشه
‫خیلی‌خب. از نوشیدنیت لذت ببر
‫نه!
‫آخ...
‫باید بگم این هم یه روزنه‌ی امیدِ دیگه‌ست
‫- نیست... ‫- چی نیست؟
‫اگه لب‌هاتون رو به هم نزدیک کنید و
‫فوت کنید، گاهی یه همچین حالتی پیش میاد
‫و می‌دونید، اکثر کامنت‌هایی که ‫از سر ناامیدی واسم گذاشتن اینـه:
‫«کازمو، من لب‌هام رو به هم ‫نزدیک می‌کنم و فوت می‌کنم،
‫فقط تهش فقط همینـه
‫صدای کتری چایی میده، ‫نه صدای سوت.»
‫معلومـه که فوتِ کوزه‌گری هم داره
‫باید عضله‌های لب و دهن‌تون رو
‫تنگ کنید
‫نه که لزوماً
‫کوچیک بشه، چون این ساختار
‫متفاوتـه
‫ویسکی
‫با یخ یا رقیق؟
‫نمی‌خوام خاصیتِ شفابخشش رقیق بشه
‫جان، چی؟
‫یکی دیگه؟
‫بزن بریم رفیق!
‫یالا رفیق. موفق شدیم!
‫- حرف نداری رفیق ‫- بترکونیم
‫آره! آره!
‫- زود باش رفیق ‫- آره!
‫وقتشـه مست و پاتیل شیم!
‫- آره! ‫- آره!
‫سوراخ سقف مالِ شما بود؟
‫ساعت... ساعت چنده؟
‫آخه چیکار کردی؟
‫من... هیچ کاری نکردم
‫خب، نباید می‌ذاشتی به این وضع بیفته
‫آره خب، مثلاً باید چیکار می‌کردم؟
‫نمی... نمی‌دونستم چیکار...
‫می‌دونی، به اون یارویی که ‫طبقه‌ی پایینـه گفتم و...
‫- کجا بودی؟ ‫- سنگ کیسه صفرا داشتم
‫- فکر می‌کردم مادرت... ‫- این طبقه‌ی 4 اِفـه؟
‫آره
‫تو همون مردی هستی که اینجا زندگی می‌کنه؟
‫خب، آره
‫ولی یه مرد دیگه هم هست که اینجا زندگی می‌کنه
‫گاهی، شاید. چطور؟
‫تو بودی که
‫زنگ زدی و بابت این سوراخ گِله کردی
‫- همون مردی که سگ داشت ‫- نه
‫خب، من گربه دارم
‫گربه؟ اسمش چیه؟
‫نمی‌دونم
‫این همونیـه که اینجا زندگی می‌کنه؟
‫اون اثر هنریـه
‫- مثل ماسک؟ ‫- مجسمه‌ی سردیس
‫خیلی عجیب‌غریبـه
‫خیلی‌خب، من... ‫سوراخ رو...
‫- همین گربه رو می‌گفتی؟ ‫- آره
‫خیلی‌خب، من ترتیب سوراخ رو میدم
‫- لازمه برم بیرون؟ ‫- هر کاری دوست داری بکن
‫کمک لازم داری؟ ‫از شیر آب پر کنم واست؟
‫امیدوارم واسه درست کردنش ‫ابزار و مصالح داشته باشم
‫مشکل بزرگیـه
‫باید زودتر تعمیر می‌شد
‫سلام، شرمنده. ‫در... باز بود.
‫اینجا آپارتمان اِد لمیولـه؟
‫می‌دونم سرِ صبحـه
‫دارم دنبال آقای لمیول می‌گردم
‫اون یکی از بیمارانمـه
‫یه هفته‌ست ازش بی‌خبریم و
‫هیچکس از افراد دفترم
‫نتونسته باهاش تماس بگیره
‫آره
‫خب، اتفاقی که... افتاده... اینه که اون...
‫ادوارد مُرده
‫چی؟ مُرده؟
‫خیلی یهویی شد
‫چطوری؟ کِی...؟
‫ببخشید. ببخشید
‫ممنون. ممنون
‫من گای هستم، دوست خانوادگیش
‫- خانوادگی ‫- آره
‫خب، براش مراسم ختم گرفتن؟
‫آره، نه، تموم شد
‫اون... مُرده و دفن شده. ‫خاکسترش کردن.
‫خب، مریض بود؟
‫شرمنده. ‫ببخشید رفقا.
‫نمی‌دونیم
‫سعی داریم بفهمیم
‫خودکُشی
‫خودکُشی؟
‫افسرده شده بود؟
‫آره. شرمنده. ‫متأسفم. آره.
‫- افسرده شده بود؟ ‫- نمی‌دونم
‫نمی‌دونم
‫گفتی... خاکسترش کردن؟
‫گمونم آره، خاکسترش کردن
‫آ...
‫پس مطمئنید که آقای لمیول واقعاً مُرده؟
‫آره. اون واقعاً و جداً مُرده
‫به همین سادگی
‫گمونم توی خونه‌ات موش هست
‫چندتا فضله موش دیدم. عـوق!
‫یه گربه لازم داری
‫خیلی‌خب، بعداً می‌بینمت
‫♪ گای مورتز! ♪
‫♪ می‌دونی می‌خوام برم سراغ ِ ♪
‫♪ یه ملکِ نون و آب‌دار ♪
‫♪ به یه خانم بفروشمش ♪
‫- آره! ‫- واو!
‫این یارو رو نگاه!
‫این یارو رو باش!
‫- آره ‫- آره!
‫همینـه لعنتی. این تابلوی...
‫- مرد نازنین رو نگاه ‫- بذاریدش کنار
‫- محاله ‫- نه. از این خبرا نیست
‫این تابلوی
‫مرد نازنین رو نگاه کن. ‫داره دندونم درد می‌گیره لامصب!
‫- عالی شده ‫- بگیر بتمرگ
‫بگیر بتمرگ و دست به کار شو، نابغه
‫خیلی خوب شد نتیجه‌اش
‫متوجه شدم که این روی عکس تبلیغاتی‌ات نیست
‫- ببخشید ‫- چی؟
‫فرو رفتگی آبله یا هر چی
‫چیزی نیست. ‫هیچکس متوجهش نمیشه.
‫اینطوری نیست که بشه دیدش توی...
‫مطمئنم عکس رو روتوش کردن
‫اگه قراره مدل معروفی بشی
‫به نفعتـه که اسمت رو عوض کنی
‫«گای مورتز» شبیه این اسمای مَن‌درآوردیـه
‫- اون فراریـه ‫- فراریـه؟
‫کسی رو کُشتی؟ تو کی هستی؟
‫به کسی نمیگم. ‫کسی رو کُشتی؟
‫- نه ‫- هوا برت نداره، فابیو
‫دیدم اونجا قیافه‌ات رو چطوری می‌کردی
« تئاتر »
« انتخاب بازیگر برای نقش ادوارد »
‫اونا منو دست می‌ندازن و التماسم می‌کنن که
‫چهره‌ام رو ببینن
‫فقط واسه اینکه وقتی دیدن،
‫با وحشت ازم رو برگردونن
‫ممنون، آقای سیلورهیلز
‫ممنون که وقت گذاشتید
‫نگرانشم
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫سلام...
‫- واسه نقش ادوارد اومدید؟ ‫- آ...
‫ایشون توی لیستِ تماس بود؟
‫سمی سیلورهیلز آخرین نفر واسه امروز بود
‫- چی؟ ‫- گزیده‌ی نمایش‌نامه رو خوندی؟
‫- گزیده؟ ‫- ویو بده بهش...
‫دیالوگ‌های تئو رو بده بهش
‫- خیلی‌خب ‫- صحنه‌ی 12
‫- فیونا، می‌تونی... ‫- آره
‫خیلی‌خب. هر وقت حاضر بودی شروع کن
‫آ...
‫«اگه... اگه من جاش بودم...
‫از ساختمون نقل مکان می‌کردم،
پولِ پیشم رو بیخیال می‌شدم
‫چون نمی‌تونستم کنار همچین موجودی زندگی کنم
‫هر باری که میری بیرون، نمی‌دونی
‫پشت دره یا نه
همیشه باید مراقب باشی. ‫یا خدا، من بودم روانی می‌شدم.»
‫بیخیال. اینقدر عوضی نباش. ‫از ته دل نگفتی.
‫«اتفاقاً خوبم از ته دل گفتم
‫اصلاً هم حس عذاب وجدان ندارم
‫«ترس توی ذات انسان‌ها نهادینه شده،
‫از بیماری و زشتی بدشون میاد
‫قبلاً بچه‌هایی رو که قیافه‌شون کج و کوله و ‫زشت بود، می‌ذاشتن بیرون که توی سرما بمیرن
‫اقلاً بذاریدشون توی مؤسساتِ مربوطه
‫علم هم با من موافقـه
‫خودت هم می‌دونی درست میگم. ولی...
‫فقط... فقط از لحاظ سیاسی...
‫درست میگی.»
‫من این نقش رو نیاز دارم، رفیق
‫واسش آدم مناسبی هم هستم
‫یه‌جورایی واسش متولد شدم
‫می‌دونی منظورم چیه
‫فقط می‌خوام به مامانم بگم
‫«سلام، اون همه عذاب، ارزشش رو داشت»
‫زندگی‌ای که انتخاب کردیم
‫آره
‫گای مورتز کیه؟
‫درد داری؟
‫- نه ‫- خوبه
‫اون عکس
‫- واسه وقتیـه که پسربچه بودی؟ ‫- اوه
‫- ببخشید ‫- آره
‫ببخشید. اینجا چه خبره؟
‫- من... ‫- خب...
‫چیه؟
‫می‌بخشید، اون یجور ماسکـه؟
‫نمونه‌ی اولیه‌ست
‫نمونه‌ی اولیه؟ از چی؟
‫واسه صورت
‫توی نسخه‌ی نهایی...
‫گریم می‌کنیم. نمی‌... نمی‌دونم
‫هر جور صلاح می‌دونید
‫شما دقیقاً کی هستید؟
‫من ادواردم
‫گویا اسمش، گای مورتزه
‫- من... ‫- گای مورتز
‫- تو گای مورتزی ‫- من واسه این نقش متولد شدم
‫خب...
‫من این یارو هستم
‫شما... صورت‌تون از شکل افتاده؟
‫من این یارو هستم
‫ما...
‫این... این یه تئاتر آف-برادوی‌ـه
‫فکر نکنم از پس هزینه‌های گریم بر بیایم
‫فقط بذارید صحنه رو بازی کنم
‫اون ماسک رو از کجا آوردی؟
‫شروع کن لطفاً
‫شروع کن. یالا
‫بفرما
‫بهتر شد
‫- درد داری؟ ‫- نه
‫خوبه
‫آهای...
‫اون عکس
‫واسه وقتیـه که پسربچه بودی؟
‫آره
‫پس گمونم با این وضع به دنیا نیومده بودی...
‫- شرمنده. پامو از گلیمم درازتر کردم ‫- مشکلی نیست
‫احتمالاً مردم ازت کلی سؤال می‌پرسن
‫سؤالات زیاد واسم مهم نیستن
‫نه؟
‫آدما می‌تونن خیلی سنگدل باشن
‫یه تارِ پلک افتاده روی صورتت
‫- بذار برش دارم ‫- آ...
‫- من... ‫- اوه
‫من باید برم
‫- شرمنده ‫- نه، نه، نه
‫حواسم به ساعت نبود
‫شرمنده. آخه...
‫هیچکس...
‫هیچکس تابحال...
‫به صورتم دست نزده بود قبلاً
‫هنرآزمایی اولت یه مقدار...
‫من... ضربه‌ی روحی خورده بودم
‫به خاطر... یه دوستی
‫بهترین دوست دوران کودکیم...
‫شرایطی خیلی مشابه به این داشت
‫مثل ادوارد، همین ادواردِ شما
‫نگو که اسمش هم ادوارد بوده
‫نه، نه
‫- رانی ‫- رانی می‌تونه بازیگری کنه؟
‫اون مُرده. که...
‫واسه همین من... ‫احساسات بهم غلبه کرد
‫می‌دونی،
‫و... و واسه همین عمیقاً حس می‌کنم که
‫باید این نقش رو بازی کنم
‫اینم یه راهی واسه ‫گرامیداشتِ یه دوستـه
‫نگاه
‫پس کسی رو به اسم ادوارد می‌شناختی؟
‫ادوارد؟ یعنی نمیشه این قصه
‫صرفاً تراوشاتِ ذهن خلاقم باشه؟
‫می‌دونی، چند نفر ‫با این شرایط می‌شناختم
‫بیشتر یجورایی... ‫کلمه‌اش چی بود؟
‫- ادای احترام ‫- آمیختگی
‫- اوه ‫- خودم هم هستم
‫بخشی از این کاراکتر، یجورایی ‫طبق شخصیت خودمـه
‫این... این...
‫چطور... چطوری؟
‫راستش رو بخوای، ‫می‌خواستم یکی رو برای این نقش
‫جذب کنم که ظاهرش...
‫ظاهرش همونطوری به‌هم ریخته باشه، ‫در بهترین حالت
‫ولی... سختـه. ‫آدم روی این ایده قفلی می‌زنه و
‫اگه درست نباشه، درست در نمیاد
‫یه شخص به‌خصوصی توی ذهنت بوده
‫سؤال اینـه: آیا کسی رو برای این نقش...
‫انتخاب می‌کنی که شرایط و عارضه‌ی خاصی داره، ‫حتی اگه مناسب نباشه؟
‫آیا این اشتباهـه که کسی رو به خاطر
‫به‌هم ریختگی قیافه‌اش واسه نقش انتخاب کرد؟
‫سوءاستفاده کردنـه؟
‫آیا مردم بی‌خیال تماشا می‌کنن؟
‫خط قرمز اخلاقی کجاست؟
‫می‌دونی، خنده‌داره چون
‫ادوارد این عارضه رو روی پوستش داره و
‫یجورایی هوشمندانه‌ست
‫که تو رو در قامتِ خودت ببینیم،
‫ولی در واقع خودت نیستی
‫این ماسک رو زدی، ‫این شخصیتِ دیگه‌ای،
‫و این باعث یه اختلال شد واسم
‫و یهویی... توی ذهنم جرقه زد
‫به طرز عجیبی مُتأثرکننده بود
‫انگار که ببینم مخلوقم جون گرفته و زنده شده
‫- سلام، آقای سابلاسکی ‫- سلام
‫اون نابیناست. ‫کفش‌هات رو در بیار لطفاً.
‫- کیف رو در نیار ‫- چی؟
‫شوخی کردم
‫بذارش زمین
‫نوشتن‌هات رو همینجا انجام میدی؟
‫هیچوقت ازش استفاده نکردم. ‫مطمئن نیستم حتی کار کنه.
‫- به نظر کار می‌کنه ‫- مال خودت
‫چرخش واست بچرخه
‫از کجا آوردیش؟
‫به نظر ایتالیاییـه
‫سلام
‫- سلام ‫- این... این کیه؟
‫- سی. پولاسکی ‫- سی. پولاسکی
‫- آره
‫- سلام ‫- اوه
‫گرسنه‌ای؟
‫لعنت بهش
‫کیه؟
‫عجوزه‌ی رو مخ طبقه‌ی پایینی
‫حتی با پای برهنه هم نمیشه راه رفت
‫خیلی‌خب
‫- بار اوناهاش ‫- به قدر کافی خوردم
‫یه چیزی برای من درست کن
‫عه
‫چند وقته اینجا زندگی می‌کنی؟
‫بعید می‌دونم اون عجوزه...
‫خوشش بیاد
‫خب، کدومش بدتره؟
‫اینکه نوکِ پنجه راه برم تا مبادا
‫اون زنیکه‌ی حساس ناراحت بشه ‫یا اون باید
‫با همچین سلیطه‌ی پر سروصدایی کنار بیاد؟
‫من که ترجیح میدم ‫یه خونه‌ی جداگونه داشتم باشم
‫این که نشد جواب!
‫- پلیس دنبالتـه؟ ‫- چی؟
‫- انگار بی‌قراری ‫- با کوچیک‌ترین صدایی می‌ترسم
‫آره. مثل نِگی نگران!
‫به نظرت همون زنیکه‌ست؟
‫- سلام ‫- ببخشید
‫این دوروبَرا بودم و گفتم بیام بهت سر بزنم
‫تو دیگه اینجا زندگی نمی‌کنی. ‫برای چی اومدی اینجا؟
‫از قیافه‌ت معلومه که
‫- تو هم بی‌تابِ دیدنم بودی! ‫- آره. کارل.
‫شوخی ندارم. همه‌چی تمومـه
‫ببخشید، کارل. الان مهمون دارم.
‫آره، همین‌جا؟
‫گفتم بیام پیشت و یه احوالی ازت بگیرم
‫مهمون دارم. باشه؟
‫یعنی... یعنی چی؟
‫یارو... پیکه؟
‫نه. خودت می‌دونی یعنی چی
‫خودت رو به اون راه نزن
‫- می‌دونی منظورم چیه ‫- باشه
‫پِـخ!
‫نمی‌شد نترسونمت!
‫اون یارو... کی بود؟
‫یه معشوق جفادیده
‫- هوم ‫- کلی معشوق جفادیده دارم
‫هرجا میرم، فقط غم و دل‌شکستگی به‌جا می‌ذارم
‫بهت هشدار دادم‌ها!
‫حقیتِ تلخ اینه که صورتم خیلی آسیب‌پذیره
‫و خیلی مهمه که
‫زندگیم رو بر اساسِ این واقعیت پیش ببرم
‫اگه شک داری، ترسو باش
‫این شعارِ منـه
‫به طور کلی از سالن‌های رقص ‫و جاهای شلوغ دوری کن
‫با آدم‌ها مهربون باش. ‫مودب باش.
‫تو کوتاه بیا و گذشت کن
‫فقط در صورتی که مجبور بودی ‫- که معمولا ضرورتی نداره - بحث کن.
‫اونم از یه فاصله‌ی مطمئن
‫یا اگه یه رفیقِ قوی و هیکلی همراهت بود
‫البته اگه همچین رفیقی داشتی
‫و می‌شد روش حساب کرد
‫به خودم میگم:
‫«ادوارد، جلب توجه نکن.»
‫بی‌فایده‌ست... یه...
‫یه نصیحتِ بی‌فایده‌ست
‫چیزه...
‫ببخشید مزاحم شدم
چند وقت پیش با یه بازی‌گردان آشنا شدم که تخصصش
پیدا کردنِ چهره‌های منحصر به‌ فرد و غیر معمول بود
‫و بهم گفت تئاترِ جالبِ شما
‫داره تست بازیگری می‌گیره
‫منم پیشِ خودم گفتم ممکنه ‫برای این نقش مناسب باشم
‫من که چیزی از بازیگری سرم نمیشه
‫ولی گفتم یه سر بیام ببینم اینجا چه خبره
‫و طبق چیزی که الان دیدم
‫جالب و کنجکاوکننده به نظر میاد
‫ولی حیف که نقش رو به یکی دیگه دادین
‫و البته که بازیگرِ ماهریـه
‫خلاصه تبریک میگم به همگی
‫و براتون آرزوی موفقیت دارم. ‫به قولِ معروف، بالا بالاها ببینمت!
‫حتما وقتی روی صحنه بره، میام می‌بینمش
‫مراقب خودتون باشین
‫وایسا. وایسا. وایسا
‫- چیه؟ ‫- وایسا. یه لحظه صبر کن
‫ماسکه همراهتـه؟
‫چی؟
‫ماسک رو بزن
‫- واسه چی؟ ‫- کاری که میگم رو بکن
‫نمی‌خوای قیافه‌م رو ببینی؟
‫بزن دیگه. خودم خلقش کردم
‫هوم
‫نه، وایسا
‫چی شده؟
‫خیلی افتضاحـه
‫منظورت چیه؟
‫شبیه کسخلا شدی!
‫بزنیم به سلامتیِ مردی که بالاخره
‫ملکِ کورتلند رو فروخت
‫- سلطانِ همه ‫- اوهوم
‫گه‌دونی با یه سرویس بهداشتی کوچیک
‫نوش، رفیق
‫- به سلامتی ‫- ادوارد
‫سلام، شاید منو یادت نباشه
‫همدیگه رو توی...
‫سالن تئاتر دیدیم. آزوالد هستم.
‫- من... ‫- ادوارد؟
‫- ببخشید، ادوارد کیه؟ ‫- آم... سلام
‫- ببخشید یعنی چی؟ ادوارد کیه؟ ‫- چیزِ خاصی نیست
‫اوه! پس فقط اسم هنریته!
‫ببخشید، شوخیِ ناجوری بود!
‫توی زندگی عادی چی صدات می‌کنن؟
‫- گای ‫- گای مورتـز
‫من فابیو صداش می‌کنم
‫آزوالد، می‌خوای بیای پیشِ ما بشینی؟
‫چند دقیقه‌ای وقت دارم، حتما
‫قضیه خیلی مشکوکـه!
‫چه اطلاعاتِ سرّی‌ای درباره‌ی ‫این دوستِ مرموزِ ما داری؟
‫فقط اینکه دوستِ عزیزتون، آقای مورتـز
‫توی یه تئاتری که به زودی تبدیل ‫به یه اثر کلاسیک میشه، نقش اصلیـه
‫نقش اصلیه؟ بازیگری می‌کنی؟
‫نه... چیزه... ‫یه اثر هنری کوچیکه
‫- در واقع یه تئاتره... ‫- آهان. خیلی‎‌خب.
‫خب، مرسی که الان بهم گفتی
‫این حس رو بهم میده که خیلی بهت نزدیکم!
‫- سخته که... آم... ‫- دوست‌تون...
‫نقشِ مردی بدشکل به نام ادوارد رو بازی می‌کنه
‫بد شکل؟
‫و یه ماسکِ خیلی واقعی می‌زنه
‫خب، هنوز جای کار داره
‫یه نمونه اولیه‌ست
‫یه چیزی تو مایه‌های دیو و دلبره
‫این‌جوری هم میشه گفت
‫من عاشقِ دیو و دلبرم
‫- نه. خب اسمش... ‫- اسمش ادوارده
‫که یعنی تو ستاره‌ی این نمایشی
‫یعنی همین گایِ خودمون، ستاره‌ی برادوی شده؟
‫- یه تئاتر مستقله ‫- چه فرقی می‌کنه؟!
‫اولین قدمش رو به سمت شهرت برداشته
‫- صنعت سرگرمیه دیگه. ‫- من خودم...
‫یه تیکه‌ش رو دیدم و کرک و پرم ریخت!
‫می‌دونستم یه زندگیِ دوگانه داری
‫همه‌مون رو سرکار گذاشته
‫کم کم دارم حس می‌کنم امشب
‫برات دردسر درست کردم
‫آره، لوش دادی. ‫ببین چقدر شرمنده شده!
‫- نخیرم! ‫- یکم خجالتیه، آره...
‫همیشه کمرو و خجالتیه
‫عین نگی نگـران می‌مونه
‫- همیشه همین رو بهش میگم ‫- خب باید وقتی
‫صورتش مثل هفت کوتوله قرمز میشه ببینیش
‫آزوالد، نوشیدنی می‌خوری؟
‫راستش... راستش عجله دارم
‫ولی از آشنایی با همه‌تون ‫خوشحال شدم و در ضمن...
‫یه دنیا معذرت
‫اگه به هر نحوی باعث دلخوری شدم
‫- من حق نداشتم که... ‫- نه، نه، نه
‫رازت رو برملا کنم
‫- چیزی نیـ.... ‫- امیدوارم که بازم
‫شماها رو ببینم و شما...
‫دوستِ عزیزم رو بعدا روی صحنه می‌بینم ‫و از ردیفِ اول تشویقت می‌کنم
‫مراقب خودتون باشین. ‫از دیدن‌تون خوشحال شدم.
‫خداحافظ آزوالد
‫خیلی از بی‌ملاحظگیم شرمنده‌م
‫و امیدوارم این قضیه دوستی‌مون رو خراب نکنه
‫فقط می‌خواستم بدونی که
‫خیلی با بازیت حال کردم
‫- مراقب خودت باش، گای ‫- کی میره روی صحنه؟
‫- یعنی ما هم می‌تونیم بیاییم؟ ‫- اون جای فرورفتگی
‫روی پوستت هم...
‫خیلی از لهجه‌ی یارو خوشم اومد
‫- اهل همین دوروبَراست؟ ‫- خب ادوارد...
‫- منو با این اسم صدا نزن ‫- ادوارد
‫اولا که خیلی بهت میاد
‫من اصلا نمی‌فهمم. آخه...
‫دیالوگ‌هایی که رو به حضار میگه
‫مونولوگ‌های فلسفیِ طولانی هستن
‫ولی مکالمه‌ش با فیونا
‫- یک کلمه‌ایه ‫- باشه. دیالوگِ بیشتر می‌خوای؟
‫همین دیالوگ‌هات رو هم به زور حفظ می‌کنی
‫و اصلا چرا باید اینقدر مدیونِ دختره باشه؟
‫- صرفا چون ظاهرش... ‫- مدیون نیست
‫صرفا چون باهاش حرف می‌زنه اینقدر مدیونشه؟
‫نه. اون استرس داره
‫چون کم‌تجربه‌ست
‫تو از کجا می‌دونی چه تجربه‌هایی داشته؟
‫- شوخیت گرفته؟ ‫-شاید زندگی پُر باری داشته
‫- ما که از گذشته‌ش خبر نداریم ‫- من از گذشته‌ی
‫شخصیتی که نوشتم خبر دارم، خیلی ممنون
‫و آخرشم باید خودکشی کنه
‫چون به خاطر بدشکلیش
‫- افسرده‌ست ‫- ببینین کی رو دیدم!
‫گای، رفیقِ خودم!
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت
‫مگه شما همدیگه رو می‌شناسین؟
‫آره. من توی بار مست و پاتیل رفتم
‫سراغ گای و دوست‌های املاکیش
‫- دوست‌های املاکی؟ ‫- بچه‌های باحالی بودن
‫یادم رفت بگم، من دنبال خونه می‌گردم
‫وای ببخشید. آزوالد هستم
‫- منم اینگریدم ‫- همون نویسنده‌ی نابغـه!
‫- و کارگردان ‫- یه پا استادی واسه خودت!
‫و ایشون فیوناست که نقش آیریس رو بازی می‌کنه
‫- سلام ‫- خوشوقتم
‫آم و آره. ویوین رو هم که می‌شناسی
‫- البته ‫- آره
‫نمی‌دونم خوشت بیاد یا نه
‫ولی دوست داری بمونی و تمرین رو ببینی؟
‫آم... راستش کم کم دارم
‫به دخالتِ بی‌جا
‫معروف میشم
‫نه، اصلا، جدی میگم
‫خیلی برامون پر استرسه
‫نمایش هنوز در مراحل اولیه‌ست
‫هیچیش قطعی نیست
‫توی دنیای سرگرمی همه ‫کمبود اعتماد به نفس دارن
‫- عاشقشم ‫- آره
‫ولی کلا این رو بگم که
‫این نمایش خیلی برام جذابـه
‫آم، خب اگه خیلی سرت شلوغ نیست، بیا.
‫نه، فقط اینکه از کلاس جوجیتسو برگشتم
‫- واسه همین یکم عرق کردم ‫- وای، چه جالب
‫ولی غیر از این، ‫می‌خواستم برم توی پارک بشینم
‫و کتاب بخونم
‫- چی می‌خونی؟ ‫- آبی‌ترین چشم
‫- از تونی موریسون ‫- این یکی از...
‫- کتاب‌های موردعلاقه‌مه. ‫- جدی؟ امکان نداره!
‫اتفاقاً گای باعث شد برم سراغش
‫چشم‌های نافذِ آبی‌رنگی داره
‫اولین بار که چشم‌هاش رو دیدم
‫به خودم گفتم «آها، یادم اومد.»
‫جدی؟ گای، تا حالا دقت نکرده بودم ‫چشم‌هات آبیـه
‫- خیلی‌خب. هر جا خواستی بشین ‫- حله
وقفه‌های مداوم خیلی حوصله‌سربر میشه
‫اصلا متوجه حضورم نمیشین
‫- آره صحنه شونزده ‫- شونزده
‫آره، از اول شروع کنیم. خیلی‌خب و بعد...
‫خیلی‌خب
‫ناراحت شدم که آخرش خودش رو کشت
‫آره خب تراژدیـه دیگه
‫ببین، می‌دونم‌ها... اصلا نمیشه
‫کاریش کرد
‫و من واقعا ادوارد رو دوست دارم
‫یه آدمِ نسبتاً منفعـل
‫خب البته تا قبل از خودکشی
‫ولی راستش خیلی دلم می‌خواست
‫ادوارد و فیونا تا ابد خوش و خرم زندگی کنن
‫- وای آره! ‫- ولی این‌جوری...
‫آیا مخاطبین باور می‌کنن؟
‫عاشق لهجـه‌اتم
‫خیلی‌ها اینو بهم میگن
شما آمریکایی‌ها عاشقِ صدای گوش‌نوازم هستین
‫ولی توی خونه
‫یه آدمِ معمولی هستم
‫هیچ‌کس هیچ توجهی بهم نمی‌کنه
‫وای خدایا!
‫ادوارد هم باید لهجه داشته باشه
‫به نظرم منتقدها این رو
‫یه کار باکلاس تلقی کنن
‫- چه فکر خوبی ‫- برو تو کارش
‫- گای شبیه آزوالد صحبت کن ‫-نمی... نمی‌تونم. نمی‌تونم
‫- چرا می‌تونی ‫- بگو دیگه. بگو سام‌علیک رفیق
«سام‌علیک رفیق»
‫- آره ‫- آره، آره، ببین
«مادر... مادرِ پیرت چطوره؟»
«مادرِ پیرت چطوره؟»
‫- افتضاحه ‫- در واقع...
‫یه‌کم باید روش کار کنی
‫ولی شدنیـه
‫خودت با لهجه‌ی آمریکایی حرف بزن
«می‌تونستم واسه خودم کسی بشم»
‫- آره! ‫- آدرین!
‫- ایول! ‫- «من شیاد نیستم»
‫وای، عالیه. چرا نمی‌تونی این کار رو بکنی؟
‫شما که نمایشنامه‌ی
‫- ارباب هارولد رو اجرا نمی‌کنین ‫- گمونم توی دانشکده‌ی جولیارد
‫بهت لهجه یاد ندادن
‫جدی گای، من توی بچگیم
خیلی به لهجه‌ها علاقه داشتم،‏ چون جاهای مختلفی می‌رفتم
‫و این علاقه کم‌کم تبدیل شده به یکی از
‫استعدادهای بی‌فایده‌ی من
‫دیگه چه استعدادهایی داری؟
‫می‌تونم یودل کنم
‫یودل- ای- ای - هو!
‫شعبده‌بازی بلدم. آواز می‌خونم.
‫ساکسوفون می‌زنم ولی نه در حد کولترین
‫و دارم بافتنی یاد می‌گیرم
‫- البته یکم خجالت می‌کشم از گفتنش ‫- کاری هم هست بلد نباشی؟
‫- نمی‌تونم سوت بزنم ‫- من بهت یاد میدم
‫فقط باید...
‫لبات رو جمع کنی و فوت کنی
‫راستی رانندگیم هم خیلی خوب نیست
‫بازیگری بلدی؟
‫ساعت چنده؟
‫حق با اونه
‫ادوارد زیادی منفعلـه
‫آخه اون چی از ادوارد می‌دونه؟
‫من از ادوارد یه قربانـی ساختم
‫توی ضایع‌ترین تله‌ی ممکن افتادم
‫مگه قراره چی باشه؟ قهرمان؟
‫الهام‌بخش؟
‫اون... اون فقط ادوارده
‫ببین، خودتم این رو گفته بودی
‫دیالوگ‌های بیشتری می‌خواستی
‫تو هم از دستم عصبانی شدی
‫- ولی اگه آزوالد بگه... ‫- بی‌خیال!
‫هم‌فامیلِ اون یارویی‌ـه که لینکلن رو کشت
‫- چی؟ ‫- آزوالد دیگه
‫آزوالد قاتلِ کندی بود
‫حالا هر چی. لینکلن رو چطوری ترور کردن؟
‫یه بازیگر عصبانی و ناراضی
‫توی سالن تئاتر لینکلن رو کشت، درسته؟
‫هینکلی
‫اون که بوث بود
‫دقیقا هم توی بوث(لـُژ) کشتش!
‫شرمنده
‫می‌دونم که خیلی غیرانسانیـه
‫نه، نـه! خیلی حساس و آسیب‌پذیره
‫نـه! دست از سرم بردار! ‫به من دست نزن!
‫ولی من فقط می‌خواستم...
‫آره! همیشه می‌خوای کمکم کنی، درست میگم؟
‫آره! آم...
‫آم، من... من به ترحمِ تو نیازی ندارم
‫تو، تو... می‌دونم تو از...
‫ازت متنفرم!
‫- دروغ نگو ‫- فکر کردی نمی‌دونم...
‫اون دوست‌هات
‫درباره‌ی من چی میگن؟
‫میگن «چرا با این عجیب‌الخلقه می‌گردی؟»
‫«نکنه یهو دور برداره»
‫خب تو از همه‌شون بدتـری!
‫وای! وای! من هیچ اهمیتی... ‫هیچ اهمیتی به دلسوزی
‫و مهربونی و اداهای تو نمیدم
‫ریدم توش!
‫ازت متنفرم
‫جنابِ گای!
‫تو اینجا... تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫یوگا توی پارک
‫تو یوگا کار می‌کنی؟
‫- نه ‫- عه؟ باید امتحانش کنی
‫واقعا آرامش‌بخشـه
‫- آره ‫- در واقع راستش رو بخوای
‫یکم سخته
‫ولی میگن برای سلامتی خوبه
‫حس می‌کنم دارم تأثیرش رو می‌بینم
‫ولی شاید تلقین باشه
‫نمی‌دونم والا
‫وای! اونجا رو ببین!
‫وای داشت یادم می‌رفت
‫امروز مدل آزمایشی رو امتحان کردن. درسته؟
‫لاتکس بود، نه؟ چطور پیش رفت؟
‫تو هم خبر داشتی؟
‫آره، اینگرید خیلی بابتش استرس داشت
‫- موفقیت‌آمیز بود؟ ‫- چی؟
‫به نتیجه مطلوب رسیدین؟
‫- خب هنوز... ‫- یکم جای کار داره. درسته؟
‫باید یه‌کم اصلاح بشه تا به نتیجه مطلوب برسه
‫موری این رو گفت، همون گریموره
‫می‌دونستی یه رگِ ایرلندی داره؟
‫می‌گفت این پیچیده‌ترین پروژه‌ایه
‫که تا حالا داشته
‫خیلی مشتاقم ببینم چی از آب در میاد
‫یه بخشی از وجودم میگه ‫صبر کنم تا شب افتتاحیه
‫تا حسابی غافلگیر بشم
‫ولی گمونم فردا بیام بهتون سر بزنم
‫اینگرید می‌خواد نظرم رو ‫راجع به بخش‌های جدید بدونه
‫و همیشه خوشحال میشم بچه‌ها رو ببینم
‫کار نمی‌کنی؟
‫راستش کار نمی‌کنم
‫توی دوران دانشجویی، قبل از اینکه ‫با استادم فرار کنم برم طنجه
‫چندتا سرمایه‌گذاریِ موفق داشتم
‫در حال حاضر دنبال خونه می‌گردم
‫واسه همین گفتم همدیگه رو ببینیم
‫و یه گپی بزنیم
‫- خب... ‫- ببین کی اینجاست!
‫یعنی دارم درست می‌بینم؟
‫آزوالد، یه شام بهم بدهکاری
‫من واقعا شرمنده‌م
‫سلام. من سیدی هستم
‫سلام
‫راستی ایشون گای هستن. ‫بازیگرِ بااستعدادیـه.
‫وای نه. من توی ارتباط با ‫بازیگرها همیشه شکست می‌خورم
‫دوتایی داریم روی یه نمایش‌نامه کار می‌کنیم
‫کلاً دست‌بردار نیستی، نه؟
‫آزوالد برام یکی از محبوب‌ترین آدم‌های
‫روی زمینه
‫نظرت چیه بهت زنگ بزنم؟ هفته دیگه خوبه؟
‫ببینیم و تعریف کنیم
‫از دیدنت خوشحال شدم، گای
‫حواست به این یکی باشه
‫- کی بود؟ ‫- می‌دونم به چی فکر می‌کنی
‫فکر و خیال به سرت نزنه!
‫خواننده بعدی آزوالـده
‫- تشویقم کن، رفیق ‫- آزوالد
‫♪ نشسته‌ام اینجا
‫♪ روی این صندلی
‫♪ منتظرم تا تـو
‫♪ دنیا رو از دیدِ من ببینی، عزیزم
‫♪ ولی سکوت می‌کنی
‫♪ حتی نگاهم هم نمی‌کنی
‫♪ دختر، من هرچی دارم رو خرج می‌کنم
‫♪ وقتم رو تلف می‌کنم
‫♪ اینقدر حرف زدم که رنگم پریده
‫♪ آه، نمی‌بینی
‫♪ چقدر می‌خوام نزدیکت باشم
‫♪ رویای من و تو در دریای خیال شناور میشه
‫♪ هر وقت نگاه‌مون بهم می‌افته
‫♪ تو خیلی زیبایی
‫♪ باعث میشی احساس ناامنی کنم، دختر
‫♪ تو خیلی زیبا و پاکی
‫♪ ولی چرا باید سرد و بی‌رحم باشی
‫♪ و بگی من مثلِ تو نیستم
‫♪ دارم دیوونه میشم
‫♪ دختر، جیبم خالیـه و خودم می‌دونم
‫♪ که نمی‌تونم جاهای شیکی ببرمت
‫♪ که شاید بخوای بری ♪
‫یعنی من دیگه نقش ادوارد رو بازی نمی‌کنم؟
‫چرا، بازی می‌کنی. فقط بعد از تغییر شکلش
‫این دیگه چی میگه؟
‫خب من فکرهام رو کردم
‫و باید اعتراف کنم که گای،
‫تو درست می‌گفتی و آزوالد هم همین‌طور.
‫خودکشی، ایده‌ی مضحکی بود
‫قرار نبود یه داستانِ عاشقانه‌ی غم‌انگیز بشه
‫آخه چرا نمی‌تونن خوشبخت بشن؟
‫و بعد من و آزوالد داشتیم درباره‌ی
‫دیو و دلبر صحبت می‌کردیم ‫و اینکه چطور دیو آخرِ داستان
‫- به یه شاهزاده‌ی زیبا تبدیل میشه ‫- شاهزاده؟
‫و تو اون شاهزاده‌ای
‫بعد تو دیوی؟
‫نه، نه، من دیو نیستم
‫من ادواردم. این که دیو و دلبر نیست
‫صرفاً یه مثال بود
‫خیلی‌خب
‫نمی‌فهمم چطور تغییر شکل میده
‫آخه چطوری...
‫- چطور ممکنه؟ ‫- تغییر شکل نمیده
‫نه به معنای واقعی کلمه
‫فقط دختره نگاهِ متفاوتی بهش پیدا می‌کنه
‫واسه چی؟
‫دیدی وقتی عاشق میشیم یه تصویر ایدئال ‫از طرف‌ توی ذهن‌مون می‌سازیم؟
‫پس یعنی من نسخه‌ی ایدئالِ آزوالدم؟
‫نه، نه. من نـه. ادوارد
‫چرا نمی‌تونه همون‌جوری که هست قبولش کنه؟
‫چرا باید ازش یه تصویر ایدئال و خیالی بسازه؟
‫خب گای، راستش رو بخوای
‫به خاطر اینکه تو رو توی نمایش نگه داریم
‫ببین، برای خودمم سخته
‫ولی من واقعا می‌خوام آزوالد ‫نقشِ ادوارد رو بازی کنه
‫و اونم زیر بار نمیره مگه اینکه
‫تو هم باشی، ‫چون دوستت داره
‫و نمی‌خواست فکر کنی اومده جات رو بگیره
‫واقعا باید از آزوالد ممنون باشی
‫این تصمیم منه
‫مجبور شدم التماسش کنم تا قبول کنه. ‫مقصر تو نیستی، گای
‫به خاطر قضیه‌ی ماسک و گریم این داستاناست
‫هیچ فایده‌ای نداره. ‫و آزوالد...
‫اینگرید اصرار داشت
‫و باید اعتراف کنم که
‫این یه فرصتِ استثنایی و منحصربه‌فرده
‫تا بتونم نقشی رو که برای من ‫ساخته شده، بازی کنم
‫شکسته‌نفسی می‌کنی. ‫نقشِ هملـت رو هم می‌تونی بازی کنی.
‫عجب کارگردانِ زرنگیه
‫که این‌جوری ازم تعریف می‌کنه
‫راستش گای، ما این همه تغییرات دادیم
‫و برای تو هم سخت بوده بخوای
‫دیالوگ‌های جدید حفظ کنی
‫نخیرم، فقط...
‫- یکم زمان‌بره ‫- در حالی که آزوالد
‫حافظه تصویری داره
‫در واقع البته که حافظه تصویری دارم
‫ولی توی این شرایط
‫- به کارمون میاد؟ ‫- تو الان همه دیالوگ‌هات رو حفظی
‫البته که دیالوگ‌هام رو ‫حفظم ولی آیا بازیگری بلدم؟
‫- مسئله اینه ‫- می‌تونی. می‌تونه
‫خودت دیدی. همه‌مون دیدیم
‫بازیگری توی خونِ آزوالـده
‫اگه درست باشه، درسته دیگه
‫دیالوگ... دیالوگ‌ها رو حفظی؟
‫بازیش رو دیدی؟
‫اصلاً کی این اتفاقات افتاده؟
‫همون وقتایی که بازخورد بهم می‌داد
‫گای، تو بازیگر فوق‌العاده‌ای هستی
‫برای همین این قضیه خیلی ناراحت‌کننده‌ست
‫واقعا نمی‌دونم کارِ درست چیـه
‫کارِ درست اینه که تو نقش رو بازی کنی
‫و گای، تو هم هنوز می‌تونی ‫نقش ادوراد رو بازی کنی
‫فقط بعد از تغییر شکلش
‫و دیگه لازم نیست چهره‌ت رو پشتِ اون
‫گریمِ و ماسکِ احمقانه قایم کنی
‫تازه معروف‌تر هم میشی
‫- واسه یه صحنه ‫- ولی عجب صحنه‌ای هم هست!
‫- صحنه پایانی ‫- هیچ‌کس باورش نمیشه که
‫ادوارد شبیه اون باشه
‫و بعد یهویی شبیه من بشه
‫- جادوئـه دیگه ‫- ولی آخه دختره
‫ادوارد رو به خاطر خودش دوست داره. ‫اگه عوض بشه، اون‌وقت کی میشه؟
‫- بازم همونه آدمه ‫- همون آدم با یه چهره‌ی جدید
‫یه آدمِ دیگه میشه
‫یه تغییرِ نمادینه
‫توی دیو و دلبر که جواب داد
‫دختره عاشقش بود و این عشق باعث شد
‫به چشمش زیباتر هم بشه
‫ولی باید وانمود می‌کرد دیوه
‫تا عشقش رو ثابت کنه
‫نمی‌خواست به‌خاطر ظاهرش ‫دوستش داشته باشن
‫نه دختره دوستش داشت چون اون یه دیو بود
‫یا با وجودِ دیو بودنش
‫جوری درباره‌ت حرف می‌زنن که انگار دیوی
‫ما داریم درباره‌ی ادوارد حرف می‌زنیم
‫ادوارد دیو نیست
‫وای نه. معلومـه که نه
‫ولی اگه قرار باشه دیو و دلبر رو
‫به عنوان مثال در نظر بگیریم،
‫خب راستش در این صورت
‫باید با خودمون صادق باشیم، دوستِ قدیمی من
‫توی تقویمم یادداشت می‌کنم
‫باشه. خیلی هم عالی. آره
‫- چی؟ ‫- بیا بریم خونه
‫- بیا بریم یه نوشیدنی بخوریم ‫- هوم
‫- پکر نباش ‫- تشنه‌م نیست
‫یا بیا یا خودت برو. تصمیم با خودتـه
‫بیا
‫بیا. بیا یه دونه بخور
« شب افتتاحیـه - ادوارد »
‫اولش این فکر منو وحشت‌زده کرد؛
‫اینکه چهره‌م ‫در صفحه‌های نمایشِ سراسرِ دنیا پخش بشه؛
‫اینکه مردم هر ساعتی از شبانه‌روز منو ببینن،
‫بهم بخندن
‫یا ازم بترس
‫و حتی بعد از مرگم تصویرم باقی می‌مونه
‫و باعث نفرت و انزجارشون میشه
‫ولی بعد این فکر کمی بهم آرامش داد
‫اینکه اگه من نبودم تا هدف تمسخرشون باشم،
‫اگه ناشناخته بودم
‫اگه مجبور نبودم با شکنجه‌گرهام روبه‌رو بشم،
‫مردم یه سوژه خنده دیگه پیدا می‌کردن،
‫یه نفرِ دیگـه
‫میگما، تو هم توی نمایش بودی، درسته؟
‫خیلی دوستش داشتم. تبریک میگم
‫- سلام. ران بلچر هستم ‫- ممنون
‫یارو خیلی کارش درسته، نه؟
‫اگه راستشو بخوای
‫خیال می‌کردم گریمـه!
‫داشتم به زنم می‌گفتم... ‫راستش امروز سالگرد ازدواج‌مونه
‫زنم اونجاست
‫بهش گفتم: ‫«چطور این‌جوری گریمش کردن؟»
‫«این دیگه چیه؟ یه نوع پلیمری چیزیه؟»
‫«از کجا بودجه‌ش رو آوردن؟»
‫ولی زنم گفت: «گمونم کلا این شکلیه»
‫و منم گفتم: «نه عزیزم، این حرفا رو نزن»
‫«لابد یه جور گریمِ خاصه»
‫کلِ زمانی که داشتم نمایش رو می‌دیدم
‫پیشِ خودم فکر می‌کردم
‫«واقعیه یا یه‌جور افکتِ عجیب‌وغریبه؟»
‫آخه باورم نمی‌شد واقعی باشه
‫حتی خودمم نمی‌دونستم ‫می‌خوام واقعی باشه یا نه
‫خب تجربه همکاری باهاش چطور بود؟
‫حس می‌کنم زیرِ اون ظاهر و این داستانا
‫باید یه آدمِ معمولی باشه
‫برام سواله که نمایش‌نامه‌نویسش
‫از قبل این یارو رو می‌شناخته
‫یا صرفا خودش همچین شخصیتی رو خلق کرده
‫و امیدوارم بوده بازیگر مناسبش
‫به طور اتفاقی پیداش بشه؟
‫خب؟ به نظرم که ریسکش بالاست
‫آخه چطور می‌خوای همچین آدمی رو پیدا کنی؟
‫که دقیقا شبیه تصوراتت باشه؟
‫تازه بازیگری هم بلد باشه
‫یعنی اصلا چطور توصیفش می‌کنن؟
‫اگه بخوان توی بویزی اجرا کنن چی؟
‫باید بنده‌خدا رو با پرواز ببرن اونجا؟ ‫اگه بمیره چی؟
‫باید یه نفر شبیهش رو توی آیداهو پیدا کنن
‫نمی‌دونم، ماسک‌گذاشتن مشکل رو حل می‌کنه؟
‫می‌تونه مخاطب رو قانع کنه؟
‫یه نفر دیگه با یه نقصِ دیگه هم
‫می‌تونه به این خوبی بازی کنه؟
‫نمی‌دونم والا. شاید اصلا
‫نقش رو به یه آدم عادی مثل تو بدن، نه؟
‫یا حتی من. همین‌جور که ‫این روزها سیاه‌پوست‌ها
‫نمایشنامه‌های شکسپیر رو بازی می‌کنن، نه؟
‫این‌جوری از یه دیدگاهِ دیگه ‫به نمایشش می‌ذارن
‫خلاصه در طول نمایش داشتم ‫به این چیزها فکر می‌کردم
‫راستش رو بخوای، سه ساعتِ پیش
‫داشتم به خودم می‌گفتم: ‫«یعنی واقعا حاضری
‫بری یه مدت نامعلوم توی
‫تئاتری که تهویه درست‌وحسابی نداره بشینی
‫و نمایشی رو ببینی که تا حالا اسمشم نشنیدی؟»
‫ولی خب امروز سالگردِ ازدواج‌مونه
‫و حالا که فکرش رو می‌کنم
‫می‌بینم همینا نشون‌دهنده جذابیتِ این نمایشه
‫« چهره‌ی جدیدِ تئاتر مستقل؟ »
‫وای!
‫لعنتی!
‫گندش بزنن
‫تف توش. تف توش
‫کیر توش
‫ببین، خودتم همین رو گفتی
‫چطور می‌تونه تبدیل به تو بشه؟ ‫شما هم هیچ شباهتی بهم ندارین
‫باورپذیر نیست و ضرورتی نداره
‫دختره اون رو به خاطرِ خودش دوست داره
‫مصنوعی بود
‫هنوزم به نظرم از نظر تئوری خوبه
‫ولی یه چیزی که حسابش رو نکردیم
‫و ممکنه ریشه در مبتدی بودنم ‫در این حرفه داشته باشه،
‫اینه که تماشاچی‌ها دو ساعتِ تموم
‫با ادوارد همدلی کردن
‫که در این مورد خاص منظور منم
‫اگه یهو یکی دیگه بیاد وسط و بگه:
‫«الان دیگه من ادواردم»
‫حتی اگه طرف سِر کنت برانا یا هر کسِ دیگه باشه
‫مخاطب حس می‌کنه بهش خیانت شده
‫ما عهدمون رو با مخاطب زیر پا گذاشتیم
‫حقشونه اعتراض کنن
‫ببین، هنوزم رفاقت‌مون سرجاشـه
‫و برای پروژه‌های بعدی در نظرت می‌گیرم
‫ماسک مالِ خودمه
‫اون رو پیشِ خودم نگه می‌دارم
‫همیشه از اون ماسک خوشم میومد
‫ماسک خفنیه
‫می‌دونی به چی فکر می‌کنم؟
‫به نظرم بینوایان شاهکاره
‫کتاب مورمون خیلی خنده‌داره
‫نظرت چیه؟ ‫برنامه‌ای داری...
‫اون یارو نابینائه کو؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- چرا این‌قدر ناراحت شدی؟ ‫- برای چی اومدی اینجا؟
‫چرا؟ آزوالد پیشته؟
‫چطور... چطوری آخه...
‫اصلا به تو چه ربطی داره؟
‫می‌دونم چون می‌دونم
‫داشتم از اینجا رد می‌شدم...
‫لزومی نداره خودم رو توجیه کنم
‫اصلا یارو رو می‌شناسی؟ ‫هوم؟ چه‌جور آدمیه؟
‫اصلا اسمش واقعا آزوالده؟
‫چون بذار یه چیزی رو بهت بگم
‫هم بچه داره هم دوست‌دختر
‫داشت توی پارک دختره رو می‌بوسید
‫و باهم قدم می‌زدن
‫یه زندگیِ دیگه داره که تو ‫ازش بی‌خبری. اینو چی میگی؟
‫خب اولاً که اون دختره جولیه
‫همسرِ سابقِ آزوالده و مادرِ دخترش کِلی‌ـه
‫و هنوز هم رابطه‌ی صمیمانه‌ای دارن
‫و اتفاقاً
‫آزوالد قراره بیاد اونجا زندگی کنه
‫آقای سابلاسکی تصادف کرده ‫و آزوالد هم دنبال خونه‌ست
‫اصلا نمی‌دونم چرا
‫دارم اینا رو بهت توضیح میدم
‫ما دیگه حرفی با هم نداریم
‫متأسفم
‫چه گهی می‌خوری؟
‫گورت رو گم کن
‫خب از قضا الان من ادواردم
‫و اسم ایشون گای هست
‫گای...
‫یه بازیگرِ فوق‌العاده
‫مرسی رفیق! آره
‫آره، هستی...
‫کنت برانا
‫یالا. یالا بیایین
‫زود باشین. زود. بجنبین
‫بجنبین
‫نظرتون چیه؟
‫هـوو!
‫محشـره نیست؟
‫یا فوق‌العاده‌ست؟
‫خانم کوچولو، از این اتاق خوشت میاد؟
‫می‌دونم مثل خودت کوچولو و نقلیه
‫اینجا می‌تونی هر کاری خواستی بکنی
‫می‌دونی دیگه، نه؟
‫پپا خوکه رو می‌شناسی؟ هوم؟
‫آخی! استرس گرفته. خجالتیـه
‫♪ گریه نکن، غم مخور ♪
‫♪ روشنی همیشه پشتِ ابرهاست ♪
‫طبیعتاً یه‌کم ناامیدکننده‌ست
‫ولی واقعا امیدوارم باهم دوست بمونیم
‫من کینه‌ای به دل نگرفتم
‫بیایین نفرت‌مون رو بذاریم ‫برای دشمن مشترک‌مون
‫خدانگهدار!
‫ممنونم
‫- میشه... ‫- سپاسگزارم
‫- خیلی‌خب ‫- یا خدا. از برق بکِشش
‫بسیار خب
‫ترس یه واکنشه
‫شجاعت یه تصمیمه
‫بیشتر از همه دلم برای تو تنگ میشه، عزیزکم
‫- این کارها چیه؟ ‫- فعلا بای بای
‫شاید با هم به اوج برسیم
‫هر چی تو بگی، عزیزم
‫ببخشید رفیقِ قدیمی
‫گمونم این دوست‌دختر منه ‫که داری بوسش می‌کنی!
‫گویا بازیگرِ جایگزینم
‫زیادی مشروب خورده
‫بازیگر جایگزین؟ ‫نه، نه، نه، نه
‫شاید بهتر باشه بعد از نمایش...
‫نه، نه. نه، بازیگر جایگزین
‫- درباره‌ش حرف بزنیم! ‫- من ادورادم!
‫- تو... ‫- تو ادوارد نیستی
‫- باشه، تو ادواردی ‫- نه، نه، نه
‫- تو ادواردی ‫- این در قرمزِ منه
‫- این مبلِ منه ‫- تو ادواردی
‫اینا دیالوگ‌های منه! بیا اینجا ببینم.
‫تو زندگیِ منو دزدیدی
‫ولم کن!
‫- همه‌چیزم رو ازم گرفته ‫- چه مرگت شده گای؟
‫- نه! من ادواردم! ‫- آروم بگیر!
‫- بعدا درباره‌ش حرف می‌زنیم. ‫- من ادواردم
‫باشه، باشه
‫باشه، ولم کنین! ولم کنین!
‫خودم میرم. خودم میرم.
‫همه‌چی مرتبه. ‫بشین تا باهم صحبت کنیم.
‫نه!
‫ماسکت رو در بیار
‫- ماسکت رو در بیار! ‫- کدوم ماسک؟
‫بیا اینجا ببینم!
‫آخ!
‫گای
‫نه!
‫وای خدای من! گای!
‫وای نه! این چه کاری بود کردم؟ ‫این چه کاری بود کردم؟
‫نه! گای! نه، گای!
‫این چه کاری بود کردم؟
‫نمی‌دونستم زورم این‌قدر زیاده
‫گای! گای!
‫می‌دونم تا حالا چند بار گفتم
‫ولی واقعا باعثِ افتخاره
‫نه واقعا باعثِ افتخارِ ماست
‫‏از خوشحالی توی پوست خودمون نمی‌گنجیم
‫در واقع راستش به نظرم
‫- تو باید نقش رو بازی کنی ‫- وای نه
‫- اصلا فکرشم نمی‌کنم ‫- نه راستش به نظرم
‫تو یه استعداد خاص داری
‫کاریزمای واقعی
‫همین‌جور که می‌دونی برای ‫تامین بودجه‌ی این پروژه‌ها
‫یه اسمِ مطرح لازمه
‫ولی می‌خوام بدونی که
‫برام مهمه که درست درکش کنم
‫و برای همین می‌خواستم باهات وقت بگذرونم
‫و می‌دونی
‫نه برای مطالعه یا تحلیل، ‫بلکه برای تماشا کردن و سوال کردن
‫برای تحقیقات
‫- همون‌جور که توی این کار میگن ‫- اوهوم
‫خب، من فکر می‌کنم مهمه
‫ که تفسیرِ خودت رو داشته باشی
‫- درسته ‫- در واقع ادوارد...
‫ساخته‌ی ذهنِ اینگرید بود و ‫کاری که من داشتم می‌کردم،
‫گای پیشگامش بود
‫- درسته ‫- من تفسیر خودم رو از بازی گای داشتم
‫و اونم تفسیر خودش رو از نوشته اینگرید داشت
‫تو فقط قدم بعدی و نهایی
‫توی این روند تکاملی هستی
‫آره، خیلی خفنه
‫دوست دارم از تو هم چندتا سوال بپرسم
‫خیلی خفنه. یه‌جور کار گروهیه.
‫قراره از ماسک...
‫- یا گریمی استفاده کنن؟ ‫- چطور مگه؟
‫آم، چی بگم والا
‫این دیگه از دست من خارجه
‫من در جریان این گفتگوها نیستم
‫این روزها با گریم می‌تونن ‫همه‌چیز رو واقعی نشون بدن
‫کاملاً واقعی
‫ولی می‌دونی، اصلا نگران این چیزهاش نیستم
‫به نظرم تا وقتی که به وظیفه‌ی خودم ‫عمل کنم و درک بهتری از ادوارد پیدا کنم
‫همه‌چیز به نتیجه می‌رسه
‫- بقیه‌ش دیگه مهم نیست ‫- کاملا درسته
‫به سلامتی
‫- به سلامتی ‫- هوم
‫بی‌فایده‌ست
‫- ووهو! ‫- تو روحش!
‫- ریدم توش ‫- شماره یک
‫چه ماشینِ تحریر باحالی
‫می‌تونی برش داری
‫کاش زنی کنارم بود که
‫زیر نور ماه همراهم قدم بزنه
‫و بازوم رو بگیره و بهم لبخند بزنه
‫و بعد غرق رویا میشم و فراموش می‌کنم
‫و بعد سایه نیم‌رخم رو روی دیوار می‌بینم
‫برو. پات رو بذار
‫آفرین رفیق
‫اون یکی پات. عالیه
‫بسیار خب. آروم و راحت. برو بریم
‫قدم به قدم
‫- عالیه. ادامه بده ‫- میرم خرید
‫- کسی چیزی نیاز داره؟ ‫- آم، نه، مرسی
‫من دارم میرم بیرون. ‫کسی چیزی احتیاج داره؟
‫منم همین الان پرسیدم
‫خب اگه چیزی خواستین، بهم زنگ بزنین
‫دیگه مزاحم‌تون نمیشم
‫- من میرم بیرون ‫- حدودای ساعت هشت برمی‌گردم
‫خداحافظ
‫دقیقا اینجا
‫چه خبره؟
‫قیافه‌ش چرا این‌جوریه؟
‫پشمام. مایه‌داری چیزیه؟
‫آخه اون زنه...
‫اون زن...
‫عجیب‌ترین چیزیه که توی عمرم دیدم
‫هدفونم رو یادم رفت. ببخشید. ببخشید.
‫شما ادامه بدین
‫مشکلی نیست رئیس
‫یه لحظه صبر کن
‫باید برم دستشویی
‫تو ادامه بده. قدم به قدم جلو برو.
‫رفیق اشکال نداره که
‫یه دونه از این سوداها بردارم؟
‫یه سروصدایی شنیدم
‫« آبی‌ترین چشم‌ »
‫دفعه بعدی، نوبت توئه
‫وای!
‫رفیق، چه کفش‌های قشنگی!
‫فورت لی کجاست، رفیق؟ ‫توی نیوجرسی
‫ادبت کجا رفته؟
‫حتما بابا و مامانت خیلی زشت بودن
‫امیدوارم سرطان بگیری و بمیری
‫و بچه‌هاتم به خاطر سرطان بمیرن
‫و کل نسل زشت
‫و فاسدتون از روی زمین زیبای خدا
‫محو بشه!
‫عجب کفش‌های قشنگی رفیق!
‫عجب کفش‌های قشنگی!
‫« دل از خواسته‌اش نمی‌گذرد »
‫دارم درست می‌بینم؟
‫آره، لوسی رو به سرپرستی گرفتیم. دخترش رو
‫و حتی گفتنش هم عجیبه
‫الان دیگه دانشجوی ارشده
‫آره
‫راستی گای، حتما باید بیای تئاترمون رو ببینی
‫- بهش فشار نیار ‫- خودشم می‌خواد بیاد
‫- مگه نه گای؟ ‫- آره، چرا که نه
‫امشب کی وقت آزاد داری؟
‫- کی؟ چه ساعتی؟ ‫- رأس ساعت هشت شب
‫- باشه ‫- می‌تونی کنار من بشینی
‫- خودت بازی نمی‌کنی؟ ‫- نه
‫نه، من از بازیگری چیزی حالیم نیست. ‫در واقع ادوارد رو بازی کردم.
‫ولی کل اون جریان...
‫چه مزخرفی بود. دیگه اصلا اجازه نمیدم
‫اجراش کنن
‫نه، نه، نه. ادوارد جزو ‫کارهای اولیه و درخشانت بود
‫و باعث شد ما بهم برسیم ‫پس در خدمت هدف والا بود
‫خدا رو شکر فیلمش رو نساختن
‫وای، من خیلی ناامید شدم
‫واقعا دلم می‌خواست ببینم اون ‫یارو چطوری نقشم رو بازی می‌کنه
‫ولی بگذریم، چقدر خوب شد که اتفاقی دیدیمت
‫چون ماه دیگه اجرا تموم بشه،
‫از اینجا میریم
‫کجا؟ کجا میرین؟
‫کانادا. جایی به اسم شپرتون
‫تا حالا اسمش رو شنیدی؟
‫میگن کلونی برهنه‌هاست
‫آره. البته این فقط یه بخشی ازشه. ‫یه بخش کوچیک.
‫ولی آره، عملاً قراره...
‫همونطور که خدا خواسته
‫واسه چی؟
‫خب قضیه‌ش مفصله. ‫با یه زنی آشنا شدیم
‫- توی سفر به.... ‫- توی سفر به کوه‌های آند
‫آره و بعد فهمیدیم آدم فوق‌العاده‌ایه
‫و کلی مرید و این داستانا داره
‫و یه‌جورایی فلسفه زیست محیطی هم داره
‫اوهوم. و... و... و عشق آزاد
‫- آره ولی همچنین... ‫- ال‌اس‌دی هم در کاره
‫- یه وقتایی آره ولی... ‫- آره. گای تا حالا ال‌اس‌دی مصرف کردی؟
‫پس... پس تجربه‌های بدش چی؟
‫آره، امکانش هست.
‫ولی خیلی به چهارچوب ذهنیت بستگی داره، گای
‫بعید می‌دونم بتونه از پسش بربیاد
‫آره. فقط یه راهنما نیاز داره
‫- که من از پسش برمیام ‫- اخیرا گواهی‌نامه‌ رو گرفته
‫بچه‌هاتون چی؟
‫- نه ‫- آره، نه
‫میگن یه فرقه‌ست
‫آره درواقع احتمالا تو هم فکر می‌کنی
‫یه فرقه‌ست، درسته؟
‫خب گمونم یه‌کم
‫- شبیه فرقه‌ست ‫- در واقع آره، البته
‫اگه بخوای کلی بگی
‫ولی واقعا رهبری نداره
‫خب این زنی که توی کوه‌های آند دیدین چی؟
‫- مگه رهبرش نیست؟ ‫- بنیان‌گذاره
‫آره، اون همه‌چیز رو شروع کرد
‫ولی...
‫اون گورو نیست. ‫خب، یه‌جورایی گوروئه
‫آره. یه گوروی واقعیه
‫آره، نمی‌تونیم درباره‌ش حرف بزنیم...
‫و خل‌وچل به نظر نیاییم.
‫- اوهوم ‫- آره ولی راستش رو بخوای
‫اونجا... بهشـته
‫بهشتِ واقعی
‫- مثل آرمان‌شهر ‫- آره، آرمان‌شهر
‫- این نزدیک‌ترین تشبیهـه ‫- آره
‫کارتون چی؟
‫خب من به هرچی می‌خواستم رسیدم
‫و برای مرحله‌ی بعدیِ زندگیم آماده‌م
‫در واقع الان فقط می‌خواد
‫ال‌اس‌دی بزنه و تمام مدت سکس کنه
‫آخه‌ می‌دونی...
‫دیگه خیلی از خودمون گفتیم، ‫خودت چه خبر؟
‫- همه‌چی رو برامون تعریف کن ‫- آره
‫خب... چی بگم والا...
‫انتخاب کردین؟
‫چی می‌خوری ادوارد؟
‫آم... شما سفارش بدین. من هنوز...
‫خیلی‌خب. امشب جشن داریم
‫پس بازم ساکی می‌خوایم
‫یه بطری دیگه دسایی هایاتا هم برامون بیارین
‫برای غذا هم واکامه
‫و توفوی سرخ‌شده می‌خوریم
‫و اون باید تست یونی رو هم امتحان کنه
‫و هاماچی کاما هم بیارین، ضرر نداره!
‫و برای پیش‌غذام
‫برش گوشت گاو بیارین
‫برای منم ماهی کاد سیاه با سس میسو. مرسی
‫شما چی جناب؟
‫آم...
‫چیزه...
‫می‌خواین دوباره برگردم؟
‫آره، آم...
‫دوستِ قدیمیِ من
‫یه ذره هم عوض نشـدی!
‫کاری از: سـحـر و امیر ستارزاده ‫H1tmaN & Sahar_frb