‫48 ساعت از آخرین باری که ‫ادگار اندرسون حوالی ساعت 8 صبح
‫توی راه مدرسه دیده شده، می‌گذره
‫از هر کسی که اطلاعاتی داره، ‫هرچقدر هم ناچیز، می‌خوایم که اطلاع بده
‫تلفن رو بردارید و کمک‌مون کنید ‫ادگار رو برگردونیم خونه
‫رئیس‌پلیس
‫گرگ
‫گذاشتی پیاده بره مدرسه ‫در حالی که فقط چهارم ابتداییـه
‫از این تصمیم پشیمونی؟
‫میشه از بحث منحرف نشی؟
‫- رئیس‌پلیس! ‫- مری
‫طی سال گذشته شاهد افزایش 4.7 درصدی ‫جرایم خشونت‌آمیز و
‫قتل بودیم
‫اینو به‌ آمار جدید ربط میدی؟
‫فقط حرف مطبوعات رو نقل قول کردم
‫اینو به هیچی ربط نمی‌دیم. ‫مخصوصاً قتل.
‫اتفاقاً، مری، مطبوعات خودِ تویی
‫مارلون روشل چی؟
‫وقتی یه بچه‌ی دیگه ‫توی خیابون‌هامون گم میشه،
‫اون‌وقت شهرداری باید کاری فرا تر از ‫تمیز کردنِ آشغال‌ها انجام بده
‫اصلاً مظنونی دارید؟
‫داریم روش کار می‌کنیم. ‫از عموم مردم خواستیم گوش به‌زنگ باشن.
‫ممکنه کار یه همسایه باشه، یا یه دوست. ‫هیچی رو از قلم نمی‌ندازیم.
‫بهتره بذاریم این بچه‌ها برگردن مدرسه و ‫روزشون رو شروع کنن
‫ولی قبلش،
‫می‌خوام والدین ادگار چند کلمه‌ای
‫حرف بزنن
‫ادگار، اگه داری تماشا می‌کنی...
‫متأسفم، رفیق
‫فقط بیا خونه، خب؟
‫به این آقایان و خانم‌های مطبوعاتی ‫ثابت کن که نمُردی
‫- یا خدا... ‫- خدایا
‫نه! بیا اینطرف!
‫خیلی‌خب، دوستان. وسلام
‫هر خبر تازه‌ای بشه، ‫بهتون اطلاع می‌دیم
‫خیلی ممنون
‫جسد یا مظنون
‫جفتش باشه، شاید شغلت رو از دست ندی
‫ترجمه از: امـیـر سـتـارزاده ‫AM1Я H1tmaN
«به فکر تو هستیم، ادگار»
‫- ممنون ‫- کمکی ازم بر میاد؟
‫- اینا رو می‌گیری؟ ‫- البته
«روز خوش، عزیزم!‏»
‫سباستین رو یادت میاد که توی کلاسم بود؟
‫سلام، رفیق
‫واقعاً متأسفم
‫آره، این... ‫این جمله اصلاً یعنی چی؟
‫من دیگه معنی‌شو نمی‌دونم
‫- همسرم رو از کجا می‌شناسی؟ ‫- معلمم بود
‫وینسنت، چه مرگتـه؟
‫- بیخیال، کَسی. چی... ‫- خیلی شرمنده‌ام، سباستین
‫مشکلی نیست. من...
‫- آره ‫- خیلی‌خب، تراکت‌ها...
‫- چرا از برادوی تا خیابون نهم رو دست نمی‌گیری؟ ‫- نه، نه. باید برم سر کار
‫- چی؟ ‫- یه نقشه‌ای دارم، خب؟
‫باید عروسک ادگار رو ببرم ‫توی برنامه‌ی تلوزیونی
‫اونا تی‌شرتش رو پیدا کردن، وینسنت
‫- اونا تی‌شرت خونی و پاره‌اش رو پیدا کردن ‫- می‌دونم. می‌دونم
‫اگه مُرده باشه چی؟
‫- اگه یکی اونو دزدیده باشه چی؟ ‫- بس کن. این حرف رو نزن!
‫اون نمُرده
‫پیداش می‌کنم
‫مادرت مژدگونی گذاشته
‫25 هزار دلار
‫- دارن سعی می‌کنن کمک کنن ‫- از این خبرا نیست
‫پول به پیدا کردنش بیشتر کمک می‌کنه ‫تا یه عروسکِ وامونده
‫وینسنت!
‫چرا اونجا گفتی «متأسفم»؟
‫«متأسفم، رفیق»
‫معمولاً همین رو میگن
‫آره، ریدی
‫برو رد کارت. گم شو
‫ادگار از مدرسه خوشش میاد؟
‫اون دوست داشت...
‫دوست داره نقاشی بکشه
‫اون زیاد اجتماعی نیست. عادیـه.
‫بچه‌ست دیگه
‫آ...
‫داره از خونه دور میشه، به سمتش نمیره
‫دعوای پدر و مادر
‫این دو تا آتیشِ تیراندازی...
‫وقتی به بچه‌ها آموزش میدی، ‫امیدواری یه مقدارش توی خونه اثر کنه
‫تابحال ادگار رو پیش کسی ‫جز والدینش دیدی؟
‫اکثر روزها مادرش میاد دنبالش. ‫گاهی هم پدرش.
‫پس این یارو کیه؟
‫داریم شروع می‌کنیم، خانم رایان
‫شرمنده
‫وقت مراسم اهدای جوایزه. ‫هر ترم یه بار هست.
‫مایه‌ی خوشحالی مامان‌هاست
‫ممنون
‫یا خدا. اون بچه داره. ‫یکی دیگه توی راهـه؟
‫خیلی‌خب. باز امشب می‌بینم‌تون
‫آره
‫خیلی‌خب
‫قضیه چی بود؟
‫کندی. همون پلیسی که ‫سعی کردی گیرش بندازی؟
‫دیشب مُرد، ماشین بهش زد و در رفت
‫لعنتی
‫آره. یه بیوه و یه بچه ازش موند و ‫یه بچه‌اش هم تو راهـه
‫رفقا قراره براش بزرگداشت بگیرن و ‫به افتخارش مشروب بخورن
‫بهتره الم‌شنگه راه نندازی
‫احتمالاً یه بچه دانشجوی مست بوده. ‫ماشین پدرش رو دزدیده و با سرعت می‌رونده.
‫توی لاکس که به نظر خیلی عصبانی بود
‫مدام راجع به چیزی مربوط ‫به «هشت» حرف می‌زد
‫اون موقع توجهی نکردم، ولی وقتی دوباره به نوار ‫گوش دادم، مشخص بود که سر یه چیزی ناراحتـه...
‫یه لحظه. کدوم نوار؟
‫بهت میکروفون وصل بود، مایکی؟
‫کندی گفت هشت. هشت کدوم خریـه؟
‫محض رضای خدا، مایکی. ‫چه گیری به لاکس دادی...
‫آخه...
‫باید کنترلش کنی. ‫داری وقت هدر میدی.
‫وقتی سیرا رو تعطیل کردیم، ‫اون گوه‌کاری‌ها هم تموم شد
‫هشت دیگه چه کوفتیـه؟ ‫کی به تخمش می‌گیره؟
‫کندی داشته کسشعر می‌بافته
‫روانی‌ها و خل‌ و چل‌ها و ‫بچه‌بازها رو برام پیدا کن
‫48 ساعت گذشته!
‫این بچه‌ی بیچاره یا مُرده، ‫یا یه جا زندانیش کردن
‫بیا مصیبتِ این مادر رو تمومش کنیم، خب؟
‫برام سرنخ پیدا کن
‫وینسنت، انتظار نداشتیم امروز بیای
‫دارن عروسک جدید رو آماده می‌کنن
‫- صحیح ‫- ماش میگه...
‫سلام غریبه. حالت خوبه؟
‫وینسنت اینجاست
‫چی...
‫سلام
‫تو خونه بشینم چیکار کنم؟
‫وانمود کنید اینجا نیستم. ‫لطفاً به کارتون ادامه بدید.
‫باشه
‫شروع کنید. آره. ادامه بدید
‫مک موش‌کور گفت...
‫راهم رو گم کردم. ‫پیچیدم راست و بعدش هم چپ.
‫اوه!
‫فهمیدم. مکِ موش‌کور
‫پس موش‌کور اسکاتلندیـه ‫(لهجه‌ی اسکاتلندی داره)
‫چرا؟
‫هر چیزی که کت‌شلواری‌های ‫پولدار به خوردمون میدن
‫که به طور متوسط
‫فقط 9 درصد از بچه‌های نیویورک ‫از فضای بیرون لذت می‌برن
‫ولی یه دنیا هست که ما نمی‌بینیم
‫اونا رو می‌بینید که دارن...
‫از فاضلاب بیرون میان
‫یه دنیای جادویی که مک بهش میگه خونه
‫- باگ و ماش می‌خوان باهاش برن ‫- آره
‫- ولی مک میگه... ‫- این بچه موهای سرش خیلی پرپشتـه
‫چرا باید بخواد وارد اون ‫دخمه‌ی پر از گوه و لجن بشه؟
‫فرار کن بچه، فرار کن
‫چون فقط توی تاریکی ‫می‌تونی ستاره‌ها رو ببینی
‫چطوری وارد فاضلاب میشی و چیزی می‌بینی؟
‫بیخیال
‫شرمنده. ولی این مک‌ موش‌کور مشکل بزرگی ‫واسه شرکت‌های دفع حیواناتِ موذیـه
‫ما جونده‌ها و فاضلاب رو به تصویر نمی‌کشیم. ‫ما پارک‌ها و نمای شهر رو نشون می‌دیم.
‫من کاملاً واسه عروسک جدید پایه‌ام
‫ولی آخه خداوکیلی، این دیگه چیه؟
‫عجب لاشی‌ای هستی، وینسنت. ‫اقلاً داره تلاشش رو می‌کنه.
‫خیلی‌خب، پنج دقیقه استراحت کنیم
‫آره، ورونیکا، به دهنت استراحت بده
‫نه جدی. بیخیال. ‫از تو بعیده.
‫- اینطوری ناجوانمردانه می‌زنی؟ ‫- لازم نیست، عزیزم
‫همه‌ی روزنامه‌ها از «پست» تا ‫«تایمز» دارن سرزنشت می‌کنن که
‫گذاشتی یه بچه‌ی 9 ساله پیاده بره مدرسه
‫همینـه. خودشه!
‫بیخیال
‫- خواهش می‌کنم، رفقا ‫- آره
‫می‌دونم افتضاحـه. چی...
‫افتضاحـه. چی از من می‌خوای؟
‫ایده‌ی بهتری داری؟
‫شاید
‫خب؟
‫- رانی از ته دل نگفت ‫- چرا، از ته دل گفت
‫لعنتی
‫رفیق
‫خبر جدیدی هست یا...
‫پنج دقیقه بهم وقت بده
‫الان برمی‌گردم. خیلی‌خب
‫اوه، وینسنت، وینسنت، وینسنت
‫خفه شو!
‫اصولاً اگه می‌خواستی از شر من خلاص بشی
‫تا الان شده بودی
‫اسپنس، تصاویر دوربین‌های مداربسته. ‫هنوز منتظرما.
‫دو روز گذشته. می‌دونم زمان می‌بره، ‫ولی خواهش می‌کنم سریع‌تر
‫آخرین باری که دیده شده
‫یه زن بوده که فکر می‌کنه یه بلوک ‫دورتر از مدرسه اونو دیده
‫مایکی، پیدات کردم. ‫از بایگانی پرونده‌های بیشتری در اومد.
‫هر شخص سابقه‌داری توی شعاع ‫پنج بلوکی از آپارتمانِ اون بچه
‫بعضیاشون خیلی قدیمی هستن. خیلی‌هاشون
‫ممنون
‫من میرم یه نگاهی به دوربین بیرون ‫آپارتمان خانواده‌ی اندرسون بندازم
‫الو، بخش افراد گم شده
‫آره
‫خیلی‌خب، میشه تکرار کنی؟
‫اوهوم
‫ممنون. در اسرع وقت
‫ممنون، دانی
‫لعنتی
‫اگه دوباره شماره چهار رو ‫خراب کرده باشی، آقای پارتریج
‫هزینه‌اش رو باید پرداخت کنی
‫قرار نیست هر باری که گند می‌زنی، ‫دوباره رنگ بزنم و فرش بندازم...
‫آقای لووت؟ کارآگاه مایکل لدرویت هستم. ‫میشه بیایم داخل؟
‫اینجا خیلی به‌هم ریخته‌ست. ‫داشتم تخم‌مرغ درست می‌کردم.
‫فقط می‌خوایم یه نگاهی بندازیم، آقای لووت
‫اون در چیه؟ ‫ببین به کجا میره
‫- کلید اینجا رو داری؟ ‫- فقط موتورخونه‌ست
‫بازش کنید، آقای لووت
‫جز آت و آشغال و ‫خرت و پرت چیزی نیست
‫بفرمایید
‫مجله‌ی بچه‌ها رو می‌خونید؟
‫آره، از جدول‌هاش خوشم میاد
‫لدرویت، بیا اینجا
‫اینجا
‫نه، نه
‫بیارش پایین. پایین
‫پاکت آبمیوه‌ست؟
‫این نرده رو باز کنید. ‫می‌خوام این پایین دقیق بررسی بشه.
‫سلام. ادگار اندرسون، ‫دو روزه که گم شده
‫خواهش می‌کنم، خانم. پسرم. ‫ممنون. آقا، خواهش می‌کنم. پسرم گم شده.
‫یه پسر کوچولو دو روزه که گم شده. ‫ادگار اندرسون.
‫- آقا، شما این پسر رو... ‫- از سر راه برو کنار، خانم!
‫خدایا. امان از این شهر کوفتی
‫شهر رؤیاهاست. بچه‌ی خوشگلیـه
‫- چه خبرا، رئیس؟ ‫- دیر کردی
‫بفرما
‫پلیس میگه دارن یه کاری می‌کنن
‫نمی‌دونم دقیقاً دارن چیکار می‌کنن
‫- فقط... ‫- کارت با اون تموم شد؟
‫دارم زر می‌زنم، لامصب
‫رسماً پلیس نیویورک به درد ‫لای جرز دیوار هم نمی‌خوره
‫قاتل سریالی فقط یه چشمه‌اشـه، دوست من
‫- پس خودم ماجرا رو دست گرفتم ‫- اوهوم
‫این عروسکِ جدیده. ‫به خاطر بچه‌ست.
‫الان اینجا انگار داریم صندلی‌های عرشه‌ی ‫تایتانیک رو از نو می‌چینیم، خب؟
‫یعنی، جری کل بودجه‌ی پاییز رو به ‫«هکتور و زنبورها» اختصاص داده
‫بیخیال، لنی. ‫هکتور و زنبور کوفتی؟
‫- آره ‫- از دست این تازه‌کارها
‫قبلاً بهت گفتم. مگه هزار بار نگفتم ‫اونا همینطور چرخ می‌زنن و
‫خون بو می‌کنن؟
‫لعنت بهش. خیلی‌خب
‫خب، با جری راجع به کاری که ‫من داشتم انجام می‌دادم حرف بزن
‫راجع به این باهاش حرف بزن. خب؟ این
‫نه اون موجود بد ترکیب
‫که جکسون می‌خواد فرو کنه
‫این. راجع به این باهاش حرف بزن
‫این دیگه چه کوفتیـه؟
‫این... این هرج و مرجـه
‫اینا فقط کاغذ خط خطی شده‌ست...
‫من یه عروسک می‌خوام. من...
‫اینطور که من می‌بینم اینجا فقط داری ‫تیکه و متلک بار همه می‌کنی، وینی
‫نمی‌دونم چطور این کار رو می‌کنی
‫چطوری با این همه مشکلاتی که ‫توی زندگیت داری،
‫بازم یه کاری می‌کنی مردم نتونن ‫به ساده‌ترین شکل ممکن باهات همدردی کنن؟
‫من برنامه‌ام رو هواست. ‫عروسک‌گردانِ اصلیم نیست.
‫من... هیچ گوهی دستم نیست. خب؟
‫اون‌وقت اومدی اینجا و ‫توضیح واضحات میدی
‫من راه‌حل می‌خوام
‫داشتم براش تُست فرانسوی درست می‌کردم
‫چی؟
‫و اون... نمی‌خواستش
‫من... داشتم براش ‫تُست فرانسوی درست می‌کردم
‫صبح همون روزی که...
‫می‌دونی، صبح...
‫این فکر ادگار بود
‫و می‌خوام به واقعیت تبدیلش کنم
‫چون اگه بتونیم وارد برنامه‌اش بکنیم
‫شاید ادگار ببینه و
‫شاید برگرده خونه
‫باشه
‫مهمونی رو میای؟ ‫25 ساله کارمون همینـه
‫بالأخره یه چیزی هست که سرش جشن گرفت
‫سلام جری، رفیق
‫آ...
‫میشه یه لحظه باهات صحبت کنم؟
‫من میام پایین
‫این بچه رو دیدید؟ ‫پسرم گم شده
‫خانم. آقا. ‫خانم، این پسرک رو ندیدید؟
‫پسرم گم شده
‫خیلی ممنون
‫سلام، این پسر کوچولو رو ندیدید؟ ‫میشه یه نگاهی بندازید؟
‫ممنون. خیلی لطف کردید. آقا؟
‫ادگار! ادگار!
‫ببخشید. شرمنده. ‫ببخشید. شرمنده. ادگار!
‫ببخشید. شرمنده. ادگار! ببخشید
‫ادگار! ببخشید. ببخشید
‫- جلوتو نگاه کن! ‫- چیکار داری می‌کنی؟
‫اون اینجا. اون اینجاست
‫این ژاکت پسرمـه. ‫چرا ژاکت پسرم رو پوشیدی؟
‫دست از سرم بردار، زنیکه
‫یک سرایدار که توی آپارتمان ‫ادگار اندرسون 9 ساله کار می‌کرد
‫در پی ناپدید شدنِ این بچه بازداشت شد
‫آقای جرج لووت اواخر ‫صبح امروز بازداشت شد
‫بعد از اینکه پلیس پی برد...
‫این رو بهش مدیونیم
‫اون نباید الان سر کار باشه، خب؟
‫آره. پس بذار حرفش رو بزنه ‫تا بر اون اساس تصمیم بگیریم
‫بیخیال
‫احتمالاً. ولی اون این مدت...
‫یه ایده‌ی بی‌نظیر اینجا داریم. ‫نباید در قبالِ برنامه انجامش بدیم؟
‫- وینسنت ‫- جری
‫خیلی بابت پسرت متأسفم
‫چرا؟ هنوز که نمُرده
‫دهنش رو سرویس نکن. ‫اون که بچه‌ات رو گم نکرده.
‫خفه شو
‫لنی گفت داری روی ‫یه عروسک جدید کار می‌کنی
‫آره. آره همینطوره
‫آره
‫اسمی داره؟
‫آره
‫- اریک ‫- ماجرا شروع شد
‫اریک؟
‫اوهوم. آره
‫اون هزار برابر از هکتور و ‫زنبور خیالیش بهتره
‫گلوریا و اون باغ مسخره‌اش ‫جلوی این عددی نیستن
‫توی تلوزیون حسابی می‌ترکونیم
‫- به نظرم اصلاً تو نباید اینجا باشی ‫- جری
‫بهش مدیونیم که نظر و ارائه‌اش رو بشنویم
‫چون اینجا همه پشت وینسنت هستن و ‫حس می‌کنم موضوع خوبی داره
‫باشه. جمعه
‫ساعت دو. تیم رو جمع می‌کنم
‫بهترین ایده
‫آره
‫جمعه، ساعت دو. بهترین ایده
‫- ممنون لنی ‫- خیلی‌خب، گند نزن توش
‫به تو میگن رفیق. ‫تو دوست خوبی هستی.
‫همیشه
‫تو پسرم رو دزدیدی؟
‫همیشه ازش خوشت می‌اومد
‫لنی. مرور نهایی
‫پنج دقیقه‌ی دیگه
‫خیلی‌خب
‫الو؟
‫وینسنت
‫پلیس زنگ زده
‫- لری ‫- تا آخر روز فیلم دوربین‌ها دستتـه
‫پزشکی قانونی تی‌شرت رو بررسی کرد. ‫گروه خونی بی مثبت.
‫میشه اینو با سوابق پزشکیش تطابق بدی؟
‫ته و توی این جرج لووت رو در بیار. ‫ببین پیش روان‌پزشک می‌رفته یا نه.
‫هر وقت خانم کلارک و خانواده‌ی ‫اندرسون رسیدن خبرم کن
‫اینجاست، درخواست کرده ‫با موکلش حرف بزنه
‫و یکی به اسم ویلیام زنگ زد. ‫گفت می‌شناسیش.
‫خانم کلارک
‫پس حاضری پلیس نیویورک برای ‫یه مرد سیاهپوستِ دیگه پاپوش بدوزه؟
‫مثل همیشه از دیدنت خوشحالم. ‫اون سابقه‌ی تجاوز به یه خردسال رو داشته.
‫9 سال پیش توی دادگاه تجدید نظر ‫رد شد، کارآگاه لدرویت
‫اون چهار طبقه پایین‌تر از ‫خانواده‌ی اندرسون زندگی می‌کنه
‫آخرین شخصی که اون بچه رو ‫صبح ناپدید شدنش دیده اون بوده
‫اگه نیارمش واسه بازجویی ‫چجور کارآگاهی هستم؟
‫من... دارم تمام تلاشم رو می‌کنم
‫بیشتر سعی کن، چون تمام تلاشت کافی نیست
‫- بچگی کجا زندگی می‌کردی، لدرویت؟ ‫- هلز کیچن
‫اون‌وقت سر از اینجا در آوردی؟ ‫اونجا که بیشتر در امانی
‫می‌خوای بدونی نژادپرستی چطوری هجی میشه؟
‫پلیس نیویورک
‫اول شما بفرمایید
‫ممنون
‫بس کن
‫اینا رو به خاطر میارید، آقای لووت؟
‫توی زیرزمین آپارتمان‌تون پیداشون کردیم
‫- اونجا چیکار می‌کرده؟ ‫- موکلم مجبور نیست جواب بده
‫معتقدیم متعلق به ادگار اندرسونـه
‫شما اجازه دادید ادگار ‫به آپارتمان‌تون بیاد، آقای لووت؟
‫- بله ‫- چرا ادگار توی آپارتمان شما بوده؟
‫دوست داشت نقاشی بکشه
‫روی دیوار؟
‫اون پایین هیچی جز کپک و ‫عنکبوت نیست. چرا که نه؟
‫دوست داشت توی تاریکی پنهون بشه. ‫حس امنیت می‌کرد.
‫به بچه‌های دیگه هم اجازه می‌دید ‫بیان توی آپارتمان‌تون و...
‫نه، نمیدم
‫مجدداً میگم، موکلم مجبور نیست جواب بده
‫- پس چرا ادگار توی آپارتمان شما بوده؟ ‫- از دعوای اونا خوشش نمی‌اومد
‫- از دعوای کی خوشش نمی‌اومد؟ ‫- پدر و مادرش
‫صبح روزی که ناپدید شد ‫شنیدید که دعوا کنن؟
‫اونا همیشه‌ی خدا مشغول دعوان
‫- فقط اون روز صبح مد نظرمـه ‫- اون روز صبح هم مثل همیشه
‫می‌خوام به یه چیز دیگه هم نگاه کنی
‫تی‌شرت ادگار رو پیدا کردیم. ‫به جا میاریش؟
‫به دقت نگاه کن
‫روش خون هست
‫می‌دونید ادگار کجاست، آقای لووت؟
‫منو نگاه کن
‫می‌دونی ادگار کجاست؟
‫قبلاً حبس کشیدی
‫تجدید نظر رأی رو شکوند
‫- من تاوان پس دادم ‫- فقط گناهکاره که باید تاوان پس بده
‫- شما گناهکارید، آقای لووت؟ ‫- کارآگاه لدرویت؟
‫درخواست می‌کنم با موکلم تنها باشم
‫آقای لووت، میشه لطفاً گروه ‫خونی‌تون رو برامون تأیید کنید؟
‫اُ
‫رایج‌ترین گروه خونی
‫خانم و آقای اندرسون
‫پیش اونـه؟ ادگار پیش اونـه؟
‫کار جرج نیست. ‫اون محاله همچین کاری کنه.
‫مطمئن که نیستی. ‫بس کن.
‫محض رضای خدا، کَسی
‫کل آپارتمان آقای لووت رو گشتیم
‫مدارکی پیدا کردیم که بچه‌ها توی زیرزمینش ‫نقاشی کشیدن و یه پاکت آبمیوه
‫هیچ‌کدوم‌تون این رو به خاطر نمیارید؟
‫- آره ‫- آره
‫شما خبر داشتید که ادگار به خونه‌ی اون میره؟
‫- همه‌ی بچه‌ها رفتن آپارتمانش ‫- منظورش این نیست
‫- جرج ادگار رو از بچگی می‌شناخته ‫- دقیقاً
‫هنوز به نتیجه‌ی قطعی نرسیدیم
‫نکن
‫توی تلوزیون میگن اگه زنده بود، ‫تا الان پیداش می‌کردید
‫فقط... تلوزیون رو خاموش کنید
‫خونی که روی تی‌شرت بود، ‫گروه خونیش رو مشخص کردیم
‫داریم با سوابق پزشکی ادگار تطابقش می‌دیم
‫- گروه خونیش چیه؟ ‫- اُ مثبت
‫اون اِی مثبتـه. ‫ادگار اِی مثبتـه.
‫اوه اوه
‫خبر خوبیـه
‫اگه جار بزنیم براش ‫مژدگونی گذاشتیم، کمکی می‌کنه؟
‫شاید
‫به محض اینکه چیزی پیدا کنیم، ‫قول میدم زنگ بزنیم
‫- کارآگاه لدرویت ‫- ببخشید. باید برم
‫چیکار داری می‌کنی، کَسی؟
‫بوی گند مشروب میدی
‫کَسی. وایسا. کَسی!
‫- مایکی ‫- بله
‫چطور پیش رفت؟
‫گروه خونی لووت با خونی که ‫روی تی‌شرت بچه بوده تطابق داره
‫همون یارو سیاهپوستـه؟
‫پس گیرش انداختی
‫گفت تمام روز توی ساختمون بوده و داشته ‫توی طبقه دوم نشتی آب رو درست می‌کرده
‫منتظریم شاهدها عذرش رو تأیید کنن
‫ولی یه سری نقاشی پیدا کردیم، ‫نقاشی بچه‌ها روی دیوارهای زیرزمینش
‫همینجا نگهش دار تا ازش اعتراف بگیری
‫- وکیل داره؟ ‫- رنتا کلارک
‫تف توش. اون واقعاً موی دماغـه
‫مخصوصاً وقتی می‌دونه موکلش گناهکاره
‫حدس می‌زنم تا آخر هفته این پرونده رو ‫تحویل دایره‌ی جنایی میدی
‫مایکی. مادرِ مارلون روشل ‫دوباره برات پیغام گذاشته
‫دیگه نمی‌دونم چی بهش بگم
‫مارلون روشل؟ دوباره؟
‫پسرش مُرده و تموم شده رفته
‫ولی این بچه؟ شاید اقلاً مادرش ‫بتونه پسرش رو دفن کنه
‫باید بُردها رو جشن گرفت
‫جمعه واسه شام می‌بینم‌تون
‫لورنزا کل هفته داشت آشپزی می‌کرد
‫دیگه هم نرید لاکس، خب؟
‫تو میری امشب؟ ‫بزرگداشت کندی
‫کسی رو توی دایره‌ی مُنکرات نمی‌شناسم
‫اوه
‫من همسرش رو می‌شناسم. ‫از زمان مُنشی‌گری.
‫من و دینا باهمدیگه مصیبت‌های زیادی رو ‫پشت سر گذاشتیم
‫شب بخیر
‫تو کمک نمی‌کنی، لدرویت؟
‫داریم واسه بیوه‌ی کندی پول جمع می‌کنیم
‫پلیس مُهره‌ی ارزشمندی رو از دست داده
‫بفرما
‫مطمئنم بیوه‌اش خوشحال میشه
‫عوضی آشغال. باید آب‌بندی شه
‫تقریباً سه روز گذشته. ‫پلیس سرنخ جدیدی پیدا کرده؟
‫برید عقب. یالا. ‫برید کنار. بذارید رد بشن.
‫حریم‌شون رو نقض نکنید، خب؟ ‫یالا. طرف بچه‌اش رو گم کرده
‫کسی دستگیر شده؟
‫- اینا رو بگیر ‫- باشه
‫ادگار اونجا نیست. ‫اون اونجا نیست.
‫دقیقاً
‫من توی این شهر بزرگ شدم
‫و من همیشه کاملاً می‌شناختمش
‫مدتیـه که توی شهردار زیر تیغ انتقاد هستید
‫الان هم که بی‌خانمانی داره افزایش پیدا می‌کنه...
‫خواهش می‌کنم
‫بیخیال. میشه فقط... میشه...
‫میشه لطفاً در این باره حرف بزنیم؟
‫راجع به چکی که مادرم داده؟
‫لطفاً، میشه درموردش حرف بزنیم؟ ‫کنترل کوفتی رو بده من
‫خبر داشتی میره به آپارتمان جرج؟
‫هر بچه‌ای میره اونجا
‫گذاشتی بره اونجا؟
‫داریم راجع به جرج حرف می‌‌زنیما. ‫ادگار باهاش بزرگ شده.
‫پس یکی دیگه واسم پیدا کن
‫یکی دیگه رو برام پیدا کن که ‫بتونه بهم بگه پسرم کجاست!
‫اون پسر من هم هست!
‫وینسنت
‫خیال می‌کنی می‌خوام این پول رو ‫از پدر و مادرت بگیرم؟
‫برامون سرنخ پیدا می‌کنه، خب؟ ‫مردم بدون انگیزه کمکی نمی‌کنن
‫پول‌شون رو بگیری، روحت رو می‌گیرن. ‫جز پول هیچی حالی‌شون نیست.
‫ناسلامتی نوه‌شونـه
‫مثال بزن که یه بار علاقه‌ای ‫به نوه‌شون نشون داده باشن!
‫نه، نمی‌تونی، ‫پس این پول رو پس میدم
‫باید باهام همکاری کنی. ‫باید با همدیگه جلو بریم.
‫امروز خیال کردم دیدمش
‫ولی فقط یه ژاکت بود
‫یه ژاکت که شبیه ژاکتِ اون بود
‫با نقاشی‌هاش چیکار می‌کنی؟
‫بهت که گفتم. دارم روی ‫یه عروسک جدید کار می‌کنم
‫ببین، اگه بتونم اریک رو وارد برنامه کنم
‫- اریک؟ ‫- ادگار اونو می‌بینه
‫بعدش می‌فهمه چقدر دوستش داریم، ‫چقدر می‌خوایم برگرده خونه
‫می‌فهمه باید چیکار کنه
‫وای خدا
‫داری دیوونه میشی
‫نه. چی؟ چی؟
‫باید بهشون می‌گفتی که رفتی دنبالش
‫باید به پلیس می‌گفتی
‫اون بهت شک کرده، وینسنت
‫پیشونیت چطوری زخم شد؟
‫وینسنت، اون زخم روی پیشونیت علتش چیه؟
‫گروه خونیت چیه؟
‫چکِ مادرم رو بهش پس میدم
‏«نوه‌ی 9 ساله‌ی غول املاک،‏ رابرت اندرسون گم شده»‏
‫شاید از من خوشت نیاد
‫ولی بهم نیاز داری، وینسنت
‫گوش نمیدم
‫فقط تو می‌دونی ذهن اون بچه چطور کار می‌کنه
‫گوش نمیدم
‫اگه منو وارد برنامه کنی، ‫ادگار می‌بینه
‫منو وارد برنامه کن تا بچه برگرده خونه
‫اوه!
‫با اجازه برش می‌دارم
‫بیخیال. خدایی؟
‫تنها راه جبران
‫اینـه که همون کاری رو ‫بکنی که پسرت ازت خواست
‫بس کن
‫شدی بدترین و مزخرف‌ترین پدر
‫آره
‫حالا بهم گوش میدی
‫تابحال کسی بهت گفته چقدر عوضی هستی؟
‫آقای لووت؟
‫بیخیال رفیق. می‌دونی که بدون ‫حضور وکیلم نمی‌تونم حرف بزنم.
‫چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
‫- این چیه؟ ‫- بگیرش
‫می‌دونی اون کیه
‫مثلاً این منم؟
‫واقعاً؟
‫اون موقع کاری نکردم. ‫الان هم کاری نکردم.
‫به هر حال شما کاری که می‌خواید رو می‌کنید
‫رفیق، من 72 سالمـه
‫خیلی وقتـه کیرم شق نشده، ‫طوری که اگه بشه مسیح میگه معجزه‌ست
‫و اونطوری که فکر می‌کنی بچه‌ها رو ‫دوست ندارم. خیلی حال به هم زنـه.
‫حالا، بذار بهت بگم
‫هرچقدر بیشتر منو اینجا نگه دارید
‫دیرتر می‌فهمید کی ادگار کوچولو رو دزدیده
‫پس این گردنِ خودتـه، کارآگاه
‫تیلور
‫بازش کن
‫تا نگفتم آزادش نمی‌کنی
‫آهای. نکن... اینقدر منو سرزنش نکن!
‫آهای، یوسف!
‫- چیه؟ ‫- چیزایی که می‌‌خواستی رو آوردم
‫چرا اینقدر طولش دادی؟
‫کون لقت، رفیق
‫کون لق خودت
‫وینسنت. مادرت می‌دونه اومدی؟
‫اینطوری که حال نمیده
‫تیا، مامانم خونه‌ست؟
‫تیا، لباس‌های آقای اندرسون رو ‫از خشک‌شویی گرفتی؟
‫بله، خانم اندرسون. ‫الان قطع می‌کنم.
‫مادر
‫می‌دونی مؤدبانه‌تره که قبلش زنگ بزنی، وینسنت
‫اگه به یه کدوم از تماس‌هام جواب می‌دادی و ‫خبر می‌دادی داری میای
‫یه چیزی برات درست می‌کردم تا بخوری
‫بس کن
‫- گرسنه نیستم ‫- اقلاً یه چایی بخور
‫پلیس اطلاعات بیشتری بهت داد؟ ‫راجع به دستگیری
‫- نه ‫- البته که سیاهپوستـه
‫خدایا، مادر. پولت. ‫ما به پولت نیازی نداریم.
‫هر وقت اشتباهی ازت سر می‌زنه اینطوری میشی
‫چایی بخوری بهتر میشی
‫یه چیزی قوی‌تر از چایی لازم داریم
‫به نظر خسته‌ای. ‫وقتی بی‌خواب میشی بدخلق میشی.
‫پولت قرار نیست ادگار رو برگردونه
‫خب؟
‫پس شاید بهتر بود که اصلاً گمش نمی‌کردی
‫حق با توئـه. خسته‌ام
‫میشه لطفاً اینجا بخوابم؟
‫رخت‌خواب آماده نیست
‫نمی‌تونیم از تیا بخوایم الان آماده‌اش کنه. ‫می‌شناسیش که.
‫نمی‌تونی بری خونه؟
‫نگو که دوباره از خونه پرتت کرده بیرون
‫برو هتل
‫پول واسه هتل لازم داری؟
‫نه، نه پول لازم دارم و ‫نه هتلِ کوفتی
‫چرا. دارم می‌بینم. ‫دوباره اونطوری شدی.
‫وقتی بچه بودی هم اینطوری بودی
‫همیشه با خودت حرف می‌زدی
‫و می‌گفتی
‫«فقط چون نمی‌بینیش، دلیل نمیشه ‫وجود نداشته باشه، مامانی.»
‫الان باید برم
‫اون قدیما که از مدرسه فرار می‌کردی و
‫اون تابستون که 16 سالت بود
‫می‌دونی اون موقع چیکار می‌کردم؟
‫باید دوباره مصرف دارو رو شروع کنی
‫نه
‫شاید هنوز شمارۀ دکتر میسون رو داشته باشم
‫نه. خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، مادر
‫میشه بهم گوش بدی؟
‫چیه چه مرگتـه وینسنت؟
‫- ترسیدم. مثل سگ ترسیدم! ‫- ساکت!
‫پدرت داره کار می‌کنه
‫می‌دونی، وینسنت
‫باید بابت مشکلات، ‫دست از سرزنش بقیه برداری و
‫و کم‌کم بفهمی که راه‌حل درونِ خودتـه
‫ما به پولت نیازی نداریم
‫پس مِس بیشتری بخر
‫من 1858 متر مربع فضا و 12 تا حموم دارم
‫که نیاز به لوله‌ی مسی دارن
‫پدر؟
‫عزیزم؟ منم
‫زنگ زدی محل کارم. ‫حالت خوبه؟
‫یه قراری داشتیم!
‫نگاهت کن
‫قرار شد تا نرسیدم خونه این کار رو نکنی
‫چیه دلت می‌خواد باهام حموم کنی؟
‫نه، جناب هفت‌خط. یالا، یالا
‫یواش
‫حالا بلند شو
‫طوری نیست
‫مراقب بازوهات باش
‫- سرت شلوغـه ‫- یکی دیگه
‫نمی‌خواستم من هم سرت هوار بشم
‫بفرما
‫مطمئنی مشکلی نداری که من برم بیرون؟
‫یه‌کم تب داری. می‌تونم بمونم
‫نه
‫نه، برو سر کارت
‫یه پسر گمشده که باید پیداش کنی. ‫تو پیدا نکنی کی می‌کنه؟
‫ممنون
‫این چیه؟
‫زرده واسه توئـه. سبزه واسه کرولاین
‫حساب جاری هم هست
‫امروز راجع به این مسئله حرف نمی‌زنم
‫حرف نزدن باعث نمیشه حل بشه
‫خداحافظ!
‫اون پشت یه ویسکی بوربن ده ساله دارم. ‫امشب رسید.
‫- باشه واسه بعد ‫- نمی‌دونی داری دستِ رد به سینه‌ی چی می‌زنی
‫دو تا برگر! دو تا سیب‌زمینی سرخ‌کرده!
‫آهای بچه، گرسنه‌ای؟
‫آره
‫دو نفر دو نفر می‌فرستیم داخل، خب؟
‫سرکار
‫گیتور کجاست؟
‫مرد افکن بود!
‫واسه این یه چیزی می‌خوام ‫طعم دهنم رو تازه کنه
‫مایکی
‫باید صحبت کنیم
‫باشه
‫حرف بزنیم
‫کنار بار
‫می‌خوام به یه چیزی گوش بدی، گیتور
‫قبلاً الکس صدام می‌‌کردی
‫اون شب،
‫وقتی اون پلیس‌هایی که می‌خواستن ‫تلکه کنن رو دستگیر کردم...
‫هر پستانداری انگلِ خودش رو داره
‫پلیس‌ها هم انگل من هستن
‫- یه چیزی به گوشم خورد ‫- گفتم که. همیشه در حال انجام وظیفه‌ای
‫اون پشت یه ویسکی بوربن ده ساله دارم. ‫امشب رسید.
‫- باشه واسه بعد ‫- نمی‌دونی داری دستِ رد به سینه‌ی چی می‌زنی
‫دو تا برگر! دو تا سیب‌زمینی سرخ‌کرده!
‫- آهای بچه، گرسنه‌ای؟ ‫- آره
‫اون بچه‌ای که گم شده 9 سالشـه
‫جولای ده سالش میشه
‫می‌خوای طوری وانمود کنی که ‫نمی‌دونی چی میگم؟
‫اون پشت یه ویسکی بوربن ده ساله دارم...
‫هر فکری که می‌کنی،
‫هر چی که بودم توی گذشته بوده، مایکی
‫اینجا تمیزه
‫سیرا درس عبرتم شد. ‫حبسم رو هم کشیدم.
‫سراغ هر کثافت‌کاری‌ و انحرافی بخوای ‫می‌تونی بری. فقط باید قانونی باشه.
‫موقع رفتن اصرار کردم اینطوری مدیریت بشه ‫و حالا که برگشتم، همینطوری هم هست.
‫بعضی از پسرهایی که اینجا می‌بینم ‫هنوز به نظرم سن‌شون خیلی پایینـه
‫کارت شناسایی و آزمایش ماهانه‌شون هست. ‫مدارکش رو هم دارم.
‫من منحرف‌ها رو پس می‌زنم
‫به پسرهام میگم قبل از سکس مقعدی ‫خودشون رو تمیز کنن
‫من تاجرم
‫ولی گذشته...
‫دیگه با گذشته کاری ندارم، مایکی
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً
‫خیلی‌خب. حرفم رو باور نمی‌کنی
‫آره، از این طرف
‫آم...
‫مندی، پسرت باز اینجاست؟
‫آخرین باره. قول میدم، گیتور. ‫پدرش ساعت ده میاد دنبالش.
‫چارلی، دیگه پای سفارش نگیر
‫و اون بوربن ده‌ ساله که توی نخش بودی
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫آهای، آهای!
‫بیا اینجا
‫من پاکم، مایکی. ‫حبسم رو کشیدم.
‫پس واسه چی برگشتی؟
‫هان؟
‫ممنون، گیتور
«بچه‌ی گم‌شده»
‫اون نوارها روی میزت هستن، لدرویت
‫افراد گم شده، کارآگاه لدرویت
‫انگار همه پسرم رو فراموش کردن
‫اسمش مارلون گابریل روشلـه
‫از 12اُم ژوئن 1984 گم شده
‫هیچکس مارلون رو فراموش نکرده، سیسیل
‫ناپدید شدنِ ادگار اندرسون سؤالات عمیق‌تری ‫برای نیویورک به وجود آورده...
‫می‌ریم سراغ دِرک...
‫جواب میده؟
‫باید بده
‫به من هم از این سهم میدی، یوسف؟
‫سهم از چی؟
‫اون جنس داره مغزت رو می‌پوسونه، دختر
‫سختی از آدم مرد می‌سازه
‫وینسنت اندرسونِ اسطوره‌ای اینجاست
‫می‌دونی، واقعاً باید بابت مشکلات، ‫دست از سرزنش بقیه برداری و
‫کم‌کم بفهمی که راه‌حل درونِ خودتـه
‫حالا داریم پیشرفت می‌کنیم
‫کاری از: امـیـر سـتـارزاده ‫AM1Я H1tmaN
«گواهی تولد ادگار اندرسون»
«گروه خونی اُ مثبت»
‫میشه با کارآگاه لدرویت صحبت کنم لطفاً؟