‫خواهش‌مند است تمامی مسافران ‫پیش از پیاده شدن بلیط خود را تحویل دهند.
‫و لطفاً هنگام پیاده شدن مراقب باشید.
‫[ایستگاه یونه‌زاوا]
‫هان؟
‫ایستگاه یونه‌زاوا.
‫مسافران ایستگاه یونه‌زاوا و قطار ‫سریع‌السیر یاماگاتا به مقصد رسیدید.
‫توجه داشته باشید...
‫- ببخشید. ‫- بفرمایید؟
‫این رو...
‫[ایستگاه یونه‌زاوا]
‫هی!
‫- ماشیما... ‫- سنپای!
‫سلام. تمرین صبحگاهی چطوره؟
‫- خوبه. ‫- مگه نباید شما هم سر تمرین باشین؟
‫نه، ما از دور مسابقات خارج شدیم.
‫فعلاً تمرین‌اینا نداریم.
‫پس بیا تمرین ما رو تماشا کن...
‫نه دیگه... حال شماهام خراب می‌کنم.
‫هوم؟
‫برف؟
‫دیدین یه‌هو چه برفی گرفت؟
‫آره، همه جا سپیدپوش شد.
‫ای بابا! پاک یادم رفتم تکالیفم رو بیارم...
‫- منم همه رو خوردم. ‫- جون من؟
‫برو خودتو سیاه کن...
‫- راست می‌گم جون تو. ‫- باشه... قبول.
‫ولی من که به نصف نرسیده ‫از حال رفتم.
‫عه... هیراگی.
‫این تکالیف امروزه. ‫می‌خواین یه نگاه بندازین؟
‫- جان من؟! ‫- دمت گرم!
‫- ایکی ثانیه‌ای کپی می‌کنم. ‫- منم بیام!
‫«شبنم، چون مروارید درخشنده...»
‫تشبیه شبنم به مروارید.
‫و در ادامه می‌گه: ‫کاش من نیز مثال شبنم‌ صبح‌گاه ناپدید می‌گشتم.
‫خب... حالا به گروه‌های دو نفری تقسیم می‌شین،
‫و تصویر همدیگه رو می‌کشید.
‫خب اول تو...
‫- گروه بشیم؟ ‫- حتماً.
‫- یاتسوسه! تو هم با من... ‫- آه... بله...
‫مسئولین نظافت لطفاً ‫باشگاه رو تمیز کنین!
‫منم میام کمک.
‫جدی؟ راستش ما عجله داریم ‫می‌خوایم بریم جایی.
‫- میشه بسپریمش به تو؟ ‫- آه... حـ حتماً.
‫- دمت گرم! ‫- بزن بریم!
‫ممنون!
‫اما...
‫یاتسوسه!
‫یه لحظه بیا.
‫ازت خواهش می‌کنم!
‫نمی‌شه! ‫دستمون رو می‌شه.
‫خواهش می‌کنم. جز تو کسی رو ندارم.
‫خب؟
‫خب... آماده‌ای؟
‫هر چی که گفتم رو خوب به یاد بسپر.
‫تهش هم اگه مجبور شدی ‫یه چیزایی از خودت دربیار.
‫خب دیگه... بریم.
‫لبخند یادت نره!
‫- عه... رسیدن! سلام، آی. ‫- خیلی وقت بود ندیده بودیمت.
‫منتظر که نموندین؟
‫نه، تازه رسیدیم.
‫ایشون هم باید...
‫بله. دوست‌پسرم، یاتسوسه.
‫بهتون گفتم که.
‫از دیدنتون خوشحالم. ‫یاتسوسه هیراگی هستم.
‫چقدر خوشحال شدم!
‫اصلاً فکر نمی‌کردم واقعاً...
‫...دوست‌پسرت رو با خودت بیاری.
‫فکر می‌کردم همین‌جوری ‫یه‌چیزی از خودت در آوردی...
‫اونم سال اوله؟ ‫هم‌کلاسی هستین؟
‫- هم‌کلاسی نیستیم. ‫- کی اول پا پیش گذاشت؟
‫زود باش دیگه... بگو...
‫آخرشم لو رفتیم. ‫به‌هرحال تابلو بود...
‫گمونم خواسته‌ی زیادی بود.
‫- متاسفم. ‫- نه بابا.
‫خودم نباید همچین چیزی ازت می‌خواستم.
‫بگذریم... تا حالا دوست‌دختر نداشتی؟
‫- آه... ‫- که اینطور.
‫خب امیدوارم هر وقت پیدا کردی، ‫خوب حواست بهش باشه.
‫به‌هرحال ممنون...
‫اوهوم.
‫دیگه باید حرکت کنیم.
‫صبر کن... الآن پیداش می‌کنم.
‫همه رو معطل کردی.
‫- کجا گذاشتمش؟ ‫- آه...
‫اون...
‫خیلی وقته منتظریم...
‫- ببخشید؟ ‫- آه؟
‫اگر ایرادی نداره من کرایه‌ش ‫رو پرداخت کنم؟
‫این دخترخانوم رو می‌شناسی؟
‫بله، می‌شناسم.
‫- جنابعالی؟ ‫- به دادمون رسیدی.
‫خب پس. دیگه پیاده شم.
‫- می‌تونین تشریف ببرین. ‫- شرمنده.
‫حرکت می‌کنیم!
‫چی شد تصمیم گرفتی کمکم کنی؟
‫خب... احساس کردم به کمک نیاز داری.
‫- هیچم به کمک نیاز نداشتم. ‫- آه.
‫که اینطور.
‫پس ظاهراً به جای کمک، فضولی کردم.
‫خب... من دیگه برم.
‫مراقب خودت باش!
‫- آهــــان. ‫- هوم؟
‫الآن یادم اومد!
‫- راستش یه‌کم به کمک نیاز دارم. ‫- هان؟
‫خب... اسمت رو نمی‌گی؟
‫- سوموگی. تو چی؟ ‫- هیراگی.
‫اینجا خونه‌ی ماست.
‫چه خونه‌ی بزرگی!
‫زشت نیست بدون دعوت بیام؟
‫هان؟ ‫تو که خودت، خودتو دعوت کردی.
‫- آها... راست می‌گی ها... ‫- به‌هرحال بگذریم...
‫چه بامزه می‌خوره!
‫خوب شد پیش از تدارک شام اومدین.
‫- کراکت درست می‌کنی، مامان؟ ‫- اوهوم.
‫ناسلامتی دوست‌دختر هیراگی اومده.
‫آه، من دوست‌دخترش نیستم.
‫- چی؟ نیستی؟ ‫- ای بابا.
‫حیف شد. ولی به‌هرحال شام پیش‌مون بمون.
‫من برگشتم.
‫- خوش اومدی! ‫- خوش اومدی!
‫آه، شما باید دوست‌دختر هیراگی باشید.
‫ظاهراً نه.
‫عه؟ نیست؟
‫- خوش اومدی. ‫- ممنون پسرم.
‫پس این همه راه اومدی که...
‫...اون رو پیدا کنی؟
‫آره. یه‌چیزی هست... که باید بهش پس بدم.
‫پس بدی؟
‫اینم از کراکت‌های تازه‌مون!
‫تعارف نکنین. هر قدر دلتون می‌خواد بخورین.
‫واااای!
‫- دستتون درد نکنه! ‫- دستتون درد نکنه!
‫مناطقی از کشور شاهد چنین ‫پدیده‌ی آب‌وهوایی عجیبی هستن...
‫خب مگه گذاشتن دنبالتون؟
‫آخه شما هم؟
‫داغ‌داغ بیشتر می‌چسبه...
‫نه سوموگی؟
‫اوهوم. همین‌طوره! به‌به!
‫...از ارتفاعات به سوی پایین در حرکت است.
‫چه بارونی هم گرفته. ‫چطوره شب همین‌جا بمونی؟
‫یعنی می‌تونم؟
‫- خوشحال هم می‌شیم! ‫- عالیه!
‫سوموگی جان؟ ‫برات لباس می‌ذارم تا عوض کنی.
‫لطف می‌کنید!
‫لطف بزرگی کردین. ‫تشکر کمترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‫آخیش. عجب حموم خوبی بود.
‫یه لحظه می‌تونم وقتت رو بگیرم، سوموگی جان؟
‫خب... راحت بشین.
‫اشکالی نداره موهات رو شونه کنم؟
‫چه موهای نرمی داری.
‫لـ لطف دارید.
‫بچه که بودم مثل هیراگی موهای ژولیده‌ای داشتم.
‫مادرم یه‌جا می‌نشوندم و ‫ساعت‌ها موهامو شونه می‌کرد.
‫راستی؟ ‫الآن که اصلاً موهاتون ژولیده نیست.
‫الآن دیگه صاف شده.
‫آه، هیراگی... ‫تا یادم نرفته اینو بگم بهت.
‫برات یه معلم خصوصی گرفتم ‫که همین‌جا تو خونه درس بخونی.
‫پس دیگه احتیاجی نیست بری مدرسه!
‫هان؟! آخه برای چی؟
‫چرا داره؟
‫مسلمّه که کلاس خصوصی بهتره خب.
‫آخه خیلی وقت نیست برای ‫ترم تابستون اسم نوشتم...
‫خب لغوش می‌کنی.
‫- آخه همه... ‫- همه شاید بخوان برن تو چاه.
‫تو هم باید بری؟
‫صرفاً برای آسودگی خاطرت...
‫...حاضری به دنباله‌روی از بقیه به مدرسه بری؟
‫منظورم این نیست...
‫هر چی می‌گم گوش کن.
‫به وقتش نتیجه‌ش رو خواهی دید.
‫متوجه شدی؟
‫داداش؟
‫سوموگی؟ کجایی؟
‫- اینجام. ‫- سوموگی.
‫خب... تموم شد.
‫- میای بازی کنیم؟ ‫- آره، حتماً.
‫خیلی ممنون.
‫اه...
‫منم که...
‫وای!
‫سومین باره که داری می‌بازی!
‫یه‌بار دیگه فقط!
‫هان؟
‫چه سرده.
‫برف؟
‫اینا چیه؟
‫- هان! ‫- هوم؟
‫چی شده؟
‫یه لحظه برم دست‌شویی!
‫همین پایین هست که!
‫چه یخ‌ـه!
‫نکنه یخ زده؟
‫هیراگی!
‫این دیگه چیه؟
‫هیراگی! به خودت بیا!
‫باید فرار کنیم!
‫سوموگی؟
‫زود باش! از این طرف!
‫گمونم فعلاً جای نگرانی نباشه.
‫اون دیگه... چی بود؟
‫دقیق نمی‌دونم.
‫مونده‌م چرا افتاده دنبال تو.
‫- سوموگی... ‫- هوم؟
‫انگار رو پیشونی‌ت شاخ در آوردی.
‫موضوع چیه؟
‫پس می‌تونی ببینیش.
‫درسته. شاخ‌ـه.
‫من یه اونی‌اَم. ‫(*نوعی دیو*)
‫اومدم اینجا...
‫...که تو رو بخورم.
‫شوخی کردم!
‫بخش خوردن رو دروغ گفتم.
‫ولی واقعاً یه اونی‌اَم. ‫ترسیدی؟
‫نـ نه... ‫برای چی...؟
‫هان؟
‫دوباره نه!
‫آروم باش. اونا اونی کوچولواَن.
‫تا حالا این همه ازشون ندیده بودم.
‫اونی کوچولو؟
‫معمولاً از آدم‌هایی که احساساتشون ‫رو پنهان می‌کنن سرچشمه می‌گیرن.
‫آدم‌هایی مثل تو.
‫- پس اونام اونی‌اَن؟ ‫- آره.
‫که یعنی جنابعالی داری ترست رو قایم می‌کنی.
‫نخیر قایم نمی‌کنم!
‫ای بابا!
‫برگردین ببینم!
‫- تو از کجا اومدی، سوموگی؟ ‫- اون‌طرف کوهستان.
‫یه دهکده‌ی مخفی هست ‫که اونی‌ها توش زندگی می‌کنن.
‫اونجا رو ترک کردم تا دنبال مادرم بگردم.
‫بچه که بودم من و پدرم رو ‫به حال خودمون گذاشت و رفت.
‫بعد از اون اوضاع برای من ‫و پدرم حسابی سخت شد.
‫حتماً می‌گی چه مادر بی‌مسئولی، نه؟
‫منتظرم تا یه مشت جانانه نثارش کنم!
‫یه‌کم بیشتر از یکی شد.
‫خب؟
‫ممکنه یه جایی توی این معبد باشه.
‫هان؟ کوش؟ نیستش که!
‫- اه... ‫- ای بابا...
‫نکنه گمش کرده باشم!
‫- بدون اون... ‫- آه!
‫اینو می‌گی؟
‫آره! خودشه!
‫آخیش!
‫ببخشید. باید زودتر بهت پسش می‌دادم.
‫تو اتاقم پیداش کردم.
‫- معبد هیه‌ست، درسته؟ ‫- هان؟
‫- خیلی دوره. ‫- هان؟
‫- یعنی اونجا رو بلدی؟ ‫- آه... اوهوم...
‫هیراگی... دستم به دامنت.
‫لطفاً من رو به معبد هیه ببر.
‫نمی‌شه که. ‫فردا باید برم مدرسه.
‫پدر و مادرم هم...
‫راستش من اصلاً دنیای شما رو نمی‌شناسم...
‫پس خواهش می‌کنم!
‫ازت خواهش می‌کنم باهام بیا!
‫هر چند... حق داری...
‫خواسته‌ی زیادیه.
‫- قبوله. ‫- هان؟
‫کمکت می‌کنم.
‫ایول!
‫داداشی؟
‫سوموگی اینجاست؟ ‫عه!
‫چه خبر شده؟
‫مامان! داداشی تو اتاقش نیست!
‫حالا چرا معبد هیه؟
‫قبل از ترک پدرم گفته...
‫...به اونجا می‌ره. ‫جز این نشونی دیگه‌ای ازش ندارم.
‫نمی‌دونی چرا می‌تونم اونی کوچولوها رو ببینم؟
‫هر چی به اونی‌ها شبیه‌تر بشی ‫اونی‌های بیشتری هم می‌بینی.
‫ولی من که اونی نیستم.
‫آدم‌هایی که اونی آزاد می‌کنن ‫در نهایت تبدیل به اونی می‌شن.
‫جنابعالی هم که حسابی مشغول اونی‌پراکنی هستی.
‫چیزی به اونی شدنت نمونده.
‫اونی؟!
‫پـ پس یعنی تو هم... ‫یه زمانی آدم بودی؟
‫نه. من ذاتاً اونی به دنیا اومدم.
‫- خورشید داره طلوع می‌کنه. ‫- هان؟
‫- چه قشنگه. ‫- اوهوم.
‫صبح شد.
‫آره.
‫برم ببینم پیداش می‌کنم یا نه.
‫- تو همین‌جا تو خونه منتظر باش. ‫- اوهوم.
‫هیراگی!
‫خیلی خستمه!
‫- می‌خوای بریم یه جایی استراحت کنیم؟ ‫- نمی‌شه تاکسی بگیریم؟
‫آخه پولی هم نداریم.
‫دست بلند می‌کنیم!
‫کسی بخواد بره یونه‌زاوا ‫ما هم با خودش می‌بره.
‫آخه تو این دوره زمونه دیگه ‫کسی غریبه سوار ماشینش نمی‌کنه.
‫تا امتحان نکنیم که نمی‌فهمیم.
‫قبول.
‫حالا اومدیم و یکی زد کنار ‫از کجا بدونیم قابل اعتماده؟
‫تو هم که همه‌ش آیه‌ی یأس می‌خونی.
‫باشه.
‫تو به راه رفتن ادامه بده، ‫منم تلاش خودمو می‌کنم.
‫- تو مقصد همدیگه رو می‌بینیم. ‫- هان؟!
‫- برای چی اومدی؟ ‫- چون چاره‌ای برام نذاشتی.
‫- دروغ‌گو. ‫- هیچم دروغ نمی‌گم!
‫این بچه کجا مونده آخه؟
‫نه. اینجوری نه!
‫باید شستت رو بالاتر نگه داری!
‫افتادم!
‫از این بیشتر دیگه نمی‌تونم!
‫مثل اینکه چاره‌ای نیست. ‫باید خودم دست‌به‌کار شم.
‫برو اون‌طرف.
‫و وایسا...
‫جایی می‌رین؟
‫آره.
‫شرمنده تا شهر بیشتر نمی‌ریم.
‫اختیار دارین. تا همون شهر هم ‫نصف مسیرمون رو رفتیم.
‫خب؟ تعریف کنین ببینم. ‫دارین فرار می‌کنین؟
‫- اصلاً. ‫- اصلاً اینطور نیست.
‫نمی‌گید پدر و مادرتون نگران می‌شن؟
‫خب... شاید...
‫این همه کیسه...
‫این همه کیسه برای چیه؟
‫ما تصمیم داریم یه ‫لباس‌فروشی قدیمی باز کنیم.
‫فعلاً سیّار پیش می‌ریم. ‫از این بازار به اون بازار.
‫امروز هم تو پارک یونه‌زاوا غرفه داریم.
‫راستی چطوره شما هم بیاید؟
‫یه‌کم دیگه چپ...
‫همون‌جا خوبه.
‫عالیه. ‫اینجوری بیشتر تو دیده.
‫چه چیزهای جورواجوری می‌فروشین.
‫اوهوم. این نزدیکی هم یه جشنواره‌ست انگار.
‫برای همین دنبال مشتری‌های یوکاتا-پوش‌ایم.
‫عذر می‌خوام. ‫از این پیراهن سایز کوچیکش هم دارید؟
‫سایزش فقط هموناست که نوشته.
‫ولی مدل‌های دیگه بخواید سایز کوچک‌تر داریم.
‫- هیراگی! ‫- اینم خوشگله ها!
‫کی از اینجا می‌ریم؟
‫لطف کردن و تا اینجا رسوندنمون، ‫نمی‌شه که همین‌جوری بذاریم بریم.
‫بی‌خیال بابا. ‫بدون ما هم همین مسیر رو می‌اومدن به‌هرحال.
‫آخه... نمی‌شه که...
‫- هیراگی. سوموگی. ‫- هان؟
‫من یه سر تا باجه‌ی اطلاعات برم و برگردم.
‫شماها هستین دیگه؟
‫- آمم... آره. ‫- ممنون.
‫کسی هم چیزی خواست ‫یه تخفیف کوچولو اشکالی نداره.
‫اینجا رو می‌سپرم به تو!
‫خیالتون راحت!
‫ببخشید.
‫اگه دو تا ببرم تخفیف هم داره؟
‫بله البته. دو تا بخرین صد ین تخفیف داره.
‫این پیراهن چطور؟ ‫می‌تونم اینم امتحان کنم؟
‫بله، بفرمایید.
‫چه قشنگه. ‫من اینو می‌برم...
‫- چه زیبا... ‫- ممنون از خریدتون.
‫جدی؟ به‌نظر پسر باهوشی هستی.
‫نه بابا... اینجورام نیست.
‫انگار میو خانوم علاقه‌ی خاصی به غرفه‌داری نداره.
‫ببخشید اشکالی نداره پسرم ‫این کلاه رو امتحان کنه؟
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫- یکی از اونا رو لطف می‌کنید؟ ‫- دستمال سرها رو می‌فرمایید؟
‫قشنگه! می‌خوامش!
‫بگیر!
‫خب... یه‌کم سرمون خلوت شد.
‫امروز حسابی کمک کردین.
‫می‌دونم چیز زیادی نیست،
‫ولی اگه چیزی چشم‌تون رو گرفته، ‫می‌تونی بردارین.
‫واقعاً؟
‫ایول!
‫یه‌جورایی انگار نگاهشون رو از هم ‫می‌دزدن. ریوجی و میو رو می‌گم.
‫به‌نظرت میونه‌شون شکرآبه؟
‫گمون نکنم. ‫انگار همیشه اینجوری‌اَن.
‫هر چند هر چی که هست،
‫بین خودشون دو نفره.
‫شاید همین‌طور باشه. ‫ولی خیلی دلم می‌خواد یه‌کاری براشون بکنم.
‫خوشت میاد دخالت کنی ها!
‫فکر می‌کردم از اینکه پدرت جوری رفتار ‫می‌کنه که انگار تو رو بهتر از خودت می‌شناسه، متنفری.
‫آره... ولی...
‫بازم...
‫الآن برمی‌گردم.
‫ای بابا.
‫اون پسرها قالت گذاشتن، نه؟
‫سوموگی. تویی؟
‫نه. این چه حرفیه!
‫اگه به خاطر تو نبود هیراگی نمی‌موند. ‫برای منم دردسر نمی‌شد.
‫به خاطر من؟ برای چی؟
‫چرا احساساتت رو ازش قایم می‌کنی؟
‫تابلوئه هیچ علاقه‌ای بهش نداری.
‫اگه چیزی تو دلته، بریز بیرون.
‫دلت به حالش می‌سوزه؟
‫داری درباره‌ی چی...
‫آهان!
‫اشتباه متوجه شدی.
‫ریوجی در واقع برادر بزرگ‌تر منه.
‫هان؟
‫ولی درمورد باقی چیزها... حق با توئه.
‫کاش می‌تونستم کمی آزادتر ‫احساساتم رو پیشش بیان کنم.
‫میو... سوموگی...
‫ریوجی.
‫هیراگی گفت بهتره من و تو ‫کمی با هم حرف بزنیم.
‫انگار بدجور ذهن بچه رو به خودمون مشغول کردیم.
‫گمونم متوجه رفتارهای ناجورمون شده.
‫به‌نظرت رفتارمون... ناجوره؟
‫راستش از همون کودکی، هر چی که یادمه،
‫همیشه بی هیچ سوالی همراهم بودی.
‫فکر می‌کردم دلیلش اینه که تو هم ‫از چیزایی که من خوشم میاد، خوشت میاد...
‫فکر می‌کردم تو هم از لباس‌ها و ‫بازارهای قدیمی خوشت میاد...
‫درسته.
‫اوهوم.
‫ولی همیشه یه‌چیزی گوشه‌ی ذهنم آزارم می‌داد.
‫که بنا به دلایلی تصمیم گرفتم نادیده بگیرمش.
‫- هان؟ برفه؟! ‫- برف؟!
‫چطور ممکنه؟
‫آخه توی تابستون؟
‫عجیبه ها!
‫هان؟ بازم برف؟
‫اونا...
‫خودشه! همونه!
‫اینجا چیکار می‌کنه؟
‫میو و سوموگی...
‫ولی می‌دونی چیه...
‫متوجه یه چیزی شدم...
‫اینکه می‌گن اعضای خانواده بدون حرف زدن ‫از دل هم خبر دارن،
‫دروغی بیش نیست.
‫برای همین ازت می‌خوام از این به بعد ‫بیشتر از خودت بهم بگی.
‫حقیقتش یه عالمه حرف برای گفتن دارم.
‫مامان...
‫- سوموگی! ‫- هان؟
‫بالا! بالای سرت!
‫هان؟!
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫- از اون طرف رفت. ‫- ممنون.
‫- اون طرفی رفت! ‫- خیلی خیلی ازتون ممنونم!
‫فکر می‌کردم اون هیولا دنبال منه.
‫از کدوم طرف رفت؟
‫سوموگی!
‫هان؟
‫هیراگی... بهتره دنبالم نیای!
‫سوموگی! کجایی؟
‫سوموگی!
‫خوبی؟
‫آخیش. ‫حداقل نفس می‌کشه.
‫هان؟
‫مسافرخانه و چشمه‌ی آب گرم «هوجو نو یو»
‫هان!
‫اونا کی‌اَن؟
‫هی هی... چی شده؟
‫بدجور درب‌و داغون به‌نظر میاین.
‫خواهش می‌کنم... سوموگی...
‫لطفاً کمکش کنین.
‫- چه خبر شده؟ ‫- زود جعبه‌ی کمک‌های اولیه رو بیار.
‫چی شده؟
‫طفلی...
‫وقتی پیداش کردم افتاده بود کنار رودخونه. ‫بدنش هم سرد بود.
‫گمونم بدجور زمین خورده.
‫که اینطور. ‫بی‌زحمت ببرش به اتاق 206.
‫الآن می‌برمش.
‫جعبه‌ی کمک‌های اولیه هم آوردم!
‫- صبح شده. ‫- آه... صبح‌تون به‌خیر.
‫صبح تو هم به‌خیر.
‫هممم.
‫عجیبه هنوز بیدار نشده. ‫شاید به خاطر تب‌شه.
‫بهتره به والدینش اطلاع بدیم.
‫خب راستش... شدنی نیست.
‫یعنی چی؟ چرا؟
‫نکنه فرار کرده؟
‫ببین. این اتاق‌ها برای مشتری‌ـه.
‫پس باید به والدین‌ش خبر بدم.
‫عذر می‌خوام. ولی واقعاً نمی‌تونم.
‫پس حداقل بگو چرا؟
‫نمی‌تونم.
‫ولی خواهش می‌کنم تا وقتی حالش ‫خوب می‌شه اجازه بدید اینجا بمونیم.
‫پس یه دلیل بهم بده.
‫با کمال میل براتون کار می‌کنم. ‫تا هر وقت که حالش خوب بشه.
‫اول جواب سوالمو بده.
‫سخت براتون می‌کنم.
‫لطفاً اجازه بدین بمونیم.
‫عجب بچه‌ی لجبازی هستی.
‫در عین جوونی خوب اشتیاقی ‫برای کار کردن داری.
‫شاید شوهرم چند تا چیز ازت یاد بگیره.
‫روز خوبی داشته باشید!
‫اونجا رو که تمیز کردی برو ‫این بطری شامپوها هم پر کن، خب؟
‫چشم.
‫- هیراگی! ‫- هان؟
‫- یادت باشه اینجا هم جارو بکشی. ‫- چشم خانوم!
‫- ای وای! ‫- حواست هم جمع کن!
‫لازم نیست همه رو با هم ببری.
‫- هر قدرش رو می‌تونی ببر. ‫- آه، چشم.
‫آهای!
‫یه سطل جدید آوردم برات. ‫می‌ذارمش همین‌جا، خب؟
‫باشه. ممنون.
‫یادمه گفتی عوض اینجا موندن، کار می‌کنی.
‫پس سعی کن سر حرفت بمونی.
‫آه... چشم!
‫ای بابا! تو چه زمونه‌ای زندگی می‌کنی مگه؟
‫منظورش اینه خیلی هم به خودت فشار نیار.
‫- خودت هم برگرد برو سر کارت. ‫- ای وای.
‫صبر کن!
‫وایسا!
‫مامان!
‫آه!
‫آه.
‫هان؟
‫عه... پس انگار تو مسافرخونه‌م.
‫هان؟
‫هیراگی.
‫سوموگی. بالاخره بیدار شدی.
‫- این لباس‌ها دیگه چیه... ‫- حالت چطوره؟
‫لباس‌های خودمم عوض شده که.
‫نکنه کار توئه؟!
‫نه بابا.
‫کار خانومه.
‫غذاها هم ایشون فرستادن.
‫این دیگه چیه؟ خیلی خوشمزه‌ست!
‫تا حالا اونی‌گیری به این خوشمزگی نخورده بودم.
‫خوشحالم حالت بهتره.
‫این مدت تو مراقبم بودی؟
‫نه. من فقط وقتی دیدم از حال رفتی ‫کولت کردم و آوردمت اینجا.
‫همه چی رو مدیون صاحب این مسافرخونه‌ایم.
‫هم بهت دارو دادن هم اجازه ‫دادن تو این اتاق بمونیم.
‫چه آدم‌های خوبی!
‫- اوهوم. ‫- وای!
‫رولت املت‌ش چه نرمه!
‫باورم نمی‌شه!
‫حالا چرا داد می‌زنی؟
‫ممنون. واقعاً خوشمزه بود.
‫- اونی‌گیری‌ش حرف نداشت. ‫- نوش جون‌تون.
‫سوموگی حالش بهتره؟
‫- به لطف شما بله. ‫- خیلی هم خوب.
‫داشتین سیگار می‌کشیدین؟
‫ای بابا. دیدیم؟
‫یه‌بند سرم غر می‌زنه که ترک کنم.
‫می‌گه اینجا بو می‌گیره و ‫مشتری‌ها اذیت می‌شن.
‫پدر منم معمولاً بیرون سیگار می‌کشید.
‫این اواخر با والدین‌ت هم حرف زدی؟
‫نه.
‫خب چه می‌شه گفت. ‫به‌هرحال پیش میاد.
‫با این‌حال یه چیزی رو از من بشنو.
‫ماها گاهی اونقدر برای گفتن چیزی این پا و ‫اون پا می‌کنیم که فرصت گفتنش از دست می‌ره.
‫پس به محضی که آماده‌ی گفتن شدی ‫پدر و مادرت رو از حالت باخبر کن.
‫بفرما. برات شستمش و پارگی‌هاش هم دوختم.
‫دستتون درد نکنه!
‫عالی شده!
‫ممنونم.
‫از اون پسر تشکر کن.
‫این مدتی که ناخوش بودی ‫سخت توی مسافرخونه کار کرد...
‫...تا بذارم اینجا بمونین.
‫سلام مامان.
‫آره، حالم خوبه.
‫چیزهای زیادی پیش اومد.
‫الآن توی مسافرخونه‌ی «هوجو نو یو» هستم.
‫سوموگی چی؟ اونم هست؟
‫که اینطور. باشه.
‫خب حالا کی برمی‌گردی؟
‫یه کاری هست که باید انجامش بدم.
‫بعدش برمی‌گردم.
‫حالم خوبه. نگرانم نشین.
‫اوهوم. تا بعد.
‫هرگز لطف‌تون رو فراموش نمی‌کنم.
‫کاری نکردیم.
‫- مدتی که پیش‌مون بودین، واقعاً خوش گذشت. ‫- اوهوم.
‫دلم برای اینجا تنگ می‌شه.
‫از دست شما بچه‌ها.
‫اگه می‌خوای مراقب سوموگی باشی ‫باید قوی‌تر از این حرف‌ها باشی.
‫آه...
‫باهاتون خداحافظی نمی‌کنیم. ‫عوضش می‌گیم به امید دیدار.
‫بازم برگردین.
‫- چشم. بازم بابت همه چی ممنون. ‫- بابت همه چی ممنونم.
‫به امید دیدار!
‫هر وقت دوست داشتین بهمون سر بزنین!
‫تا معبد هیه چقدر راه مونده؟
‫حوالی عصر باید برسیم.
‫که اینطور.
‫پس دیگه چیزی نمونده.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫هرگز چنین جای زیبایی ندیده بودم!
‫منم همین‌طور!
‫از توی تلویزیون خیلی قشنگ‌تره!
‫معلومه خب. ساده‌ای ها!
‫حالا نزنی تو ذوقم نمی‌شه؟
‫باشه تو هم!
‫خوش اومدین.
‫پسرم هیراگی... ‫شنیدم اینجا ساکن‌ـه!
‫هیراگی؟ ‫پس شما...
‫پدرشم!
‫هان؟
‫به مهمان‌خانه‌ی ما خوش اومدین.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫هیراگی اینجاست؟ ‫فوراً می‌خوام ببینمش!
‫متاسفانه کمی پیش رفتن.
‫کجا؟
‫زود باش بگو ببینم!
‫عجب مرد عجولی.
‫بعدشم فکر کردین من بیکارم که ‫بشینم با غیرمشتری‌هام حرف بزنم؟
‫- واقعاً که! ‫- هان؟
‫چطوره آروم‌تر که شدید صحبت کنیم؟
‫از این طرف، آقا.
‫هـ هان؟
‫برام از دهکده‌ی مخفی‌ بگو؟
‫همم... بذار ببینم.
‫اول از همه اینکه خیلی سرده. ‫اونجا همیشه برف می‌باره.
‫هر چند ماها بهش عادت کردیم.
‫که اینطور.
‫وقتی مادرت رو پیدا کردی...
‫...دوباره برمی‌گردی دهکده؟
‫آره. برمی‌گردم.
‫که اینطور.
‫هوم؟
‫چی شده هیراگی؟ ‫نکنه دلت برام تنگ می‌شه؟
‫نـ نه بابا...!
‫باز دوباره!
‫آهای!
‫مامانت چه شکلی‌ـه؟
‫خودمم یادم نیست.
‫سه سالم بیشتر نبود که من و ‫پدرم رو ترک کرد.
‫هنوزم می‌خوای وقتی پیداش کردی ‫بهش مشت بزنی؟
‫مممم... مشتم رو که هنوز براش نگه داشتم.
‫ولی قبل از اون بهش این فرصت رو می‌دم ‫که توضیح بده چرا ترکمون کرد.
‫شاید... اونم دلیل خودش رو داشته.
‫اوهوم.
‫راستش تا وقتی اون لحظه نرسیده...
‫...نمی‌دونم چه احساسی دارم و چی می‌خوام.
‫حق با توئه.
‫هوم؟
‫چقدر شبیه...
‫سوموگی؟
‫هوم؟
‫خوش اومدین.
‫بـ ببخشید مزاحم شدیم.
‫فقط داشتیم اثر هنری پشت ویترین ‫رو نگاه می‌کردیم.
‫ولی... پولی همراهمون نیست.
‫- الآن رفع زحمت می‌کنیم. ‫- ما که فقط داریم نگاه می‌کنیم.
‫- به‌هرحال اینجا کافه‌ست. ‫- در حال حاضر مشتری ندارم.
‫اگر دوست دارین می‌تونین از نزدیک یه نگاه بندازین.
‫- می‌خوای از زاویه‌ی دیگه‌ای ببینی؟ ‫- خیلی ازتون ممنونم!
‫عالی شد!
‫گفته می‌شه...
‫...خدایان با بارش برف به روی دهکده،
‫...اون رو از دید انسان‌ها مخفی نگه می‌دارن.
‫ما بهشون می‌گیم ایزد برف.
‫تا همین چند وقت پیش فکر می‌کردم ‫اینا قصه‌ای بیش نیستن.
‫ولی نکنه اون چیزی که بهمون ‫حمله کرد، ایزد برف بوده باشه؟
‫هر چند... هرگز نشنیدم بگن اونی‌ها رو می‌خورن.
‫آه...
‫دمنوش گیاهی جدیدمه.
‫میل کنید لطفاً.
‫خوشحال می‌شم نظرتون رو درباره‌ش بگید.
‫عـــــالیـــــه!
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫این برگ‌های چای رو تازه خریدم.
‫- فرصت خوبی شد که امتحانش کنم. ‫- چایی‌ش مال کجاست؟
‫اگر اشتباه نکنم برای جمهوری چک بود.
‫اما چای‌هایی از سوئد و مصر هم خریدم.
‫به لطف سفرهایی که دوران جوونی‌م رفتم،
‫دوستانی دارم که محصولات خاصی رو ‫به دستم می‌رسونن.
‫چه عالی!
‫تنها سفر می‌کردین؟
‫نه. به همراه همسرم.
‫4 سالی می‌شه که فوت کرده.
‫آه.
‫چند تا از عکس‌هامون اینجا هست.
‫این که کنارمه همسرمه.
‫کلاهی که سرشه اسمش باسوتوئه.
‫یه کلاه محلی مختص لسوتو در آفریقا.
‫جوری طراحی شده بود که ‫تداعی‌کننده‌ی شکل کوهستان باشه.
‫چه جالب.
‫جالب‌تر اینکه الآن رو سر توئه.
‫اینم یه کلاه محلی دیگه به اسم اینوئیت‌ـه.
‫این کلاه رو توی شمال کانادا می‌پوشیدیم.
‫که راحت شفق قطبی رو تماشا کنیم. ‫گرم‌ترین کلاهی‌ـه که دیدم.
‫شهری که داخلش بودیم دماش به ‫40- درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسید.
‫40- درجه‌ی سانتی‌گراد؟!
‫چقدر هم بهتون میاد.
‫پس وجب به وجب اینجا پر از...
‫...خاطرات شما و همسرتونه.
‫واقعاً عالیه.
‫راستی اون پارتیشن رو از کجا خریدین؟
‫اون جزو معدود چیزهایی‌ـه که...
‫...وقتی خونه رو خریدیم داخلش بود.
‫گمون کنم کار دست باشه، ‫ولی اینکه کار کیه، نمی‌دونم.
‫یا حتی اینکه مربوط به چند سال پیش‌ـه.
‫انگار یه داستان داخلشه، نه؟
‫یا شایدم...
‫...داستان نباشه و واقعی باشه.
‫شاید ایزد برف اونی‌ها رو می‌خوره.
‫چقدر بگم مراقب باش. ‫ما برگشتیم.
‫حواست باشه دیگه گمش نکنی ها.
‫- باشه. ‫- امیدوارم اینم مثل «باشه»های قبلی نباشه.
‫آه... مشتری داریم؟
‫- خوش اومدی. ‫- سلام.
‫دخترم و نوه‌م، هاروتو هستن.
‫- سلام. ‫- سلام. مزاحمتون شدیم.
‫هاروتو. زود باش سلام کن.
‫سلام!
‫سلام به روی ماهت.
‫خب. بریم دستت رو بشور ‫تا برات آب‌میوه بیارم.
‫Oh--
‫- کله‌شو! ‫- هان؟
‫بچه...
‫معذرت می‌خوام. راحت باشین.
‫این کافه پر از خاطرات بااارزشیه ‫که با همسرم ساختم.
‫ولی اون دو تا از هر چیزی ‫برام باارزش‌ترن.
‫انگار که قصه‌م با اونا ادامه پیدا می‌کنه،
‫و منم کاری جز دوست داشتن‌شون ندارم.
‫تازگی‌ها خیلی احساساتی شدم.
‫گمونم اثرات پا به سن گذاشتن‌ـه.
‫بارون گرفت.
‫هنوز راه زیادی تا معبد مونده. ‫با خیس شدن که مشکلی نداری؟
‫این رو با خودتون ببرین.
‫آخه نمی‌شه که. ‫همین‌جوریش هم خیلی بهمون لطف داشتین...
‫نیازی نیست پسش بدین.
‫عوضش دفعه‌ی بعد بیاید و دمنوش سفارش بدین.
‫- آهای. ‫- آروم‌تر عزیزم!
‫بای‌بای!
‫درباره‌ی نقش روی اون پارتیشن...
‫گمونم اونا ایزد برف بودن.
‫ولی از اونجایی که به اونی‌ها حمله می‌کردن،
‫نکنه اتفاقی برای دهکده افتاده باشه...
‫قبل از اینکه به اون کافه برسیم ‫پرسیدی وقتی مادرم رو...
‫...پیدا کنم به دهکده‌ی مخفی برمی‌گردم یا نه، ‫درسته؟
‫- آره. ‫- باید بگم حتماً برمی‌گردم.
‫هرگز نمی‌تونم پدرم رو رها کنم.
‫اما یه روز...
‫هی... صبر کن!
‫...می‌رم کلی جاهای مختلف رو می‌بینم.
‫لسوتو جای خیلی گرمی‌ـه، نه؟
‫یعنی اونجا برفم میاد؟
‫تا همین امروز نمی‌دوستم جایی سردتر ‫از دهکده‌ی مخفی وجود داره.
‫دنیا پر از آدم‌های مختلف با نگرش‌های جورواجوره.
‫من فقط برای پیدا کردن مادرم دهکده رو ترک کردم ‫ولی خوشحالم که این همه چیز یاد گرفتم.
‫حتی آشنایی با تو!
‫همین فقط؟! واقعاً که!
‫تو چی هیراگی؟ ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫راستش... هرگز بهش فکر نکردم.
‫هر چیزی می‌تونه باشه. ‫حرف دلت رو بزن!
‫راستش در حال حاضر...
‫...حاضرم هر کاری کنم تا ‫تا تو به خواسته‌ت برسی.
‫بده؟
‫همین هم خوبه.
‫هیراگی. هنوز یه کاری هست که ‫دوست دارم انجام بدم.
‫کاری که بدون تو شدنی نیست.
‫پس قول می‌دی کمکم کنی؟
‫هان؟ خب تا ندونم چیه چه قولی بدم؟!
‫عه.
‫دو دقیقه نگذشته که گفتی حاضری ‫هر کاری برام بکنی ها.
‫آخه...
‫باشه.
‫وقتی این ماجرا تموم شد،
‫بشین و مفصّل با پدرت حرف بزن.
‫هان؟ این دیگه چجوری خواسته‌ای‌ـه؟
‫اینم پیشت باشه. ‫شانس میاره.
‫- اما این... ‫- خیالت راحت.
‫امتحانش رو پس داده.
‫- هر چی نباشه تا اینجا رسوندتم. ‫- منظورم این نیست.
‫سنگ‌هاتو که وا کندی، پسش بده.
‫حالا کِی بشه...
‫هان... برف...
‫پس یعنی ایزد برف همین حوالی‌ـه؟
‫سوموگی!
‫هیراگی!
‫ببخشید هیراگی!
‫اینجا! این‌طرف!
‫سوموگی!
‫هیراگی!
‫درب‌ها در حال بسته شدن هستند.
‫لطفاً جهت حفظ امنیت خود از آن‌ها فاصله بگیرید.
‫دستتو بده!
‫سوموگی!
‫زود باش!
‫راهی تا معبد نمونده.
‫هان؟
‫[معبد هیه]
‫مامان؟
‫هان...؟ سوموگی...؟
‫بابا؟
‫مـ متاسـ...
‫بالاخره پیدات کردم!
‫یه لحظه... چی شده؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫پس مامان کجاست؟
‫حرف بزن!
‫اون اینجا نیست.
‫چرا؟!
‫خودت گفتی اومده اینجا!
‫متاسفم سوموگی!
‫هرگز فکر نمی‌کردم یه روز ‫بخوای تا اینجا بیای.
‫اینم شد جواب؟!
‫بهم بگو مادرم کجاست!
‫راستش...
‫...نمی‌تونم بگم.
‫چی رو پنهان می‌کنی؟!
‫چه دلیلی داره که نمی‌تونم مادرم رو ببینم؟
‫نکنه...
‫...مادر... دلش نمی‌خواد من رو ببینه؟
‫هرگز اینطور نیست!
‫پس...
‫...مرده؟
‫نه!
‫هنوز تو همین دنیاست.
‫ولی...
‫مهم نیست. ‫دهکده‌ی مخفی تو دردسر افتاده.
‫- ایزدهای برف دارن... ‫- چطور مهم نیست؟!
‫اون مادرمه! ‫چطور می‌گی مهم نیست؟!
‫چرا... این‌قدر...
‫دیگه کافیه!
‫سوموگی...!
‫ببخشید... اون...
‫...تمام این مدت نگران شما بود.
‫می‌خواست به محضی که...
‫...مادرش رو پیدا کرد، برگرده پیش شما.
‫شما؟
‫یاتسوسه هیراگی هستم.
‫دوست سوموگی.
‫با اجازه‌تون.
‫سوموگی؟
‫- تنهام بذار. ‫- نمی‌تونم.
‫ببخشید. ولی واقعاً می‌خوام تو حال خودم باشم.
‫باید برگردیم.
‫پدرت واقعاً نگران‌ته.
‫واقعاً؟
‫پس چرا حقیقت رو درباره‌ی مادرم بهم نمی‌گه؟
‫شاید سعی داره یه‌جوری ازت محافظت کنه.
‫شاید هم نه اینکه نخواد، ‫نمی‌تونه بهت بگه.
‫نمی‌فهمم.
‫اون حاضر نیست... کوچک‌ترین آسیبی ببینی.
‫یعنی فهمیدن حقیقت آسیبی بزرگ‌تر از ‫این همه سال دروغ بهم می‌زنه؟
‫نـ نه... منظورم این نیست.
‫فهمیدم. خوب هم فهمیدم.
‫از همون بچگی این افکار همراهم بوده.
‫ولی چرا فکر می‌کنی ندونستن برام بهتره؟
‫مهم نیست تو چی فکر می‌کنی...
‫اصلاً چرا باید افکار تو برام اهمیتی داشته باشه؟
‫اشتباه می‌کنی. ‫سوموگی من واقعاً به فکرتم!
‫باز داره می‌گه!
‫تو هم لنگه‌ی همون باباتی!
‫کسی ازت نخواست به فکر من باشی!
‫- کِی می‌خوای دست از این کارت برداری؟ ‫- خودت چی؟
‫کِی می‌خوای دست از قربانی بودن برداری...
‫...و برای یه بارم که شده خودت رو بذاری جای بقیه؟
‫- معذرت می‌خوام... نمی‌خواسـ... ‫- اشکالی نداره.
‫ازت ممنونم که تا اینجا همراهم بودی.
‫ولی بیش از این دیگه لزومی نداره.
‫نشد...
‫نشد چیزی که می‌خواستم... بهش بگم.
‫من...
‫واقعاً که...
‫آهای!
‫بالاخره پیدات کردم.
‫هیراگی کجاست؟
‫اون کجاست؟
‫اون طرف؟
‫برای چی اومدی دنبالش؟
‫چون من پدرشم.
‫دیگه کافیه.
‫هان؟ بازم برف؟
‫هوم؟!
‫هیراگی!
‫هیراگی! پسرم!
‫گوش کن بابا جون...
‫هیراگی...
‫هان؟
‫هیراگی؟
‫کجا رفتی هیراگی؟
‫هیراگی؟
‫هیراگی!
‫سوموگی!
‫- سوموگی بابت... ‫- متاسفم.
‫دیگه بریم.
‫نمی‌تونیم.
‫تو این دنیا به ایزد برف برنخوردی؟
‫پس واقعاً ایزد برف بود.
‫همه جا سر و کله‌شون پیدا می‌شه،
‫و به ما اونی‌ها حمله می‌کنن.
‫برگشتی در کار نیست.
‫پس بقیه چی؟
‫همین الآنم چندین نفر خورده شدن.
‫آهای! با توام!
‫- هان؟ ‫- هیراگی رو دوباره ندیدی؟
‫- مگه پیداش نکردین؟ ‫- چرا. ولی یه‌هو...
‫…جلو چشمام ناپدید شد.
‫نکنه...
‫- باید برم. ‫- نه!
‫نمی‌شه نجاتش داد.
‫ولی...
‫- از چی حرف می‌زنین؟ ‫- سوموگی.
‫- چی به سر پسرم اومده؟ ‫- من اومدم تا...
‫- ...بهت بگم دهکده دیگه امن نیست. ‫- این یارو کیه؟
‫- هوی! ‫- یه لحظه دهنت رو می‌بندی؟
‫آممم...
‫چی شده؟
‫نکنه... هنوز...
‫سوموگی من واقعاً به فکرتم!
‫سوموگی!
‫خوشحالم بهتری.
‫متاسفم بابا.
‫من...
‫...باید ازش معذرت‌خواهی کنم.
‫سوموگی!
‫هوی! صبر کن!
‫به منم توضیح بدین خب!
‫ازت ممنونم!
‫هرگز فداکاری‌ت رو از یاد نخواهیم برد!
‫آینده‌مون رو مدیون تو هستیم.
‫شک ندارم سربلندمون خواهی کرد.
‫خدایان برف برگشتن.
‫تنهام نذارین!
‫حالا همه در صلح زندگی می‌کنیم.
‫عزیزم...
‫- سوموگی... ‫- سوموگی...
‫یه ایزد برف اینجاست!
‫- اون دروازه رو ببند! ‫- عجله کن!
‫حالت خوبه؟
‫آه...
‫سوموگی...
‫سوموگی؟ ‫تو اونو از کجا می‌شناسی؟
‫متاسفـ...
‫هی. اون بچه حالش خوبه؟
‫اینطور که دیدم از داخل ایزد برف افتاد.
‫هنوز زنده‌ست. ‫باید ببریمش داخل.
‫سوار شین!
‫می‌دونین هیراگی کجاست، درسته؟
‫- بریم. ‫- خواهش می‌کنم!
‫سوموگی
‫- در این باره... مطمئنی؟ ‫- اوهوم.
‫اینجا یه نقاشی دیدم.
‫طبق اون تصویر اونی‌هایی که...
‫...خورده می‌شدن، نمی‌مردن، ‫فقط می‌رفتن یه جای دیگه.
‫پس احتمالاً بتونیم نجاتش بدیم.
‫تو برو!
‫هوماره!
‫No!
‫ایسامی!
‫بلند شو!
‫- ولی... ‫- عجله کن.
‫به‌هوشی؟
‫خوبه. پس بدو!
‫از این طرف!
‫زود باشین.
‫همگی حالشون خوبه؟
‫نمی‌تونیم اونو به دهکده‌ی مخفی ببریم.
‫ببخشید... من باید برم دستشویی!
‫- آخه الآن؟! ‫- چیکار کنم خب؟!
‫زود میام!
‫هعی...
‫هوم؟
‫هوی!
‫صبر کن ببینم...
‫هان؟!
‫لعنتی.
‫چه مرگش شده؟!
‫ببخشید معطل شدی.
‫- مطمئنی می‌خوای برگردی؟ ‫- کاملاً.
‫پس اینو بپوش.
‫بریم.
‫- سریع‌تر. ‫- برین!
‫- عجله کنین! ‫- چی شده؟
‫- رسیدم. ‫- باشه.
‫اول باید بریم دیدن بانو گوزن.
‫سعی کن مؤدب باشی.
‫خوبه. همه رو ببرین داخل. ‫به بقیه‌م بگین بیان.
‫چه سنگین‌ـه.
‫یک... دو...
‫موفق باشین. ‫یه بار دیگه بچه‌ها!
‫- چشم! ‫- چشم!
‫- همین‌جاست. ‫- آه.
‫درسته، فعلاً به قدر کافی دارو داریم.
‫احتیاجی نیست منتظر تیم امداد بمونی.
‫می‌تونی بری.
‫اولویتت هم تحویل داروها باشه.
‫که البته تنها هم نمی‌ری، ‫چند تا نگهبان هم همراهی‌ت می‌کنن.
‫با این‌حال باید حواستون جمع باشه.
‫موفق باشی.
‫اطاعت!
‫با اجازه‌تون.
‫دنبالم بیا.
‫وااای! فوق‌العاده‌ست!
‫توکو ببین چه پفی کرده.
‫واقعاً بزرگه. ‫گمونم یه رکورد تازه ثبت کردید.
‫قطعاً همین‌طوره. ولی چه حیف که باید بخورمش.
‫گزارش می‌کنم.
‫دقایقی پیش ایزد برف در ‫آسمان ظاهر شد و...
‫«این جوون رو انداخت تو برف‌ها». می‌دونم.
‫آه... بله...
‫ولی تا حالا ندیدمش.
‫شاخش هم به‌نظر جدیده.
‫تازه تبدیل به اونی شده؟
‫هان؟
‫شاخ؟
‫در که داشتیم، نیازی نبود ‫از آسمون بیای...
‫بگو ببینم چطور شد که سر و کارت به ایزد برف کشید؟
‫هان...؟
‫این جوون‌ها دیدن که ایزد برف ناپدید شده و تو...
‫...از داخلش افتادی بیرون.
‫چطوری ازش خارج شدی؟ ‫چیزی به یاد داری؟
‫خب...
‫ایزد برف من رو خورد.
‫یه‌هو سرد شد.
‫بعدش یه صداهایی شنیدم...
‫ولی... دقیق یادم نیست...
‫ایزد برفه دیگه...
‫افسانه‌ها می‌گن ایزد برف نگهبان ماست.
‫می‌گن اونا با برف ما رو از دید...
‫...انسان‌ها پنهان می‌کنن.
‫ولی نگاه کن.
‫بهمون حمله‌ور شدن.
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫من چیز زیادی نمی‌تونم بهت بگم. ‫بهتره با بانو گوزن صحبت کنی.
‫- عجیبه. ‫- چی شده؟
‫انگار گیر کرده.
‫- هان؟ ‫- ایزورو!
‫خودت می‌دونستی که طبق قوانین جنگ ‫ترک دهکده جرم‌ـه.
‫عجله دارم. ‫زود بیارینم بیرون.
‫باشه، میاریمت بیرون، ‫ولی شب رو تحت بازداشت خواهی بود.
‫- سوموگی، بدون من برو. ‫- مطمئنی؟
‫خیالت راحت. منم یه‌جوری خودمو بهت می‌رسونم.
‫برو!
‫هان...؟ هوی...!
‫وایسا ببینم!
‫- برو دنبالش! ‫- اطاعت!
‫کجا در رفت؟
‫ببخشید...
‫چیز تازه‌ای یادت اومده؟
‫وقتی داخل شکم ایزد برف بودم،
‫خواب عجیبی دیدم.
‫یه نقاب بود،
‫صدای زنگوله هم می‌اومد.
‫- ایزد برف هم دور تا دورم پرواز می‌کرد. ‫- هیراگی؟
‫با یه دختر که به برف‌ها خیره شده بود.
‫بعدش صدای یه خانوم رو شنیدم که می‌گفت: ‫«تنهام نذارین!»
‫بعدشم گفت: ‫«سوموگی!»
‫هر چند شاید خودم بودم که ‫اسمش رو صدا می‌زدم.
‫دقیق نمی‌دونم.
‫- شایدم این مجازات ماست. ‫- هان؟
‫در عمیق‌ترین دره‌ی دهکده‌ی مخفی،
‫جایی که جزیره‌ی اونی واقع شده، ‫معبدی وجود داره...
‫...که نقاب ارواح اونجا نگهداری می‌شه،
‫نقابی که سالیان سال با اون ‫ایزد برف رو فرا می‌خوندیم.
‫نقاب ارواح؟
‫درسته.
‫به استفاده از اون دهکده‌مون رو ‫از دید انسان‌ها پنهان می‌کردیم.
‫برای چی... انقدر سعی دارین دهکده رو مخفی نگه دارین؟
‫شاید الآن که تبدیل به اونی شدی، ‫خودت دلیلش رو متوجه شده باشی.
‫همیشه افرادی هستن که احساسات‌شون ‫رو سرکوب می‌کنن،
‫حالا هر جای این دنیا که زندگی کنن.
‫این افراد نیاز به جایی دارن که ‫اونجا بتونن خودشون باشن.
‫درست مثل همین‌جا. ‫برای همینم من باید از اینجا محافظت کنم.
‫هممم!
‫پس اگه این نقاب رو نابود کنیم،
‫ایزد برف دست از سرمون برمی‌داره، درسته؟
‫می‌بینم که برگشتی... سوموگی.
‫هیراگی.
‫پس اینجا بودی.
‫سوموگی!
‫اگر نقاب رو نابود کنی،
‫دهکده‌مون دیگه پنهان نخواهد موند.
‫اینجوری هم کسی زنده نمی‌مونه.
‫دهکده بدون ساکنانش چه فایده‌ای داره؟
‫هیراگی.
‫پس تبدیل به اونی شدی.
‫اوهوم.
‫حتماً گرسنه‌ای.
‫بریم یه‌چیزی بخوریم.
‫میشه از انبار آذوقه استفاده کنیم؟ ‫خیلی گرسنمه.
‫راحت باشین.
‫- بریم، هیراگی. ‫- اوهوم.
‫سوموگی... تو که نمی‌خوای بری اونجا؟
‫توکو؟
‫میشه لطف کنی و...
‫...حواست به اون دو تا باشه؟
‫چشم.
‫هیراگی... واقعاً متاسفم.
‫توی پارک... حرف‌های خیلی بدی بهت زدم.
‫منم همین‌طور.
‫ببخشید. نباید سعی می‌کردم ‫احساساتم رو بهت تحمیل کنم.
‫ببخشید بچه‌ها.
‫آخه الآن وقت این کارهاست؟
‫از تو بعیده.
‫دیوونه شدی؟! ‫داری چیکار می‌کنی...
‫ببخشید.
‫صبر کن، ایزورو!
‫- توپ رو بنداز.
‫می‌خوای به جزیره‌ی اونی بری، مگه نه؟
‫نه... دلیلی نداره.
‫منم باهات میام.
‫نخیر، تو همین جا می‌مونی. ‫اینجا امن‌تره.
‫ترجیح می‌دم کنار تو باشم.
‫ولی...
‫اینجا انبار آذوقه‌ست.
‫کلی خوراکی اینجا هست.
‫- وااای! ‫- بیا تو.
‫تعارف نکن.
‫باورم نمی‌شه. ‫این همه خوراکی!
‫هان؟
‫سوموگی؟
‫چی شد؟
‫هان...
‫سوموگی!
‫در رو باز کن! سوموگی!
‫سوموگی!
‫معذرت می‌خوام! ‫نمی‌تونم تو رو با خودم ببرم.
‫شاید هنوز بتونی برگردی.
‫- منظورت چیه؟ ‫- پس همین‌جا بمون.
‫- من می‌خوام با هم باشیم. ‫- هیراگی...
‫چرا...
‫خوشحالم با تو آشنا شدم، هیراگی...
‫سوموگی!
‫آه!
‫کمک!
‫کسی صدامو می‌شنوه؟
‫کسی اونجا نیست؟
‫من رو از اینجا بیارین بیرون!
‫کی اونجاست؟
‫من هیراگی‌اَم.
‫می‌شه لطفاً از اینجا ‫بیارینم بیرون؟
‫تویی هیراگی؟
‫خوشحالم هنوز زنده‌ای.
‫هان؟ بابای سوموگی؟
‫اونجا چیکار می‌کنی؟
‫سوموگی انداختم این تو.
‫نمی‌دونی کجا رفت؟
‫هان...؟
‫بیام بیرون بهتون می‌گم.
‫آبجی از تو دیوار یه صداهایی میاد.
‫سوموگی فقط برای نجات تو برگشت اینجا.
‫اگه اونجا زندانی‌ت کرده، ‫یعنی نمی‌خواد بیشتر قاتی این...
‫...ماجرا بشی. ‫امیدوارم احساسات سوموگی رو درک کنی.
‫احساسات سوموگی... واقعاً برام ارزشمنده.
‫اما...
‫احساسات خودمم برام ارزشمنده.
‫تا الآن مدام دنباله‌روی خواسته‌های دیگران بودم.
‫چنان که در کمال تعجب فکر می‌کردم درستش همینه.
‫تا اینکه سوموگی رو دیدم و باهاش همراه شدم.
‫به لطف اون بود که فهمیدم باید...
‫...قدر احساسات خودم هم بدونم.
‫الآنم به خواست خودم می‌خوام کمکش کنم!
‫نه خواست کسی دیگه.
‫شاید حتی کار خاصی از دستم برنیاد.
‫شاید... بمیرم...
‫اما... می‌خوام کنار سوموگی باشم!
‫پس لطفاً... این در رو باز کنین!
‫بزن بریم، هیراگی.
‫چـ چه خبره...
‫- اینو بپوش. ‫- آه.
‫- من راه رو نشونت می‌دم. ‫- واقعاً ممنونم.
‫- اینم بنداز دور گردنت. ‫- ممنونم.
‫- موفق باشی داداشی! ‫- زنده برگردی ها!
‫- مراقب خودت باش. ‫- موفق باشی.
‫- اوهوم. ‫- اوهوم.
‫از همگی ممنونم!
‫- شرمنده مزاحمت شدم. ‫- طوری نیست.
‫- ممنون. ‫- دارم کنجکاو می‌شم.
‫ایزورو، من و تو با این.
‫- هیراگی هم با اون. ‫- بله.
‫ازتون ممنونم.
‫- سوموگی رو پیدا کردی؟ ‫- آمم... آره.
‫ولی یه‌جورایی قالم گذاشت.
‫به‌هرحال بعضی‌هامون دوست داریم دنبالمون کنن.
‫- هان؟ ‫- بزن بریم!
‫سوموگی.
‫باورم نمی‌شه...
‫دهکده...
‫هیراگی.
‫از اینجا به بعد پیاده می‌ریم.
‫این مسیر به معبد می‌رسه.
‫باید همین مسیر باشه.
‫هان؟
‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫شماها جلوتر برین.
‫- آقای ایزورو! ‫- تو به مسیرت ادامه بده، هیراگی!
‫تونل باد رو بگیر و برو. ‫تو رو به جزیره‌ی اونی می‌رسونه!
‫اما...
‫سوموگی رو به تو می‌سپرم!
‫باید برگردیم عقب!
‫آئویی، فوراً بانو گوزن رو خبر کن! ‫منتظر ما نمون!
‫باشه!
‫این بو...
‫باید مسیر تونل باد رو بگیرم و برم.
‫اینجا...
‫...جزیره‌ی اونی‌ـه.
‫مامان.
‫چشمه‌ی آب گرم ـه.
‫آه.
‫معبد اونجاست؟
‫سوموگی!
‫قطعاً از جاده‌ی شمالی معبد نمیان.
‫پس همه‌ی نیروها رو به سمت پل دوم بفرست.
‫اگه بتونیم پراکنده‌شون کنیم، ‫هر دو نفر می‌تونیم با یکی‌شون درگیر بشیم.
‫اطاعت!
‫به همه بگو دروازه‌ی شمالی رو رها ‫و از پل دوم دفاع کنن.
‫اطاعت!
‫نظرت چیه اگه دختر شد، ‫اسمش رو بذاریم «سوموگی»؟
‫بابام بود؟
‫- اسم قشنگی‌ـه. ‫- آه!
‫- لگد زد. ‫- واقعاً؟
‫- مامان! ‫- گمونم از اسمش خوشش اومد.
‫اون... منم؟
‫تــــــــــااااا تــــــــــــــــی!
‫مامان...
‫...اونجایی؟
‫هرگز فداکاریت رو فراموش نمی‌کنیم!
‫آینده‌مون رو مدیون تو هستیم.
‫شک ندارم سربلندمون خواهی کرد.
‫سوموگی... متاسفم...!
‫باید از بقیه محافظت کنم.
‫سوموگی...
‫خدایان برف برگشتن.
‫- صبح به‌خیر. ‫- صبح شما هم به‌خیر.
‫- غذا هم آوردم. ‫- خیلی ممنون.
‫برو بازی کن. ‫فقط مراقب باش.
‫همه خوشحالن.
‫تصمیم درستی گرفتم، مگه نه؟
‫- اونی بیا! خوش‌شانسی بیار! ‫- آی!
‫کاش منم پیششون بودم.
‫آخه چرا فقط من؟
‫دیگه کافیه.
‫مامان.
‫تمام این مدت بی اینکه ‫از چیزی خبر داشته باشم،
‫ازت دلخور و عصبانی بودم.
‫تو ذهنم ازت یه آدم بد ساخته بودم.
‫فقط برای اینکه خودم رو مقصّر ندونم.
‫ولی نبودِ تو اصلاً تقصیر من نبود.
‫مامان...
‫منو ببخش، مامان!
‫سوموگی؟ خودتی؟ کجایی؟
‫همین‌جا!
‫درست بالای سرتم!
‫سوموگی!
‫مامان!
‫سوموگی!
‫منو ببخش!
‫تو باارزش‌ترین دارایی زندگی منی ‫چطور تونستم...
‫چطور تونستم تو رو رها کنم؟
‫اشکالی نداره. با هم برمی‌گردیم.
‫بابا منتظرمونه.
‫یه عالمه حرف برای گفتن دارم.
‫یکی هم هست که می‌خوام ببینیش.
‫هان؟
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟ ‫سوموگی!
‫همه زیرش دفن می‌شن!
‫هان؟
‫چه تاریکه.
‫آهان. تو بهمن گیر افتادم.
‫نمی‌تونم... تکون بخورم.
‫هان؟
‫چه گرمه...
‫اینا ردپای هیراگی‌ـه؟
‫نه... دلیلی نداره.
‫منم باهات میام.
‫نخیر، تو همین جا می‌مونی. ‫اینجا امن‌تره.
‫لطفاً من رو به معبد هیه ببر.
‫- برای چی راه افتادی دنبالم؟ ‫- چون چاره‌ا‌ی برام نذاشتی.
‫سخت براتون کار می‌کنم. ‫لطفاً اجازه بدین بمونیم.
‫اگه تو نبودی هرگز تا اینجا نمی‌اومدم، هیراگی!
‫سوموگی... لطفاً کمکش کنید!
‫خیلی خیلی ازتون ممنونم!
‫به امید دیدار!
‫بای‌بای!
‫خودِ امروزم رو مدیون کسانی ‫هستم که باهاشون آشنا شدم.
‫خوشحالم با تو آشنا شدم، هیراگی.
‫حالا که این خاطرات هنوز همراهمه، ‫پس حتماً هنوز به هم وصلیم.
‫هیراگی!
‫الآن فقط می‌خوام به خاطر تو تمام تلاشم رو بکنم.
‫هیراگی!
‫آه!
‫اگر ایرادی نداره، من کرایه‌ش رو پرداخت کنم؟
‫- این دختر خانوم رو می‌شناسی؟ ‫- بله، می‌شناسم.
‫سوموگی!
‫آخیش!
‫خوشحالم زنده‌ای.
‫هیراگی؟
‫چی شده...؟
‫مدتی که توی انبار زندانی بودم،
‫به این فکر می‌کردم که واقعاً چی می‌خوام.
‫تصمیم گرفتم قدر احساسات خودم هم بدونم.
‫همین بهم قدرت داد و بقیه هم کمکم کردن.
‫احساساتت؟
‫خب...
‫- اینکه می‌خوام کنار تو باشم. ‫- یعنی...
‫یه لحظه!
‫هان...؟
‫شیون!
‫ایزورو!
‫چه اتفاقی افتاده؟ تو خوبی؟
‫سوموگی! ‫اون برنگشته!
‫پس یعنی اون پیدات کرد؟
‫اونجا رو.
‫سوموگی‌ـه؟
‫مامان!
‫سوموگی!
‫مامان... خوشحالم برگشتی!
‫منم خوشحالم.
‫چه خانومی شدی.
‫اوهوم.
‫ببخش که ترکت کردم.
‫تمام این مدت می‌خواستم به خودم بقبولونم که تنهام.
‫اما...
‫...پدرم همیشه کنارم بود.
‫همچنین با هیراگی آشنا شدم.
‫پس خیالت راحت مامان! ‫من حتی یه لحظه‌م تنها نبودم.
‫درسته. خوشحالم این رو می‌شنوم.
‫- حالا بیاید بریم خونه. ‫- اوهوم.
‫تو هم میای؟
‫گمونم من باید برم.
‫درسته.
‫برو به سلامت، هیراگی.
‫اوهوم.
‫هیراگی!
‫ازت ممنونم!
‫هیراگــی!
‫امیدوارم به سلامت برگردی!
‫هیراگــــــــی!
‫سلام منم به خواهرت برسون!
‫هیراگــــــــــــــــــــــی!
‫- زود باش! ‫- دارم سعی می‌کنم!
‫وقتش رسیده که دهکده ‫خودش رو با تغییرات وفق بده.
‫هان؟
‫هیراگی!
‫این همه مدت کجا بودی؟
‫واقعاً نگرانت شدم. چیزیت که نشده؟
‫- اون زخم‌ها... ‫- ببخشید نگرانت کردم، پدر جان.
‫کلی حرف برای گفتن دارم.
‫- بهتره بریم خونه. ‫- اوهوم.
‫هوم؟
‫حرکت می‌کنیم.
‫صبر کن. الآن پیاده می‌شم!
‫هان؟ سوموگی؟
‫سوموگی!
‫عه، هیراگی! ‫تو اینجایی؟
‫هان؟
‫نمی‌خوای بگی چرا هیچ‌وقت نیومدی دیدنم؟
‫اومدم... ولی هر بار که از دروازه عبور کردم،
‫سر از یه جای دیگه درآوردم.
‫- آهان! آخه نیست فقط اونی‌ها می‌تونن ازش رد شن. ‫- هان؟
‫حالا بگذریم،
‫بالاخره با پدرت حرف زدی؟
‫اوهوم. البته هنوز زمان می‌بره.
‫ولی اوضاع بهتره.
‫راستی اینم مال توئه.
‫ممنون.
‫هیراگی... راستش منم...
‫...می‌خواستم از احساساتم بهت بگم.
‫هان؟
‫یه لحظه! یعنی...
‫- بذار اول من بگم! ‫- نه، نه، نه، نه!
‫این‌بار دیگه نوبت منه!
‫♪ دروغ نیست... یادمه هنوز... ♪
‫♪ ترانه‌ای که کرد ما رو با هم آشنا ♪
‫♪ بی‌اختیار زمزمه می‌کنم از این بیت خودخواهانه: ♪
‫مترجم: Prometheus @‫AWSub / @TheuSub
‫♪ فرار می‌کنیم از قفس مدرسه ♪
‫♪ از کلاس درس و اون حس خفقان ♪
‫♪ نمیاد دیگه هرگز مثل اون لحظه‌ها ♪
‫♪ تو در خواب... من بیدار و هشیار ♪
‫♪ دست در دست هم ♪
‫♪ بی‌خیال هر اونچه نیست و نداریم ♪
‫♪ ای کاش چیزی اختراع بشه که بدوزه ♪
‫♪ ترک‌های درون من رو به روزهای تو ♪
‫♪ یعنی می‌شه روزی ببینمت... ♪
‫♪ ...پیش از اینکه مهلت‌مون بشه تموم...؟ یا شاید نه... ♪
‫♪ سوءتفاهم‌ها رو... یادمه هنوز... ♪
‫♪ ترانه‌ای که کرد ما رو با هم آشنا ♪
‫♪ زمزمه می‌کنم از این بیت خودخواهانه: ♪
‫♪ زیر لب می‌خونم و حقیقتی پیدا می‌شه میون دروغ‌ها ♪
‫♪ نه دروغه و نه جرقه‌ای زودگذر ♪
‫♪ حتی نمی‌شه اسمش رو گذاشت «سراب» ♪
‫♪ پس خودخواهانه نگو «بدرود!» ♪
‫♪ عیبی نداره، غصه نخور، دیگه فریبی در کار نیست ♪
‫♪ دیگه همه چیزو فقط از تو یه نفر می‌خوام! ♪
‫♪ لحظه‌ی ناپدید شدن آشکاره ♪
‫♪ خوب بود؟ یا نبود؟ ♪
‫♪ تو که حتی عین خیالت هم نیست ♪
‫♪ درست مثل برنج تازه‌دم ♪
‫♪ که برای من همه چیزه ♪
‫♪ اگه می‌خوام زنده بمونم ♪
‫♪ باید بخونم طلسمی ♪
‫♪ زود... تند... سریع... ♪
‫♪ که اگه خودتو انتخاب کنی، بردی... ♪
‫♪ ناامید و حیرون... یادمه هنوز... ♪
‫♪ ترانه‌ای که کرد ما رو با هم آشنا ♪
‫♪ زمزمه می‌کنم از این بیت خودخواهانه: ♪
‫♪ زیر لب می‌خونم و حقیقتی پیدا می‌شه میون دروغ‌ها ♪
‫♪ نه دروغه و نه جرقه‌ای زودگذر ♪
‫♪ قوی و کوره مثل بادی ترسو ♪
‫♪ گرم و ناخوشایند ♪
‫♪ همرنگی با جماعت، دشمن‌ته ♪
‫♪ نگرانی‌ت مال خودت ♪
‫♪ برو و در خفا تلاش کن ♪
‫♪ وگرنه نمی‌شه شروع ♪
‫♪ مرد و مردونه پس می‌گیرم حرفمو ♪
‫♪ که عصبیّت خود شیطان‌ـه ♪
‫♪ که باید تجسّم و نابودش کنی ♪
‫♪ می‌دونم... می‌دونم... ♪
‫♪ دست‌هات سردِ سرد بود ♪
‫♪ هر کاری کردم که نشه ♪
‫♪ اما رویا، هر قدر پوچ، بازم رویاست ♪
‫♪ نمی‌خوام هرگز باهاش بیام کنار ♪
‫♪ سوءتفاهم‌ها رو... یادمه هنوز... ♪
‫♪ ترانه‌ای که کرد ما رو با هم آشنا ♪
‫♪ زمزمه می‌کنم از این بیت خودخواهانه: ♪
‫♪ زیر لب می‌خونم و حقیقتی پیدا می‌شه میون دروغ‌ها ♪
‫♪ نه دروغه و نه جرقه‌ای زودگذر ♪
‫♪ حتی نمی‌شه اسمش رو گذاشت «سراب» ♪
‫♪ پس خودخواهانه نگو «بدرود!» ♪
‫♪ عیبی نداره، غصه نخور، دیگه فریبی در کار نیست ♪
‫♪ دیگه همه چیزو فقط از تو یه نفر می‌خوام! ♪