‫اونجاست! شلیک کنین!
‫بُکشینش!
‫بمیر، آشغال!
‫لعنتی!
‫کدوم گوریـه؟
‫کجا رفت؟
‫بیا بیرون...
‫حروم‌زاده!
‫زمانی آدم‌کُشی افسانه‌ای زندگی می‌کرد.
‫نام او...
‫«ساکاموتو تارو» بود.
‫همه‌ی جنایتکاران از او ترس داشتند...
‫و مورد احترام تمام آدم‌کُش‌ها بود.
‫تا این‌که یک روز...
‫خوش اومدین!
‫عاشق شد.
‫بعد بازنشسته شد...
‫ازدواج کرد...
‫پدر شد...
‫و...
‫چاق شد.
‫روزگار
‫ساکاموتو
‫تیتراژ آغازین ‫عنوان «Run Sakamoto Run» از Vaundy
‫روزگار اول ‫«آدم‌کُش افسانه‌ای»
‫«فروشگاه ساکاموتو»
‫همین‌جاست.
‫همه‌جا دنبالتون بودم...
‫«ساکاموتوسان».
‫«ساکاموتو»
‫آقا، اینجا رو ببین!
‫اگه زدم به هدف، باید بهم یه آبمیوه بدین!
‫ای بابا، چی‌کار می‌کنی؟
‫تازگی خیلی میاد اینجا، نه؟
‫آره.
‫آخ، نشد!
‫یه بار دیگه!
‫این دفعه می‌زنم به هدف، آقا.
‫عع.
‫«دَوات»
‫ای وای...
‫حواست کجاست، توله‌سگ؟
‫شلوار سفیدم خراب شد!
‫- خدا مرگم. حالا چی‌کار کنیم، عزیزم؟ ‫- پسره‌ی خر!
‫ولم کن!
‫می‌کُشمت!
‫چندشِ خیکی!
‫خیلی ممنون، آقا...
‫گریه نکن، عزیزم.
‫گریه نکن.
‫حرکت زیبایی بود.
‫خودکار رو از زیر فک ‫به شریان کاروتید فرو می‌کنین.
‫قشنگ حسش کردم.
‫چه خبرا، «ساکاموتوسان»؟
‫منـم، «شین» ذهن‌خون.
‫«آدم‌کُش / ذهن‌خوان» ‫«شین»
‫این‌قدر آدم‌ها رو توی ذهن‌تون نکُشین!
‫نشناختین؟
‫قبلاً دستیارتون بودم!
‫پس راست می‌گفتن که...
‫کشیدین بیرون...
‫و رفتین قاطی مرغ‌ها.
‫«فروشگاه ساکاموتو»
‫لطفاً برگردین، «ساکاموتوسان»!
‫به درد اینجا نمی‌خورین.
‫خودتون رو توی آینه دیدین...؟
‫آدم‌کُشی رو گذاشتم کنار.
‫یه زمانی اسم‌تون می‌اومد، ‫شلوارها قهوه‌ای می‌شد.
‫بهتون می‌گفتن «آدم‌کُش افسانه‌ای»!
‫چرا بیخیال شدین؟
‫به‌به!
‫قبلاً فقط از جیره‌های ارتشی می‌خوردین.
‫واقعاً عوض شدین.
‫«سیگارکشیدن ممنوع»
‫عجب... سرعتی!
‫«چاق هم باشم، می‌تونم درجا بُکشمت.»
‫می‌خواست این رو بفهمونه؟
‫مخلصِ «ساکاموتوسان»!
‫شرمنده مزاحم غذاخوردنت شدم...
‫ولی کمک‌لازمـم.
‫کمک می‌خواد؟
‫نکنه با هویت مخفی آدم می‌کُشه؟
‫این درخت خیلی گُنده شده، ‫دستم به اون شاخه‌ها نمی‌رسه.
‫زحمت شما، «ساکاموتوسان».
‫ایول! کارِت درستـه!
‫«ساکاموتوسان»، دخترم غذاش رو نمی‌خوره.
‫به‌به!
‫ما فقط یه توپ واسه بازی داریم!
‫خیلی ممنون!
‫آچار فرانسه‌ی شهر شدین؟
‫حالا فهمیدم.
‫خوب هویت‌تون رو مخفی کردین.
‫ولی باید بگم...
‫از دید من...
‫خیلی مسخره شدین.
‫من برمی‌گردم.
‫بُزمجه!
‫پنج سالی بود ندیده بودمش.
‫کلاً بیخیال همه‌چی شده.
‫ولی...
‫هنوز هم خفنـه!
‫حتی با اضافه‌وزنش کاریزما داره!
‫ای کاش می‌شد باز با هم کار کنیم!
‫نگاشون نکن.
‫«رئیس»
‫بله؟
‫راضی‌ش کردی؟
‫نه، ولی...
‫پس کُشتیش دیگه؟
‫رئیس...
‫حالا واجبـه بُکشیمش؟
‫الان این‌قدر چاق شده که هیچ کاری ازش برنمـ
‫«شین»
‫وقتی کسی بی‌خبر از گروه جدا شه، ‫ما هم از زندگی جداش می‌کنیم.
‫این قانونیـه که «ساکاموتو» زیر پا گذاشت.
‫نمی‌شه بیخیالش بشیم.
‫ببین، «شین»...
‫اگه عرضه‌ش رو نداری، یکی دیگه رو بفرستم!
‫این‌قدر زر اضافه نزن، وگرنه تو رو هم...
‫ببند بابا.
‫چاره‌ای نیست...
‫«آبمیوه‌ی ویتامینه»
‫اگه من نکنم، یکی دیگه میاد.
‫پس اگه درهرصورت قراره بمیره...
‫خودم... تمومش می‌کنم.
‫به نظرت این عَنِ چیـه؟
‫اَیی! حالم بد شد!
‫عع، شما همون آقاپسر دیروزی‌ای.
‫«شین‌کون»، درستـه؟
‫چه زود برگشتی!
‫این رو ببین! ‫فکر کنم عَنِ آدم‌فضایی‌هاست!
‫شرمنده، بچه‌ها.
‫الان وقت جنگـه، نه بازی.
‫«مظنونین دزدی هنوز دستگیر نشده‌اند»
‫سلام عرض شد، «ساکاموتوسان».
‫احتمالاً امروز از شهر می‌رم...
‫گفتم بیام...
‫خدافظی کنم!
‫با آبنبات؟
‫نمی‌تونم ذهنش رو بخونم!
‫کجا رفت؟
‫«آب‌نبات ترش»
‫«نون خامه‌ای»
‫لعنتی! فرصت نمی‌ده...
‫لامصب...
‫پیش خودم چی فکر کرده بودم...؟
‫شام حاضره! ‫کمک کن سفره بچینم.
‫چَـشم.
‫عع، بیدار شد!
‫به‌به...
‫خدا رو شکر.
‫من کجام؟
‫بالای فروشگاه.
‫شام رو مهمون مایـی.
‫بله؟
‫- چیزه... ‫- برنج اضافه بریزم؟
‫اضافه‌تر چی؟ اضافه‌ترتر؟
‫همون حجم معمولی، لطفاً.
‫- بسم الله! ‫- بسم الله!
‫اینجا چه خبره؟
‫داشتم می‌کُشتمش...
‫صبر کن بینم... نکنه غذا سَمیـه؟
‫بدنم نسبت به سَم مقاومـه. چیزی نمی‌شه.
‫ای وای...
‫چقدر خوبـه!
‫تو هم اوایل همین‌طوری بودی.
‫مثل بابایی شده!
‫چی شده؟
‫این چه احساسیـه؟
‫توی هیچ مأموریتی همچین حسی نداشتم.
‫آها!
‫«ساکاموتوسان»...
‫می‌خواد توی این لحظات خوش خاطره بسازه.
‫واسه همین کشید بیرون.
‫«ساکاموتوسان»...
‫من...
‫بابت شام، ممنون.
‫«خوش اومدین. باز هم تشریف بیارین.» ‫«مدیریت فروشگاه»
‫هنوز که هنوزه...
‫حریف «ساکاموتوسان» نمی‌شم.
‫«بازنشسته»
‫چی شد، «شین»؟
‫خجالت‌آوره.
‫نتونستی بُکشیش، آره؟
‫رئیس...
‫باز چیـه؟
‫یه بهونه‌ی دیگه؟
‫لطفاً بذارین «ساکاموتوسان» زنده بمونه!
‫- خجالت بکش! ‫- چت شده، «شین»؟
‫چرا؟
‫چرا ازش دفاع می‌کنی؟
‫آخه الان یه خونواده داره.
‫«ساکاموتو» قوانین دنیای ما رو زیر پا گذاشت.
‫از مسئولیت‌هاش کنار کشید.
‫پس باید بمیره.
‫من رو مسئول بدونین.
‫به‌جای ایشون می‌میرم.
‫لطفاً بذارین ایشون زنده بمونه.
‫چرا حاضری براش بمیری؟
‫ایشون الگوی من بود، ولی بهش حمله کردم.
‫حالا باید تاوانش رو بدم.
‫باشه.
‫اگه بمیری، می‌ذارم «ساکاموتو» زنده بمونه.
‫اسگل.
‫فکر کردی به حرفت گوش می‌دم؟
‫بمیر، راحت شیم.
‫شنیدم چی گفتین.
‫البته غافل‌گیر نشدم.
‫یعنی ذهنم رو خوند؟
‫بُکشینش!
‫بیاین جلو!
‫خودم کله‌ش رو می‌ترکونم!
‫از این بالا همه‌چی رو می‌بینم.
‫لعنتی!
‫چتون شده؟ ‫یارو فقط یه نفره‌ها!
‫از همه‌ی حرکات‌مون خبر داره.
‫یه ذهن‌خونـه.
‫اگه خیلی بهش نزدیک بشین، ‫ذهن‌تون رو می‌خونه.
‫فاصله رو حفظ کنین و گیرش بندازین!
‫آخرین خشابـه.
‫باید سریع فرار کنم.
‫بخُشکی شانس!
‫دیگه کارم تمومـه...
‫«ساکاموتوسان»...
‫«ساکاموتو»؟
‫بُکشینش!
‫بمیر!
‫حرومز...
‫بمیر، آشغال!
‫لعنتی!
‫کارِت تمومـه!
‫«زباله»
‫الان چی شد؟
‫بمیر!
‫تنهایی فایده نداره.
‫همه با هم شلیک می‌کنیم.
‫حالا.
‫حروم... زاده!
‫پشمام.
‫خود خودشـه.
‫آدم‌کُش افسانه‌ای...
‫«ساکاموتو تارو»
‫از کجا می‌دونستین اینجام؟
‫شنود گذاشتین؟
‫دیشب این رو کار گذاشتین؟
‫حواستون به همه‌چی هست!
‫«ساکاموتوسان»...
‫اون موقع جدی گفتم.
‫نتیجه هرچی بشه...
‫امروز از این شهر میـ
‫«شین»
‫پیش‌بند؟
‫ساعتی هشت‌تومن می‌دم.
‫اضافه‌کاری هم...
‫حسابـه.
‫جان؟
‫«فروشگاه ساکاموتو»
‫«ساکاموتوسان»...
‫می‌شه توی حلق من نودل نخورین؟
‫لباسم رو تازه خریدم.
‫تازه نودل‌هامون هم داره تموم می‌شه.
‫ما اومدیم!
‫اِوا!
‫پیش‌بند بهت میاد، «شین‌کون».
‫جدی می‌گین؟
‫خوشتیپ شدی!
‫بفرمایین، مادرجان.
‫عع، از کجا فهمیدی؟
‫دقیقاً دنبال همین بودم!
‫ممنون، پسرم.
‫واقعاً ذهن می‌خونه.
‫بیا با هم بازی کنیم.
‫بذار شیفتم تموم بشه.
‫بیخیال!
‫حوصله‌ت سر نمی‌ره؟
‫هنوز نمی‌دونم...
‫ولی قطعاً از شغل قبلی‌م بهتره.
‫مگه قبلش چی‌کاره بودی؟
‫اگه بگی، می‌کُشمت.
‫چیزه... تمیزکاری می‌کردم.
‫یه‌جورایی.
‫بدو!
‫خوش اومدین!
‫تیتراژ پایانی ‫عنوان «Ordinary» از Conton Candy