‫ازتون خواهش می‌کنیم!
‫لطفاً از این مانکن نگهداری کنین!
‫ببرش خونه‌ی خودت.
‫نمی‌شه!
‫فقط خونه‌ی شماست که ‫می‌تونه چنین چیزی رو نگه داره!
‫یه گربه که داریم، اینم روش.
‫منو با اون اسگل مقایسه نکن!
‫این حتی غذا نمی‌خوره!
‫حالا شوهرش کجاست؟
‫برگشت به آزمایشگاه شیمی.
‫چی؟
‫گفت «تا وقتی هانا حالش خوب باشه، ‫من تا ابد اینجا بی‌حرکت می‌مونم.»
‫به‌جاش شبا یواشکی از مدرسه میاد...
‫که «هانا» رو ببینه.
‫باید به سخاوتمندی شما تکیه کنیم، خاله‌جان.
‫شما را به خدا!
‫ای بابا، مانکن‌ها هم واسه ما عاشق می‌شن!
‫پس زیاد با هم سروصدا نکنین ‫که همسایه‌ها بیدار نشن.
‫راستی بیضه چی شد؟
‫آها اون...
‫از این توپ‌های درخت کریسمس بود.
‫شگفتا.
‫یه‌جورایی مثل حیوونا که موقع جفت‌گیری، ‫سوراخ کون‌شون رو می‌بینی.
‫پس کاریش نمی‌شه کرد.
‫الان چجوری قانع شدین؟
‫می‌خوایم غذا بخوریم. سفره رو پهن کنین.
‫«اوکارون»، تو هم می‌خوری دیگه؟
‫عع، آره. ممنون.
‫هعی زندگی...
‫«مومو»، عجب قدرت‌هایی داری!
‫حالا می‌فهمم چرا خاله جن‌گیری رو به تو سپرد!
‫اون تبدیل «اوکارون» هم خیلی خفن بود!
‫خیلی حال کردم!
‫ای کاش منم این قدرت رو داشتم.
‫بله، خب...
‫برید اون‌ور می‌خوام میز رو بذارم.
‫بذار کمکت کنم!
‫ممنون. اون‌طرفش رو بگیر.
‫چَشم!
‫ای بابا! بیشتر جلوی راه رو گرفتی که!
‫عع، صبر کن، «مومو».
‫یه پُرز روی موهاتـه.
‫آها. ممنون.
‫بیشتر تشکر بفرمایید.
‫برو اون‌ور ببینم.
‫یه بار دیگه تشکر کن، می‌رم.
‫پس عمراً نمی‌گم.
‫تو اونی هستی که عاشقش شدم، ‫پس عمراً ولت نمی‌کنم!
‫اگه امروز کاری نکنم، ‫تا آخر عمر پشیمون می‌شم!
‫«آیاسه‌سان»!
‫یه پُرز بود!
‫برداشتمش. شرمنده.
‫مرسی.
‫چی شده؟
‫دیگه نمی‌خوام جلوی خودم رو بگیرم.
‫می‌خوام تا آخر مسیر مبارزه کنم.
‫مبارزه با چی؟
‫♪
‫♪♪
‫♪♪♪
‫برید اون‌طرف، عقب‌مونده‌ها.
‫بتمرگین دیگه!
‫این‌قدر گردوخاک نکنین!
‫عفو کنید!
‫راستی «مومو»، آخر هفته که ‫قراره بری خونه‌ی «جی‌جی»...
‫یادت نره شورت و سوتین هم برداری.
‫آخه الان وقت این حرفاست؟
‫«آیاسه‌سان»، می‌خوای بری خونه‌ی «جی‌جی‌سان»؟
‫عع! بهت نگفتم؟
‫خونه‌ش نفرین شده و می‌خوام جن‌گیری کنم.
‫برای همینـه که اومده خونه‌ی ما.
‫یعنی می‌خواستی تنهایی با «جی‌جی‌سان» بری؟
‫معلومه که نه.
‫می‌خواستم به تو هم بگم که با هم بریم.
‫تنهایی نمی‌تونم راحت انجامش بدم.
‫پس سریع بریم کارو تموم کنیم!
‫قضیه که زود تموم بشه، ‫«جی‌جی‌سان» هم زود می‌ره خونه‌ش!
‫سپاس! ووی!
‫الان چی شد؟
‫مدرسه شباش واقعاً ترسناکـه.
‫بدون اجازه بد نیست بریم داخل؟
‫فقط می‌خوایم یکم با ارواح حرف بزنیم.
‫منم فیلم می‌گیرم.
‫عع، شما صدایی نشنیدین؟
‫نکن دیگه، لوس!
‫- ناموساً؟ ‫- وای نه! می‌ترسم!
‫برید کنار نفتی نشین!
‫«ایستگاه شهر کامیگوئه»
‫دارم میام، «هانا»!
‫می‌خوام ببینمت!
‫«هانا»!
‫هنوز نیومده.
‫چهار صبحـه.
‫عیب نداره. پیشت می‌مونم تا بیاد.
‫مطمئنـم میاد.
‫نگران نباش.
‫ببخش دیر کردم، «هانا».
‫«تارو»
‫دوستت دارم.
‫اِوا، خوابم برد که.
‫هوی!
‫وقتی اومدی، بیدارم کن خب!
‫ازتون ممنونـم، «موموسان»!
‫کل شب رو کنارش بودین!
‫امشب برام مشکل پیش اومد، ‫ولی از فردا...
‫حتماً به‌موقع میام.
‫مگه قراره هر روز بیای؟
‫«اتاق جی‌جی» ‫«وارد نشوید»
‫لامصب. امشب هم نمی‌تونم بخوابم.
‫به‌خاطر اون.
‫Dandadan
‫دان‌دادان
‫تیتراژ آغازین
‫عنوان «Otonoke» ‫از گروه Creepy Nuts
‫استودیوی سازنده:
‫Science Saru
‫کارگردان: Fuuga Yamashiro
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫الکی مثلاً می‌خوام اینو بردارم، ‫ولی اونو برمی‌دارم!
‫قسمت دوازدهم (پایانی): ‫«پیش به‌سوی خونه‌ی نفرین‌شده»
‫«اوکارون»، هیچی از ورق‌بازی سرت نمی‌شه‌ها.
‫تقصیر من نیست که شماها حقه‌بازیـن!
‫شایدم تو خیلی ساده‌ای؟ آره. ساده‌ای!
‫«اوکارون» ساده‌لوح فوق‌العاده‌ست!
‫من دیگه بازی نمی‌کنم!
‫ای بابا. شوخی کردیم. به دل نگیر.
‫بهت آبنبات می‌دم، «اوکارون»! ‫غم مخور!
‫وای، از اینا! یادش به‌خیر!
‫یه‌عالمه خریدم که به همه برسه.
‫باورت می‌شه هنوز اون آبنبات‌فروشیه اونجاست؟
‫اون پیرزنه صاحابش هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
‫هنوزم همون‌طوری می‌گه ‫«بیا، اینم بقیه‌ی پولت، بچه‌جون».
‫منو بُرد توی خاطرات کودکی!
‫خوشم نمیاد این‌طوری فکر کنم.
‫از بی‌عرضگی خودم خسته شدم.
‫و نمی‌تونم جلوی این احساسم رو بگیرم.
‫باید یه‌جوری حواس خودم رو پرت کنم.
‫باید روی برگردوندن بیضه‌م تمرکز کنم.
‫بیضه... بیضه...
‫بیضه...
‫«اوکارون»، چی شده؟
‫بیضه‌م!
‫داری ۲۴ساعت به بیضه‌ت فکر می‌کنی؟
‫نه، سوءتفاهم شد...
‫راستی می‌خواستم ازتون بپرسم.
‫از کِی تا حالا این‌قدر جوک مثبت‌هیجده می‌گین؟
‫نه بابا. داستان چیز دیگه‌ایـه. مفصلـه.
‫پس به‌جاش یه اصطلاح دیگه رو معروف می‌کنم.
‫استخون لگنش!
‫لطفاً تو جوک نگو.
‫«وامولا»!
‫«کازو» این‌طوری می‌گفت!
‫حال‌به‌هم‌زنـی! واقعاً حال‌به‌هم‌زنـی، «کن»!
‫ولی دیگه نمی‌تونم تحمل کنم!
‫باید سریع به علایق «آیاسه‌سان» اشاره کنم.
‫می‌خوام درباره‌ی سوچینوکوها حرف بزنم!
‫آروم باش، پسر!
‫سوچینوکو؟ دوست دارم بشنوم!
‫این موجودات تخیلی نیستن.
‫حتی گوریل‌ها هم تا صدسال پیش ‫موجودات تخیلی محسوب می‌شدن.
‫و به نظرم نوبت سوچینوکوهاست ‫که واقعیت‌شون اثبات بشه.
‫راستی روستای ما هم ‫داستان معروفی از یه مار داره.
‫یه معبد داریم که می‌گن ‫۲۰۰ ساله توش یه مار رو می‌پرستن.
‫بهش می‌گن معبد سوچینوکو!
‫پشمام!
‫پس بریم معبد! می‌خوام یه مار گنده ببینم!
‫ای بابا. از دست تو. ‫پس همیشه کنارم باش که مراقبت باشم.
‫لعنتی! زود باش پسر!
‫یه کاپای مومیایی‌شده!
‫یه معبد هست که اینم می‌پرسته.
‫واسه همین معابدی که ‫این موجودات رو می‌پرستن، زیادن.
‫حال کردی؟ داستان معبد رو به خودت برگردوندم!
‫ناموساً؟ چه خفن!
‫پس کاپاها واقعی‌ان؟
‫واسا بینم، نِسی‌ها چی؟
‫از همه‌چی اینجا عکس هست!
‫من فکر کنم واقعی‌ان! ‫می‌خوام ببینمشون!
‫از نِسی یه عکس وجود داره...
‫همه می‌گن عکسش فیک بوده...
‫ولی من تازگی یه دونه به چشم دیدم!
‫خدایی؟ منم می‌خوام ببینم!
‫عع... این اولین باره که...
‫این‌قدر با یکی به‌جز «آیاسه‌سان» حرف زدم.
‫چقدر باحالـه!
‫«اوکارون»، کارِت درستـه! ‫همه‌چی می‌دونی‌ها!
‫به‌عنوان یه رفیق بهت احترام می‌ذارم!
‫رفـ رفیق؟
‫چی؟ یعنی نیستیم؟
‫خیلی ناراحتم کردی!
‫مگه تو رفیق «مومو» نیستی؟
‫پس رفیق منم باش دیگه؟
‫شرمنده، من کلاً ضایع‌بازی زیاد درمیارم.
‫گفتم اون حرف رو نزن!
‫چی شد؟ چه خبره؟ چرا؟
‫نیازی نیست بدونی، «جی‌جی»!
‫«مومو» هم هیچی بهم نمی‌گه!
‫چرا هیشکی ازش بدش نمیاد؟
‫اگه اون آدم خوبیـه، پس من...
‫هوی! هوی! ...
‫اینجا که همه‌ش حموم آب‌گرمـه!
‫آره، به شغل بابام مربوط می‌شه...
‫مگه بابات معلم نبود؟
‫داره روی یه آتش‌فشان ‫توی روستای کناری تحقیق می‌کنه.
‫واسه همین اومدیم اینجا.
‫آتش‌فشان؟ یه‌وقت نپاشه بیرون؟
‫می‌گن آخرین بار ۲۰۰ سال پیش پاشیده.
‫ولی از اون‌موقع آروم شده.
‫عجب.
‫«حموم آب‌گرم مانجو»
‫آماده شوید!
‫یعنی قراره ما...
‫هیچی نگو.
‫بدویین!
‫آماده شوید!
‫بدویین!
‫از این‌طرف!
‫هاله‌ی عجیبی نمی‌بینی، «مومو»؟
‫استقامتت دقیقاً چقدره؟
‫من هیچی نمی‌بینم.
‫خیلی معمولیـه.
‫جداً؟
‫همه‌ی جن‌گیرها می‌گفتن خیلی خطرناکـه.
‫فعلاً فقط می‌خوام استراحت کنم. تشنمـه.
‫یعنی واقعاً هیچی نمی‌بینی؟
‫هیچی؟ واقعاً؟
‫هیچی. واقعاً.
‫صـ صبر کن، «آیاسه‌سان».
‫«اوکارون»، بدو بیا!
‫عع، باشه.
‫خبری نیست، «آیاسه‌سان»؟
‫هاله‌ی عجیبی نمی‌بینی؟
‫چطوره؟
‫تلویزیون خودش روشن شد!
‫من روشن کردم.
‫ای بابا، ترسیدم!
‫تلویزیون چی می‌گه این وسط؟
‫خب حوصله‌م سر رفت.
‫اینجا هیچی نیست.
‫خب اینم از این! ‫برمی‌گردیم به استودیو!
‫چی؟ نکنه بهم شک داری؟
‫نه.
‫جن‌گیرها گفتن اینجا خطرناکـه، درستـه؟
‫این حدس منـه، ولی شاید ‫ارواح شیطانی الان قایم شدن.
‫برای «ننه‌توربو» هم همین ماجرا بود.
‫وقتی قدرت روح ضعیف باشه، ‫من نمی‌تونم پیداش کنم.
‫واسه همین راحت قایم می‌شن.
‫به عبارت دیگه...
‫این کار خیلی راحتـه.
‫چه خفن!
‫بانو «مومو»، اجازه بدید ‫شونه‌هاتون رو ماساژ بدم!
‫اگه اصرار داری، باشه.
‫هعی، هوس آبمیوه‌ی خنک کردم.
‫الان آماده می‌کنم!
‫شونه‌هاش رو... مالید...
‫بیا فعلاً استراحت کنیم.
‫«اوکارون»، تو هم بشین.
‫ارواح شبا میان. پس باید قبلش استراحت کنیم.
‫باشه.
‫خب من می‌رم حموم آب‌گرم.
‫چی؟
‫یعنی به نظرت الان روحی نیست...
‫که می‌خوای بری حموم عمومی؟
‫نه‌خیر! واقعاً روحی نیست!
‫با «جی‌جی» خوش بگذره!
‫چی؟ واقعاً داری می‌ری؟
‫اگه یه روح اومد، چی‌کار کنیم؟
‫نگران نباشین! عصر برمی‌گردم!
‫فعلاً!
‫- وااای! ‫- صبر کن، «آیاسه‌سان»!
‫وااای!
‫بانو «مومو»، براتون آبمیوه‌ی خنک آوردم.
‫چی شد؟
‫«آیاسه‌سان» رفت حموم عمومی.
‫جداً؟ می‌خواستم با هم بریم.
‫فوتبال بازی کنیم؟
‫با پات کنترلش کن...
‫آره، آفرین.
‫کارِت خوبـه!
‫حالا با پا بفرست این‌طرف!
‫با بقل‌پا، توپ رو شوت کن!
‫وای، شرمنده!
‫اوکیـه!
‫شرمنده‌ام!
‫واقعاً بی‌عرضه‌ام.
‫خدا رو شکر «آیاسه‌سان» اینجا نیست.
‫ولی اگه تمرین کنم...
‫دیگه می‌تونم جلوی «آیاسه‌سان» پُز بدم!
‫وای، «اوکارون»! چقدر تو خفنـی!
‫آهای، «اوکارون»!
‫عع، شرمنده.
‫تو عاشق «مومو»یـی؟
‫جان؟
‫امیدوارم با هم رفیق بشن.
‫این اولین رفیق پسر برای «اوکارون»ـه، ‫پس بهتره مزاحمشون نشم.
‫باریکلا به تو، «اوکارون».
‫خب، «مومو» خوشگلـه.
‫- «آیاسه‌سان» اولین دوست منـه. ‫- پاس بده!
‫بهش احترام می‌ذارم و خیلی برام عزیزه!
‫پاس خوبی بود!
‫که این‌طور... بهش احترام می‌ذاری و برات عزیزه.
‫من هم از شخصیت «مومو» ‫خوشم میاد و هم از چهره‌ش.
‫منم همین‌طور!
‫چی؟
‫تو که گفتی احترام و این حرفا!
‫احترام در کنار چیزای دیگه!
‫این نامردیـه!
‫پس من چشم‌های «مومو» رو ‫هم دوست دارم. من بُردم!
‫چی...
‫پس همه‌ی اونا رو دوست دارم به‌اضافه‌ی دهنش.
‫حالا من بُردم!
‫نه، فایده نداره! حساب نیست!
‫«حساب نیست» نداریم!
‫من اول گفتم چهره‌ش رو دوست دارم، ‫پس حرفای تو حساب نیست!
‫پس این‌که چشم‌هاش رو ‫دوست داری هم حساب نیست!
‫مشکلی نیست!
‫اصلاً من دوست دوران بچگی «مومو»ام!
‫دیگه من بُردم.
‫آخخخ...
‫من بُردم...
‫چی شد؟ چی بُردی؟
‫یهویی که نمی‌شه بگی «من بُردم»!
‫آخه...
‫راست می‌گی، شرمنده.
‫چت شده؟
‫دیگه سرم داره گیج می‌ره. وقت رفتنـه.
‫خیلی بده که اینجا سرپوشیده نیست...
‫ولی حداقل دیوارهاش بلنده ‫و از بیرون چیزی دیده نمی‌شه.
‫به‌به، مهمون داریم.
‫چه جیگری هم هست!
‫چه خبره؟
‫خیلی لج‌بازی، «اوکارون»! ‫ولی قبول دارم دل‌وجیگر داری.
‫هنوز مونده! من تسلیم نمی‌شم!
‫آهای، بیا به یکدیگر مثل دو دوست دست بدهیم!
‫آری، راست می‌گویی.
‫گرفتمت!
‫لعنت بهت!
‫«آیاسه‌سان» از آدمای حقه‌باز خوشش نمیاد!
‫تسلیم شو، «اوکارون»!
‫نه‌خیر! عمراً تسلیم نمی‌شم!
‫«اوکارون»!
‫«جی‌جی‌سان»، وایسا! اونجا رو ببین!
‫کجا رو؟
‫اونجا!
‫عجیب نیست؟
‫اونجا قبلاً اتاق اضافه‌ای نبود، درستـه؟
‫با این سن کم خوب جرئت کردی ‫بیای حموم مختلط، دخترجون.
‫«حمام مختلط»
‫کی اون تابلو رو می‌بینه آخه؟
‫اوف، چه داغـه!
‫الان نوشیدنی می‌چسبه!
‫اینجا خود بهشتـه.
‫من اصلاً متوجه نشدم، ولی حق با توئـه.
‫از بیرون که نگاه می‌کنیم، یه اتاق اضافه‌ست.
‫پس یه چیزی توشـه.
‫توخالیـه.
‫ای بابا، حالا چی‌کار کنم؟
‫باید سریع برم بیرون...
‫ولی اینا مزاحمـن.
‫ای وای! باید سریع برم!
‫سرم داره گیج می‌ره.
‫باید خرابش کنیم.
‫اِشکال نداره؟
‫فکر نکنم. ‫البته ما مستأجریـم، ولی چاره‌ای نداریم.
‫حتماً یه دلیلی داره...
‫که مامان‌بابام اون‌طوری شدن!
‫دخترجون، می‌دونی تمساح چیـه؟
‫چی؟
‫تمساح؟ همونایی که شبیه سوسمارن؟
‫نه، اشتباه گفتی.
‫تمساح به مَردایی می‌گن که ‫توی حموم عمومی می‌رن سراغ خانوم‌های لخت.
‫یعنی می‌تونم با قدرتم حساب همه‌شون رو برسم؟
‫می‌گن اگه حساب رهبر ‫یه گله گرگ رو برسی، بقیه‌شون پراکنده می‌شن.
‫ای وای!