مسترمووي - دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .::MrMovie::.
‫[سال‌های دوربین سوپر هشت میلی‌متری]
‫ اواخر زمستان سال ۱۹۷۲ بود که...
‫یه دوربین بل اند هاول سوپر ۸...
‫به همراه تمامی اقلام پخش فیلم خریدیم.
‫من و شوهرم فیلیپه ارنو در اوایل ‫دهه چهارم زندگی بودیم...
‫و دو پسر هفت و سه ساله...
‫به نام‌های اریک و دیوید داشتیم.
‫هفت سالی می‌شد که در انسی زندگی می‌کردیم...
‫جایی که فیلیپه ارنو بعد از تحصیل ‫در مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس...
‫اونجا به مقام...
‫معاونت دبیر کل شهرداری منصوب شده بود.
‫من هم در دبیرستان ادبیات تدریس می‌کردم.
‫مایی که اهل بوردو بودیم...
‫به کوهستانی که ما رو محاصره ‫کرده بود عادت نداشتیم...
‫به زمستان‌های طولانی...
‫بهارهایی که زود تمام می‌شدند...
‫و تابستان‌های گردشگر پسند.
‫ما بهش عادت کردیم...
‫و عاشق این شهر هستیم.
‫در میان کالاهایی که می‌شد ‫دهه هفتاد به دست آورد...
‫برای ما اون دوربین مطلوب‌ترین چیز بود...
‫خیلی بهتر از یه ماشین ظرف‌شویی ‫یا تلویزیون رنگی.
‫فیلم می‌تونست زندگی و آدم‌ها رو ثبت کنه...
‫حتی اگه فیلم صامت بود.
‫در مورد اولین تصاویری که ثبت کردیم...
‫چیزی که بیشتر از همه ‫برای من قابل توجه بود...
‫اون احساس سینمایی بود ‫که به خانواده من بخشید...
‫احساسی که توسط همسرم خلق شد...
‫اون هم وقتی که من و بچه‌ها...
‫از مدرسه یا مغازه برمی‌گشتیم، ‫از ما فیلم می‌گرفت.
‫لحظه‌ای فوق‌العاده بود...
‫شاد بود اما کمی با خشونت مخلوط بود.
‫نمی‌دونستیم با این زمانی که در ‫زندگی از دست دادیم چیکار کنیم.
‫در آخر دوربین از روی لوازم خانه رد می‌شه...
‫لوازمی که از عتیقه‌فروشی ‫خریداری کرده بودیم...
‫کاغذدیواری یک‌دست و شیک...
‫تمام وسایلی که نشان می‌داد ما ‫تازه وارد طبقه مرفه جامعه شدیم.
‫می‌شه گفت نمایشی از جانب صاحب‌خانه بود، ‫ولی ما صاحب خانه نبودیم...
‫چون بخشی از مزایای شغل همسرم بود.
‫فیلم‌ساز اصلی...
‫فیلیپه ارنو بدون چندین مورد استثناء...
‫این نقشی که به او دادم رو ‫بدون اعتراض قبول کرد...
‫چون می‌ترسیدم خسارت تجهیزات دوربین ‫در آن زمان زیاد می‌شد.
‫و شاید هم دلیلش تقسیم کار ‫مبنی بر جنسیتی بود که...
‫در اوایل زندگی مشترکمان تعیین کردیم.
‫مادرم از زمان مرگ پدرم و فروش مغازه‌اش...
‫در ایوتوت در نرماندی، ‫همراه ما زندگی می‌کرد.
‫از زندگی با ما خوشحال بود، ‫اما یک روز با عصبانیت گفت...
‫که «با لوازم خانه درگیر هستیم.»
‫در خانه همیشه بلوزی گل‌دار می‌پوشید...
‫بلوزی که در جیب‌هایش دستمال ‫و آب‌نبات می‌گذاشت...
‫کاری که احتمالا عادتی از دوران فقر...
‫و محدودیت‌های جنگ بود.
‫مادرم بخاطر کار کردن از ‫لحاظ فیزیکی قدرتمند بود...
‫اما مشتاق بود که حالت خود را حفظ کند...
‫برای همین بیرون خانه همیشه ‫دامنی رسمی می‌پوشید.
‫مادری که خیلی اوقات او را سرزنش می‌کنم ‫و به او سرکوفت می‌زنم...
‫درحالی که عشق و فداکاری بی‌وقفه ‫او نسبت به بچه‌ها...
‫به من آزادی عمل می‌دهد.
‫در پشت تصویر این مادر جوان وصف‌ناپذیر...
‫نمی‌توانم فراموش کنم که او زنیست ‫که در تنهاییش از نیازش...
‫برای نوشتن رنج می‌برد...
‫و همان‌طور که در دفتر خاطراتم ذکر کردم...
‫تمامی وقایع زندگیم را در رمانی بنویسم...
‫وقایعی خشن و خون‌آلود.
‫در تصاویر کریسمس سال ۱۹۷۲...
‫زیر تب و تاب و کنجکاوی باز کردن هدیه‌ها...
‫جشن شامی نیز بود که به مناسبت...
‫هشتمین تولد اریک بود که بیست و پنجم دسامبر ‫به دنیا آمده بود...
‫با این حال...
‫الان درک متفاوتی از واقعیت دارم...
‫یکی از بعد از ظهرها که تدریس نمی‌کنم...
‫مخفیانه مشغول نوشتن رمانی ‫مبنی بر تاثیر تحصیلات...
‫و فرهنگ، در جدایی من از ‫طبقه کارگر زادگاهم می‌نویسم.
‫مخفیانه...
‫چون شوهرم نباید بفهمد...
‫مادرم هم بدتر.
‫هر دو به صورت شفاف در رمان من حضور دارند...
‫این دو شخصیت هر دو نقطه عطفی ‫در سفر اجتماعی من هستند...
‫نقطه خاستگاه و نقطه پیدایشش.
‫ترک خانه و مهاجرت به دوردست‌ها...
‫آرزویی همه‌گیر در دهه هفتاد بود...
‫وقتی که این اشتیاق به وجود آمد، ‫این اشتیاق همه‌گیر.
‫نمی‌خواستیم صرفا ‫مثل احمق‌ها در ساحل دراز بکشیم.
‫مجله هفتگی نوول اوبزرواتور...
‫که در مورد فرهنگ آوانگارد ‫چپ‌گراهای غیرکمونیستی بود...
‫پیشنهاد یک تجربه اجتماعی را داد ‫که خاستگاهش شیلی بود...
‫پیشنهادی که حاصل یک سفر برنامه‌ریزی ‫شده به شرق در سال ۱۹۷۲ بود.
‫مثل تمامی چپ‌گراهای دیگر در فرانسه، ‫ما مشغول تماشای شیلی...
‫و وحدت مردمی سالوادور آلنده بودیم.
‫و برای ما فیلم‌برداری ‫این نقش رو نداشت که...
‫در جهان اقدامی بکنیم، ‫بلکه آن را گزارش دهیم.
‫آن‌جا بودن شگفت‌انگیز بود...
‫بالای رشته‌ کوه آند.
‫در سانتیاگو بعد نوشیدن ‫دو پیسکوی ترش در شراتون...
‫کودکان را دیدیم که در حال تحویل‌ گرفتن ‫لباس‌فرم مدرسه بودند...
‫با حضور فضانورد والنتینا ترشکوا...
‫اولین زنی که به فضا رفت.
‫به کارخانه‌های ملی رفتیم...
‫و قاطی جمعیتی از مردم خودگردان شدیم.
‫می‌خواستیم که «ونسرموس» را باور کنیم. ‫«ما پیروز خواهیم شد.»
‫به بیابان آتاکاما و ‫معادن نمک آنتوفاگاستا...
‫در نزدیکی چوکیکاماتا رفتیم...
‫بزرگ‌ترین معدن رو باز مس.
‫صبورانه به نحوه استخراج...
‫و نحوه بازسازی زمین گوش کردیم.
‫لحظه‌ای از سفرمان که احساس کردیم...
‫در حال تماشای تاریخ هستیم...
‫لحظه‌ای بود که با گرفتن اجازه از ‫کاخ ریاست‌جمهوری لا موندا دیدن کردیم...
‫دیدیم آلنده از دفترش بیرون آمد.
‫او همراه با وزیرش حدود یک ساعت...
‫در مورد سیاست‌های انقلابیش ‫برای ما حرف زد...
‫از پس گرفتن زمین‌ها برای مردم کشور ‫و ملی‌ کردن مس و زغال‌سنگ...
‫از توزیع شیر میان کودکان سوءتغذیه.
‫احساس نمی‌کردیم که از ‫بدبختی فیلم می‌گیریم...
‫زیرا که این موضوع تبدیل به...
‫دغدغه رئیس‌جمهور و دولتش شده بود.
‫در والپارایسو در هوای مه‌آلود...
‫باورم نمی‌شد که اونجا باشم. ‫در پایان دنیا.
‫احساس می‌کردم...
‫سفر به شیلی داشت چیزی ‫در زندگیم رو عوض می‌کرد...
‫مجبورم می‌کرد که قولی که در بیست سالگی ‫به خودم دادم رو به یاد بیارم...
‫«برای دادخواهی مردمم خواهم نوشت.»
‫یک سال و نیم بعد، امید از بین رفت. ‫لا موندا بمباران شد...
‫آلنده ترور شد...
‫پینوشه و خونتای نظامی به کمک واشنگتن ‫قدرت را در دست گرفتند.
‫فیگارو و بقیه نشریات راست‌گرا ‫شادی می‌کردند.
‫تصاویری که ما ثبت کردیم...
‫از کشوری بود که دیگر وجود نداشت.
‫ثبت مدارک...
‫از لحظات شاد زندگی و چیزهای زیبا، ‫میلی طبیعی بود که...
‫در میان آثار بهار و زمستان ۱۹۷۲ مشهود بود.
‫ثبت چیزی که قرار نیست دوباره آن را ببینی...
‫قایق‌سواری در دریاچه انسی...
‫قدم زدن در دره دو فیر...
‫بر روی کوه‌های سمنوز ‫همراه با خانواده همسر...
‫که حرف‌ها و رفتارشان...
‫در میان هوای تابستانی کوهستان ناپدید شد.
‫در آن سال‌ها...
‫به سمت آردش رفتیم، مسیری کوتاه بود...
‫نمادی از زندگی‌ای گم‌شده در طبیعت...
‫به مانند ترانه «کوهستان» از ژان فرا...
‫فارغ از آلودگی و مرغ‌های هورمونی.
‫زندگی‌ای که بدون زیستنش ‫برایش دلتنگ بودیم...
‫و هرگز قصد نداشتیم به سمتش برویم...
‫مگر برای تعطیلات.
‫خواهرِ شوهرم، دومینیک ارنو...
‫برای طغیان نسبت به جامعه، ‫در نوجوانی...
‫قبل‌تر از سال ۱۹۶۸...
‫در نزدیکی ویویه در ‫آردش سکونت کرده بود.
‫با زنی جوان هم‌خانه شده بود، ‫نقاشی می‌کرد...
‫سگ‌ شکاری، بز...
‫و مرغ داشت...
‫و به مردم در تجارت منصفانه کمک می‌کرد.
‫بعد به خانه‌ای متروک بدون برق ‫و لوله‌کشی نقل مکان کردند...
‫با چشم‌اندازی بی‌انتها از دره‌ی ‫میان ویویه و سنت مونتان.
‫خوشحال بودیم که بچه‌ها...
‫با قوانین بهداشتی و توصیه‌های فرزندپروری ‫متخصصان بزرگ می‌شدند...
‫و فرصت داشتند که به ‫همراه حیوانات زندگی کنند...
‫شیر محلی بز بنوشند...
‫ بدون ترس خاکی شوند...
‫مراقب عقرب‌های مخفی در کفش‌ها باشند...
‫طرز استفاده چیزی را یاد بگیرند که آن زمان ‫اسمش «توالت کودساز» نبود.
‫و چسبناک بودن کاغذ پیچان مگس‌گیری که...
‫از سقف آویزان بود را مثل خودمان ‫در کودکی کشف کنند.
‫احساس می‌کردیم به فرانسه‌ای اجدادی ‫و ماقبل صنعتی بازگشتیم...
‫آرامشی که فراموشش کرده بودیم...
‫به دور از آشفتگی زندگی شهری.
‫بی‌وقفه و خستگی از کوچه‌های تاریک ‫البا-لا-رماین فیلم می‌گرفتیم...
‫لابوم، میرابل، بالازوک...
‫روستاهای بازالت که دیگر در ‫تصاویر از آن‌ها شناختی ندارم...
‫جاهایی خالی از سکونت...
‫که گویی در خلوصی بی‌زمان گیر افتادند...
‫درحالی که در فیلم‌های آینده ‫تحت تاثیر انسان‌ها قرار خواهیم گرفت.
‫ما معتقد بودیم که این مناظر ‫را نمی‌توان تغییر داد...
‫تصور نمی‌کردیم که روزی ‫خطری آن‌ها را تهدید کند...
‫خطر آلودگی که آن روز‌ها ‫به تازگی پیدا شده بود...
‫گرمای جهانی که دیگر بماند.
‫تنها خطر راه اندازی قریب‌الوقوع ‫یک نیروگاه هسته‌ای...
‫در کنار رود رون باعث ترس و خشم شده بود.
‫حدس‌‌هایی که بوم‌شناسان می‌زدند ‫را قبول نداشتیم.
‫رنه دومونت...
‫در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۷۴ کمتر از ‫دو درصد رای خواهد آورد...
‫و به نفع فرانسوا میتران ‫کناره‌گیری خواهد کرد.
‫ما می‌خواستیم به افق کودکان وسعت ببخشیم...
‫کاری کنیم که سوار هواپیما شده ‫و به خارج بروند...
‫چیزهایی که تا دهه چهارم زندگی، ‫برای خودمان میسر نبود.
‫ماجراجویی این بود که ‫این بار همراهشان برویم.
‫از اورلی شروع شد، با کاراول که...
‫ما را به طنجه، و از آنجا در اقامتگاهی ‫مرتفع در مضیق برد...
‫تقلیدی باشکوه و سفید ‫از ویلاهای سنتی مراکشی...
‫با آپارتمان‌های تراس‌دار با چشم‌انداز دریا.
‫ما سبک‌ زندگی غربی داشتیم، ‫به دور از مردم محلی...
‫که توسط کارکنانی ساکت اداره می‌شد...
‫و باغبان‌ها و بانوان نظافت‌کار که ‫روی سینی‌های مسی نمک می‌کشیدند.
‫همه‌چیز در آن تقلید بود...
‫تقلیدی از بازار که در آن ‫پیراهن‌های گلدوزی شده خریدیم...
‫همراه با جلابه و کندوره...
‫که از پوشیدنشان...
‫در شب مشوی نفرت داشتیم...
‫همراه با بلاوان و فریادهای...
‫«او یکی از ماست!»، ‫«به مانند همه ما می‌نوشید!»
‫تازه از کمیته موسیقی خوش‌آمدگویی...
‫و ساحر مار چیزی نگویم.
‫ما همراه با مراکشی‌ها...
‫در دریای مجاور شنا نکردیم...
‫بلکه همراه بقیه گردشگران کنار استخر ماندیم.
‫ساحل فقط برای ورزش اسب‌ها...
‫در فردای روز تمرین مدرسه اسب‌سواری ‫استفاده می‌شد.
‫سه هفته سرخوردگی عمیق...
‫با بازدید از کاخ‌های سلطنتی...
‫بازار و شهر آبی و قدیمی ‫شفشاون شکسته شد...
‫همراه با راهنمایی پانزده ساله...
‫که با چانه زدن هزینه‌اش را کم کردیم...
‫می‌دانستیم که توریست‌ها هرگز نباید ‫مبلغ خواسته شده را پرداخت کنند.
‫از لحاظ سیاسی حتما گزینه‌های بهتری ‫از مراکش وجود داشت...
‫مراکشی که پادشاه حسن دومش وحشیانه ‫تمامی مخالفینش را سرکوب کرده...
‫و به برنامه‌ریزی ربودن بن برکه...
‫و قتل اوفکیر متهم شده بود.
‫سه هفته‌ای که...
‫برای ما والدین کافی بود ‫که به خوبی برنزه شویم...
‫برای اریک که شنا کردن یاد بگیره...
‫و دیوید که فهرست شعرهای کودکانه‌اش را ‫در مهدکودک آنجا گسترش دهد.
‫در کنار استخر به نوشته پایان یافته‌ی...
‫کشوی میزم فکر می‌کردم...
‫که باید قبل شروع مدرسه تمام می‌شد.
‫امیدوار بودم مرا نجات دهد. ‫نمی‌دانم چطور و یا از چه.
‫همین افکار را پایان همین ‫تابستان هم داشتم...
‫به زن جوان و شوهرش در فستیوال واگنر.
‫که در میان مامورین انسی لبخند می‌زد...
‫شهر خواهرخوانده بایرویت...
‫چرخان در میان فستیوال آبجو...
‫حین بازدید از کارخانه آبجوسازی.
‫حین این کار به تصویری مبهم ‫از آلمان فکر می‌کند...
‫مشخصا آلمانی که در غرب بود ‫و به آن آلمان غربی می‌گفتند...
‫آلمانی تقریبا آرام...
‫حملات پارسال فراموش شده بودند...
‫آندریاس بادر و اولریکه ماینهوف ‫بازداشت شدند.
‫سی و سه ساله بود و نمی‌دانست ‫دست‌نوشته به شکل نامه...
‫از طرف گالیمارد موردقبول است...
‫و به بدون مشکلی...
‫در بهار سال ۱۹۷۴ منتشر خواهد شد.
‫آن سال پمپیدو می‌میرد و ژیسکار دستن ‫جایش را خواهد گرفت...
‫و سیمون وی از سقط جنین حمایت خواهد کرد...
‫و سیاستمداران جناح راست شجاع خواهند شد.
‫همسرم از جایگاهش استعفاء خواهد داد...
‫آن خانه بزرگ و باغچه را ترک کردیم...
‫و به آپارتمانی کوچک در ‫نقطه‌ای شلوغ در انسی رفتیم.
‫یک بار به پاریس رفتم...
‫تا درمورد کتابم در برنامه تلویزیونی ‫«خانم امروزی» حرف بزنم.
‫فیلمبرداریش با متوجه به آن ‫دوران خیلی بد بود.
‫باید بیش از یک سال صبر می‌کردیم...
‫تا کریسمس سال ۱۹۷۴...
‫تا دوباره احساس تحرک کنیم ‫و قدر آن لحظه کوچک را بدانیم...
‫فقط به اندازه‌ای که ‫لذت عمیق کودکان را ببینیم...
‫و خودمان از دیدن لذتشان، لذت ببریم...
‫لذت‌بخش‌تر از...
‫این کت با خز بره...
‫نسخه‌ای باکلاس و مد هیپی که ‫زمستان‌های زیادی پوشیدمش.
‫تماشای اریک که شمع‌ها را با ‫هیجانی رویایی فوت می‌کند...
‫احتمالا من و مادرم داریم فکر می‌کنیم...
‫ما زنان خط مقدم آن زمان...
‫که به این زودی ده سالش شد.
‫بار دیگر...
‫در تعطیلات فوریه ۱۹۷۵ به آردش رفتیم...
‫تا در طبیعت و سکوت باشیم...
‫به دور از زندگی شلوغمان.
‫تا انتشار اولین رمانم خیلی مانده. ‫شاید حتی هیچوقت.
‫یک کتاب زندگی شما را تغییر نمی‌دهد. ‫برخلاف امید و باورتان.
‫تابستان انتشار «جنوب» از نینو فرر،
‫«تابستان هندی» جو داسین،
‫«خدمتکار کشیش» آنی کوردی...
‫که بچه‌ها روی میز گردی شیاردار ‫به آن گوش دادند...
‫به خانواده ارنو در شارنت ملحق شدیم.
‫پدر زن و مادر زنم بالاخره ‫آنجا مستقر شدند...
‫آن هم بعد مصیبت‌های فراوان ‫که انسان‌های مرفه زیادی را...
‫به آفریقا برد، جایی که پدر زنم...
‫بعد از ۵۵ سال تغییر حرفه داده...
‫و در دبیرستانی دخترانه مشغول ‫به تدریس فیزیک شده بود...
‫و بعد در اوت-ساووآ که فقط ‫یک سال در آن سکونت داشتند.
‫در شارنت در خانه‌ای مزرعه‌ای و ‫کوچک در دهکده سکونت گزیدند...
‫در نزدیکی لا روشفوکو...
‫با پرورش خرگوش خرج خود را درآوردند...
‫و محصولات مصرفی خود را در باغچه‌ای...
‫که پدر شوهرم به آن افتخار می‌کرد ‫رشد دادند...
‫مثل مادر شوهرم که به ‫گل‌های اطلسیش افتخار می‌کرد.
‫برادر شوهرم ماریس و همسر و سه فرزنشان ‫نیز در آن نزدیکی زندگی می‌کردند...
‫در آنگولم.
‫آن یک‌شنبه تابستانی که سه چهارم ‫از قرن بیستم گذشته بود...
‫در سایه‌ای در پارکی...
‫در زمین گلف مینیاتوری...
‫زمان در مقابل آن توپ غلتان می‌ایستد...
‫تا در آن موقعیت قرار بگیرید.
‫در آن تصاویر صامت، بدن‌ها ‫از جانب خود سخن می‌گویند.
‫زن جوان با موی بلند...
‫با صندل و لباسی از دهه هفتاد ‫و حرکات ناگهانی...
‫شاید در آن لحظه فراموش کرده...
‫که میان خانواده همسرش ایستاده...
‫جایی که تمام زن‌ها خانه‌دار هستند.
‫بچه‌ها رو...
‫کنار پدربزرگ و مادربزرگ تنها گذاشتیم ‫و به مقصدی غیرعادی رفتیم.
‫چه کسی در مورد آلبانی خبر داشت؟
‫از پانصد سال تاریخش تحت ‫امپراتوری عثمانی در دام کمونیسم؟
‫چه کسی رهبرش انور خوجه را می‌شناخت؟
‫از تمام کشوران اروپای شرقی...
‫که از آن‌ها بخاطر ترکیبی از ترس ‫و دشمنی رانده شدیم...
‫این یکی بیشترین مقدار ناشناسی ‫و رازآلودی را داشت.
‫در فرودگاه مجبور بودیم...
‫تمامی علائمی که نشان می‌داد از ‫طبقه‌ای مرفه هستیم را کنار بگذاریم...
‫مردها لباس‌های تنگ را کنار گذاشته ‫و شلوار کار چینی پوشیدند...
‫و موهای خود را مدلی ساده تراشیدند...
‫زن‌ها شلوارهای خود را در چمدان گذاشته ‫و لباس یک‌سره پوشیدند.
‫زود فهمیدیم که نمی‌توان بدون اجازه مترجم...
‫از چیزی فیلم گرفت...
‫زنی جوان که به گفته خودش...
‫خیال می‌کرد در سفرش در سال ۱۹۷۰ ‫به پاریس...
‫با دیدن مردهای مو بلند ‫و هیپی‌ها کشته خواهد شد.
‫نمی‌توانستیم آزادانه بچرخیم...
‫چه برسد قاطی مردم آلبانی شویم.
‫در ساحل محشر دورس...
‫به گروه هشت نفره‌مان دستور دادند...
‫که داخل محوطه‌ای تعیین شده ‫در جلوی هتل آدریاتیک بمانیم...
‫که مختص خارجیان بود.
‫سیگریمی که معادل کا‌گ‌ب و اشتازی بود، ‫حواسش به ما بود.
‫ما را ناقلان فساد غربی فرض می‌کردند...
‫و توجه‌اشان به ما بود.
‫کشور واقعی در بخشی دیگر بود ‫که با به آن دسترسی نداشتیم.
‫بعضی تصاویر مرا نشان می‌دهند ‫که دور از جمعیت ایستادم.
‫من به گشت و گذار نپرداختم ‫و در هتل ماندم...
‫بدون انگیزه می‌نوشتم، ‫و تنها کتاب آلبانیایی که...
‫به زبان فرانسوی پیدا کردم را می‌خواندم...
‫«باد سفید جنوبی» اثر یاکوف خوکسا.
‫تکان‌دهنده‌ترین ‫و متناقض‌ترین چیز این سفر...
‫چیزهایی بود که ما را از ‫«انسان مدرن» دور می‌کرد...
‫و یادآور دوران کودکیمان بود...
‫سکوت شهر‌هایی بدون ماشین، ‫مردمی پیاده یا با دوچرخه...
‫البته دوچرخه‌های چینی...
‫مردان و زنانی که سر زمین کار می‌کردند...
‫چشم‌اندازهایی که هنوز توسط ‫سیمان خراب نشده بود.
‫نمی‌توانستیم در مورد چیزی سوال بپرسیم...
‫مدام در معرض سخنرانی قرار می‌گرفتیم...
‫که تجدیدنظرطلبی تیتو را سرزنش می‌کرد...
‫رژیم مسکو و انحطاط غربی...
‫و مزایای انقلابی برگرفته مائوییسم ‫را ستایش می‌کرد...
‫که آن را «انقلابی شدن» می‌نامید.
‫میان باقی‌ماندگان...
‫آن تمدن باستانی و تبلیغات خام...
‫تضادی وجود داشت. ‫یک قطع ارتباط نگران‌کننده...
‫ناسازگاری‌ای از ارزش‌ها...
‫که شاید...
‫پایه‌ی هویت آلبانی در آن زمان بود.
‫نمی‌توانستیم تصور کنیم که بیست سال بعد...
‫از تمام بناهای تاریخی باشکوه ‫رژیم استالینیستی-مائوئیستی...
‫هیچ‌چیز باقی نخواهد ماند.
‫تمام چیزی که باقی می‌ماند...
‫خرابه‌هایی باستانی از ‫دو هزار سال پیش بود...
‫که قدیمی نمی‌شوند.
‫هیچ چیزی از آلبانی ۱۹۷۵ ندیدیم...
‫که گردشگری در تابستان امسال نتواند ببیند...
‫از هزاران نفری که به سواحل آدریاتیک می‌روند.
‫این کشور حالا مقصد تعطیلاتی معروف ‫در ناحیه بالکان است...
‫درحالی که ساکنان آن از سال ۱۹۸۹ ‫دسته‌دسته فرار کرده‌اند...
‫مهاجرانی از سمتی از اروپا به سمتی دیگر...
‫که توسط تصاویری از شادی ما ‫که در زمانی از تاریخ...
‫با وجود دوریمان از مردم...
‫یا شاید هم به دلیل وجودش باعث شد ‫آن‌ها را به این سمت بکشد.
‫ورزش‌های زمستانی به صورتی جنون‌آمیز در میان ‫ طبقه متوسط و مرفه جامعه محبوب می‌شد.
‫استراحتگاه‌هایی درحال ساخت بودند. ‫به عنوان مثال در فلین.
‫مفهوم جدید...
‫خرید سهم هفتگی به زودی معروف شد...
‫واقعه‌ای که تنها به مقداری در فیلم ‫ «برونزه‌ها» مورد تمسخر قرار گرفت.
‫با وامی سودمند که نرخ بهره‌ ‫آن دو رقمی بود...
‫یک استودیو خریدیم...
‫در ساختمانی نوساز در بالاشهر ‫روستایی قدیمی در لا کلوزا.
‫با ثبت و ضبط شروعمان...
‫دوربین دوباره دلیل اصلی خود را یافت.
‫از اولین اسکی‌سواری دیوید ‫در لا کلوزا فیلم گرفتیم...
‫مثل فیلم اریک که در لا گراند-برنارد بود.
‫و مثل همیشه برای مالک شدن حس و حال فضا...
‫از عناصر و دکور فیلم گرفتیم...
‫حرکتی جادویی...
‫یا پیش‌گویی زمانی که جابه‌جا شدند ‫یا رفتند...
‫و نمی‌توانستیم بگوییم به کجا و چه علت.
‫در این فضای زندگی که به ‫یک اتاق کاهش یافته بود...
‫پیوندهای خانوادگی بیش از این‌که تقویت شوند، ‫ تاکید می‌شدند.
‫زمانی برای شوخی‌های پدرانه و میزانسن...
‫سنگ هزار مایلی و مونوپولی...
‫و لقب «ماهی مادر» که شوهرم...
‫بر اساس ترانه ببی لاپوئنت به من داده بود.
‫جایی نبود که بتوان مشکلات قدیمی ‫را پیش کشید.
‫زن در تصویر همیشه برایش ‫سوال است که آن‌جا چه‌کار می‌کند.
‫در دفتر خاطراتم نوشتم ‫که ورزش‌های زمستانی و..
‫فوندوی ساوی موضوعی ‫نیست که بتوان با آن شوخی کرد.
‫احساس می‌کردم تماشاچی‌ای هستم ‫برای اتفاقاتی که در آینده رخ خواهد داد.
‫مناسکی زمستانی...
‫که وظیفه داشتم از آن لذت ببرم.
‫من تنها کسی بودم که اسکی‌سواری نکرد.
‫مطالعه کردم و برگه‌های امتحانی ‫را تصحیح کردم...
‫مقداری نوشتم ‫و به رشته‌ کوه آراویس خیره شدم...
‫که خورشید صبح‌ها از آن طلوع می‌کرد...
‫و غروب‌ها قله‌ی آن را به ‫رنگ صورتی درمی‌‌آورد.
‫درک می‌کردم که چرا خورشید زمانی ‫مانند یک خدا پرستش می‌شد.
‫محلاتی در اطراف پاریس ساخته می‌شد...
‫که به آن «محلات نو» می‌گفتند.
‫ما در یکی از آن‌ها مستقر شدیم ‫که نامش سرجی پونتوا بود.
‫وقتی به اشتیاق عجیب فیلیپه ارنو...
‫درمورد فیلم‌برداری از اشیایی که از خانه‌ای ‫به خانه دیگر منتقل می‌شدند فکر می‌کردم...
‫به نظرم نشانه‌ای مخفی از ‫عدم احساس امنیت بود...
‫عدم احساس امنیت در ‫کودکی که در هشت سالگی...
‫به مدرسه شبانه‌روزی ‫یسوعی‌ها فرستاده شده بود...
‫کودکی که والدینش دائما ‫درحال نقل مکان بودند.
‫آن نقاشی‌ها و اثاثیه خانه...
‫بیهودگی خود را به عنوان ‫اشیای بی‌جان آشکار می‌کنند.
‫ما به صورت ناخودآگاه در تلاشیم که ‫به حال حاضر آینده‌ای ببخشیم و خلق کنیم...
‫تصویر به تصویر، صحنه به صحنه...
‫چیزی شبیه به داستانی خانوادگی...
‫که هر چیز به آن زیر متنی اضافه می‌کند.
‫در دور این میز خانوادگی لبخندی نیست که...
‫نشان بدهد نظم این خانواده...
‫دو روز دیگر بخاطر تصمیم مادرم ‫مبنی به برگشتن به...
‫ایوتوت بر هم می‌ریزد و مرا فقدان می‌دهد.
‫مادری که اشتیاق درون نگاه پرحواسش ‫آرامش مرا به‌هم می‌زند.
‫تحقیری بزرگ‌تر از این نیست که دختری...
‫نتواند اختلافات زناشوییش را از مادرش...
‫یعنی یک شاهد ساکت و ناراضی، مخفی کند.
‫در دفتر خاطراتم می‌نویسم...
‫نباید به چنین چیزهایی فکر کنی... ‫به پیری و مرگ...
‫وگرنه امیدی برایت باقی‌ نخواهد ماند.
‫در تابستان سال ۱۹۷۶ که بیشتر بخاطر ‫خشکسالی بزرگ شناخته می‌شد...
‫تا بخاطر حکم مرگ کریستین رانوچی که...
‫توسط ژیسکار دستن مورد عفو قرار نگرفت...
‫ما چهارتا به مقصد لندن، ‫سوار هواناوی شدیم...
‫که کانال را طی مدت ۲۵ دقیقه طی می‌کرد.
‫به امید هوایی خنک‌تر به آن‌جا جذب شدیم...
‫اما آن‌جا نیز به گرمی فرانسه بود، ‫چمن خشک شده بود...
‫و اشتیاقی داشتیم برای این‌که...
‫کودکان انگلیسی یاد بگیرند، ‫که اریک به مدت یک سال...
‫با روشی کاملا صمعی بصری تعلیم دیده بود...
‫که ما را شگفت‌زده کرده بود.
‫همچنین مایل بودیم که با ‫صبحانه‌ی بیکن و تخم‌مرغ...
‫و اتوبوس‌های دو طبقه و...
‫تمامی خصوصیات لندن در آن زمان آشنا شوند...
‫خصوصیاتی که الان...
‫یکی از خاص‌ترین خصوصیات ‫کشورهای اطراف است.
‫آزادی پارک‌ها را به موزه‌ها ترجیح دادیم...
‫خنکی قایق‌سواری بر سرپانتین...
‫هیجان سوار شدن بر چرخ و فلکی قدیمی...
‫قایق‌سواری‌ای آرام بر روی رود تیمز...
‫در کنار اسکله‌ها...
‫که هنوز تبدیل به دره سیلیکون نشده بود...
‫مثل دوران تاچر.
‫هتلی انتخاب کردیم که...
‫در مرکز باشه، سوهو.
‫که تبدیل به منطقه‌ای شلوغ ‫با تفریحات شبانه شده بود.
‫ترکیبی از میخانه‌ها...
‫فروشگاه‌های جنسی و سینماهای مستهجن...
‫و فقط به اونجا برمی‌گشتیم...
‫که در اتاقی بخوابیم که ‫خوشبختانه رو به حیاط بود.
‫آن روز‌ها خاطراتی برایم ساخت...
‫که طولانی و آرام و بی‌هدف بود.
‫تازه کتاب دومم را تمام کرده بودم...
‫و هنوز نگران نظر ناشر نبودم.
‫بازدید مجدد از لندن شیرینی خاصی داشت...
‫درحالی که در نوزده سالگی...
‫که به عنوان یه خارجی کار می‌کردم...
‫خیلی ناراضی بودم...
‫لاغر بودم و از فروشگاه دزدی می‌کردم.
‫فکر بازگشتن به فینچلی...
‫یعنی شهر شیکی که در سال ۱۹۶۰ ‫شش ماه در آن بودم، به ذهنم خطور نکرد...
‫یا هم قبولش نکردم...
‫زیرا که مناسب شرایط خانوادگیم نبود.
‫به قدم زدن در وایت‌چپل هم فکر نکردم...
‫کاری که می‌‌خواستم در ‫نوزده سالگی انجام بدم...
‫آن هم بخاطر دیکنز و الیور توئیست.
‫و آن ترانه پیاف که می‌گوید...
‫«از هامبورگ تا سانتیاگو ‫به وایت‌چپل یا بورنئو.»
‫در تابستان سال ۱۹۷۷...
‫به شهری در ارتفاعات سرجی رفتیم...
‫از زمین‌هایی گذر کردیم که در آن...
‫خیلی زود خانه‌های املاکی پیدایشان شد.
‫خانه‌ای بحث برانگیز...
‫عظیم و پیچیده که مربوط به دهه پنجاه بود.
‫از پنجره‌ها...
‫می‌توانستیم رود اوآز را...
‫از دور در افق ببینیم...
‫برج ایفل و لا دفانس.
‫به فکر این نبودیم که ‫از دورنما فیلمی بگیریم...
‫به اندازه کودکی زودگذر بود...
‫از جرثقیل‌ها، سنگرها ‫و ساخته‌های نامتجانس...
‫که شهر جدید سرجی-پونتوا ‫به نمایش می‌گذاشت...
‫جایی خاکی و خالی از سکونت...
‫که ده سال بعد...
‫محو می‌شد...
‫و نمی‌شد آن را در فیلم «دوست دوست من» ‫ اثر رومر تشخیص داد.
‫شهری انتزاعی و خیالی بود...
‫که هنوز در دست ساخت بود.
‫در طول ماه‌ها و فصل‌ها هرگز سعی نکردیم ‫از این دورنما فیلم بگیریم...
‫در این باغ بزرگ‌ که ‫خرگوش‌های وحشی زندگی می‌کردند.
‫با این‌حال فضای داخلی‌ای نیز وجود داشت...
‫دیگر وعده غذایی‌ای ‫به مناسبت تولد نداشتیم...
‫دیگر از لحظات خانوادگی فیلم نگرفتیم.
‫امروزه در آن غیاب را علامتی می‌بینم ‫که در آن زمان متوجه‌اش نشدیم...
‫در حینی که آخرین حلقه فیلم ‫را تماشا می‌کردیم...
‫نشانه‌ای از ارتباطات پیدا شد.
‫بی‌میلیمان از فیلم‌برداری از خودمان...
‫سستی ارتباط زن و شوهری را که ‫نزدیک به چهل سال سن داشتند...
‫و بار زندگی بر روی دوش ‫هردویشان بود را نشان می‌داد.
‫در پاییز سال ۱۹۷۸...
‫همراه فیلیپه ارنو به ‫کنفرانسی در آژاکسیو رفتم.
‫من اکثر اوقات تنها بودم درحالی که ‫فیلیپه ارنو در جلسات شرکت می‌کرد.
‫قدم می‌زدم و از پنجره‌ها ‫به بیرون نگاه می‌کردم...
‫در امتداد خیابان اصلی فش...
‫احساس زنی اصیل و فرانسوی را داشتم.
‫اولین باری بود به جزیره کرس می‌آمدیم...
‫و به صورتی غیرقابل قبولی...
‫انتظار داشتیم که احساس ‫ریشه‌کن شدن داشته باشیم...
‫گویی که در کشوری خارجی بودیم.
‫گاهی‌اوقات در هتل به دور ‫از مرکزشهر می‌ماندم...
‫و نزدیک به ساحل خلوت اکتبر.
‫آثار پل نیزان را می‌خواندم ‫و در دفتر خاطراتم می‌نوشتم...
‫«آب بر روی تراس می‌چکید و تصاویری از ‫ماه شناور را در چاله‌ها به وجود می‌آورد.»
‫«از اینجا درختان نخل و مجسمه گلی ‫و گل‌های کاغذی می‌بینم.»
‫صبح‌هایی را به یاد می‌آورم که از ‫مسیری شنی به ایستگاه اتوبوس می‌رفتم...
‫از کنار میخانه‌های تعطیل در ساحل...
‫لحظه‌ای خالص و لذت‌بخش...
‫که کلافگی و تنهایی از غذاهای رسمی ‫را جبران می‌کرد.
‫در ساحل...
‫از اطمینان نسبت به اتمام ‫کتابم شناور می‌شدم...
‫تازه شروع به نوشتن کرده بودم...
‫داستانم راجع به زنی بود...
‫که از ازدواجش به بعد وظیفه‌اش پرورش بود...
‫مدیری ساکت و خدمتکار...
‫درحالی که من با باور آزادی ‫و برابری با مردان بزرگ شدم.
‫آن کتاب یعنی «زن منجمد»...
‫تازه تمام شده بود و به ‫دست ویراستارم رسیده بود...
‫وقتی که تابستان دهه هشتاد ‫به سمت اسپانیا رفتیم...
‫همراه با پسرهایی که نوجوان بودند ‫و تی‌شرت‌های آیرن میدن بر تن داشتند...
‫و درخواست می‌کردند که در ماشین...
‫ترانه‌های هوی متال و کویین پخش شود.
‫ریاست مغرورانه ژیسکار داشت در شرایطی ‫آرام و سنگین به پایان می‌رسید...
‫به ندرت می‌شد داستان‌هایی ‫مسخره در موردش شنید...
‫در مورد الماس‌های بوکاسا ‫و هواپیماهای نفت‌یاب.
‫شک داشتیم که فرانسوا میتران ‫که با ژرژ مارکه متحد شده بود...
‫شانسی داشته باشد.
‫ما روکار را ترجیح می‌دادیم.
‫آدم می‌توانست بعد از مرگ فرانکو ‫بدون عذاب وجدان به اسپانیا برود...
‫اما به صورت متضادی همیشه ترس وجود داشت...
‫بخاطر حملات «اتا» که...
‫گفته می‌شد لاستیک گردشگران ‫را پنچر می‌کردند...
‫ترسی که به اندازه پامپلونا و ‫فستیوال سن فرمین فراموش شده بود.
‫غرق در شادی‌ای سرگیجه‌آور شده بودیم...
‫گاوبازی و موسیقی بی‌پایان...
‫«کله‌گنده»ها میان پیاده‌روها قدم می‌زدند...
‫تمام چیزهایی که در «خورشید همچنان می‌دمد» ‫از همینگوی خواندم.
‫در پامپلونا...
‫نمی‌دانستم که خاطره این سفر، ‫به معنای آغاز مراسمی...
‫برای زندگی‌ای جدید است...
‫از شهرهایی که در پژو ۵۰۴ از آن‌ها ‫گذر کردیم شروع شد.
‫وایادولید که دیوید در آن مسموم شد.
‫تولدو...
‫تاگوس و آلکازار شوم.
‫سریا، آلبا د تورمز، آلماسان.
‫سالامانکا...
‫مخصوصا سالامانکا و «میدان اصلی»...
‫که بعد از بحثی شدید، ‫من تا غروب آفتاب...
‫با بچه‌ها تنها ماندم...
‫لحظه‌ای بی‌نقص.
‫در میان بحث‌های رو در روی خانوادگی...
‫در میان سفری خانوادگی...
‫چیزهایی که در روزهای عادی مخفی ‫می‌مانند ناگهان منفجر می‌شوند...
‫درگیری‌هایی که میان مشغله‌های روزانه ‫نادیده گرفته می‌شوند، تشدید می‌شوند.
‫همراه با خاطره‌ای شفاف و عذاب‌آور...
‫از تابستانی دیگر در هفده سال پیش...
‫که برای اولین بار هم‌دیگر را دیدیم...
‫در دفتر خاطراتم نوشتم...
‫«من در زندگی او اضافی هستم.»
‫سال بعد در تابستان ۱۹۸۱ در پرتغال...
‫همراه با انتشار کتابم یعنی «زن منجمد»...
‫تاریخ شخصی و خانوادگی ما...
‫به سمت بدتر شدن رفت...
‫درحالی که تاریخ سیاسیمان با ‫انتظاراتی بیشتر غوطه‌ور شد...
‫بخاطر پیروزی فرانسوا میتران در دهم می.
‫دوربین در آن تابستان دیگر ‫لحظات شاد ثبت نکرد.
‫چهره و بدن‌ها در تصاویر کمیاب‌تر شدند...
‫که حین تماشای فیلم‌ها متوجه‌اش شدم...
‫فاصله‌ی میان دو زوج افزایش یافت.
‫در میان شهرهایی که از میانشان عبور کردیم...
‫فقط صومعه باتالها را به یاد دارم ‫که سقف نداشت...
‫و ترافیکی شدید در راه خروجمان از ستوبال...
‫کوچه‌های اوبیدوس که در آن ‫لباسی گلدوزی شده خریدم...
‫تراموا در خیابان‌های قدیمی ‫باریک و شیب‌دار لیسبون...
‫که امروزه برای من با «در شهر سپید»...
‫اثر آلن تانر ترکیب شده...
‫خیابان‌هایی که در سال ۱۹۸۸...
‫توسط آتش‌سوزی بزرگ تخریب شدند.
‫در آن سفر فیلیپه ارنو ‫کیلومترها دورتر بود...
‫من هم شدیدا غایب بودم.
‫می‌شود گفت...
‫باد آزادی بهار ما را ‫تحت تاثیر قرار داده بود.
‫در پاییز سال ۱۹۸۱...
‫برای ساکت کردن نارضایتی‌هایمان...
‫فرصت کردیم که به مسکو برویم.
‫به لطف شورای کاری فیلیپه ارنو...
‫سفری چهار روزه.
‫خیلی کوتاه بود...
‫و انتظار زیادی از آن نداشتیم...
‫سازمان‌دهی شده توسط سازمان گردشگری شوروی.
‫هر چند وقتی به فرودگاه شرمتیوو رسیدیم...
‫توسط ارتش‌سرخ به شکلی کودکانه ‫از ما تقدیر شد...
‫احساسی ناگهانی مرا فرا گرفت...
‫گویی که وزن قرن بیستم ناگهان...
‫بر روی دوشم افتاده باشد.
‫تمامی تصاویر روسیه از بچگی ‫تا به حال انباشته شده بود.
‫اتحاد جماهیر شوروی خیلی عظیم ‫و غیرقابل توصیف بود...
‫شامل سیبری و ساحل‌های دریای سیاه بود...
‫تولستوی...
‫داستایوفسکی، چایکوفسکی، آیزنشتاین...
‫لنین، استالین،
‫از خروشچف...
‫تا لئونید برژنف...
‫که از قدیم الایام مقامش را داشت...
‫تلخ و عظیم...
‫نمی‌توان گفت شوم، ‫اما می‌توان گفت پیش‌ پا افتاده.
‫در مسیر مشخصی که همراه مربی ‫گردشگری از میدان سرخ...
‫با کلیسای جامع سن باسیل...
‫همراه با صف‌ای بی پایان...
‫در مقبره لنین...
‫تا دانشگاه لومونوسوف...
‫سمبلی از اقتدار معماری استالینیسی...
‫به طور مبهمی دنبال نشانه‌ای...
‫از لذت‌ها و ذلت‌های روس بودن می‌گشتیم.
‫که زندگی تحت نظمی که با عظمت...
‫کارگر و زن کلخوز...
‫با تصاویری بی‌پایان از کارگرانی که تولید ‫را ستایش می‌کنند، چه حسی داشت.
‫سفرمان به مسکو آخرین سفر ما بود...
‫و آخرین تصاویر ثبت شده.
‫در همان سال بنیاد خانواده از هم فروپاشید.
‫توافق کردیم که بچه‌ها پیش من بمانند.
‫پدرشان دوربین را برد که در ‫زندگی جدیدش از آن استفاده کرد...
‫و نمایشگر و پروژکتور ‫و فیلم‌ها را پیش من گذاشت.
‫قاطعانه وارد دنیایی جدید شد...
‫و تمام خاطرات قدیمی‌اش با ما را رها کرد.
‫می‌توان گفت مرا مسئول نگهداری از آن‌ها کرد.
‫شکل جدیدی از زندگی بود که ‫همراه با پسران نوجوانم شکل گرفت...
‫و گذاشتیم که فیلم‌ها ‫به مدتی طولانی خاک بخورند.
‫این‌که نمایشگر را در پذیرایی وصل کنیم...
‫پروژکتور را با کتاب‌های زیرش روی ‫میز بذاریم و صندلی ها را بچینیم...
‫منتظر باشم همه بشینند...
‫تا فیلم‌ها را ببینیم...
‫درحالی که هرکس نظرات خودش را بیان می‌کرد...
‫مراسمی که یه زمان انتظارش را می‌کشیدیم...
‫بخشی از دوره‌ای بود که گذشته بود.
‫پسرانم به زودی خودشان پدر می‌شدند...
‫و این‌که آن آثار کودکیشان ‫را دوباره کشف کنیم...
‫مُرده‌ها دوباره زنده شوند.
‫مادرم...
‫والدین ارنو...
‫دومینیک طغیان‌گر...
‫و کسی که همه‌اش را فیلمبرداری کرد، ‫فیلیپه ارنو...
‫که بخاطر سیگار از سرطان مُرد.
‫هم شادی‌بخش بود و هم غم‌انگیز.
‫همه‌ی ما با ناباوری می‌گفتیم...
‫«اون من هستم، خودمون هستیم.»
‫بدون دانستن از چیزی از آینده مرموز...
‫که در آن هزاره‌ی سوم ‫چشم‌اندازی خیلی دور بود...
‫که به آن اهمیت بدهیم.
‫ولی چه داستانی که در رژه آن تصاویر گفته شد؟
‫تصاویری صامت که فقط ‫صدای پروژکتور پخش می‌شد؟
‫برای معنا دادن به آن لحظات خانوادگی ‫و سکوتش...
‫به کلمات نیاز بود...
‫کلماتی که به صورت نامرئی در ‫تاریخ آن دوران ثبت شدند.
‫این بخشی از زندگی‌نامه خانوادگی...
‫و فرصتی برای من بود...
‫که سال‌های تاثیرگذار ‫زندگیم را به یاد بیارم...
‫و همه‌ی ما نوری که بر گذشته‌مان ‫تابید را به یاد بیاریم...
‫نور طلایی «تابستان هندی»...
‫که جو داستین در آن سال‌ها از آن خواند.
مسترمووي - دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .::MrMovie::.