‫حافظه یه هیولاست.
‫ما فراموش می‌کنیم، اما اون نه.
‫آنچه در «مصاحبه با خون‌آشام» گذشت...
‫تو کتابت هیچ اشاره‌ای ‫به ملاقات گذشته ما نشده.
‫آره، خب دفعه قبل اوضاع خوب تموم نشد.
‫پس از اول شروع می‌کنیم.
‫«حقیقت و آشتی.»
‫سال 1910 بود.
‫لوئی، بذار آقای لستت د لیونکورت رو ‫بهت معرفی کنم.
‫- اون یارو لستت، اون خود شیطانه. ‫- پاول!
‫می‌تونم این زندگی پر از شرمت رو ‫تغییر بدم، با هدیه‌ای تاریک عوضش کنم.
‫دوست دارم لوئی.
‫یار و همراه من باش.
‫رشید، از اول هم فقط برای اون کار کردی؟
‫دارین به موارد بسیار با ارزشی
‫از آرشیو دسترسی پیدا می‌کنید.
‫کلادیا همه‌چیزم بود.
‫بدون قید و شرطی دوستش داشتم.
‫چهار صفحه پاره شده.
‫اون راجع بهش نوشت، ‫و منم دوست دارم بخونمش. نه.
‫پس من باید کی رو دوست داشته باشم؟
‫شما دو تا که همدیگه رو دارین.
‫اون داره ذهن لوئی رو ‫مسموم می‌کنه تا علیه من بشه
‫برای من باید این طور باشه.
‫برای خانوادم هم همین‌طور.
‫به این نمیگن زندگی!
‫چون تو زندگی و جونم رو ازم گرفتی.
‫نوارها یه اجرای قابل‌ قبولن.
‫این پیش‌فرض مصاحبه ماست.
‫سفر به یاد‌آوری.
‫من میرم اون بیرون ‫و خون‌آشام‌های دیگه رو پیدا می‌کنم.
‫خون‌آشام‌های اون بیرون خشن و بی‌رحمن.
‫می‌خوام بکشمش.
‫قرار بود که لستت رو بکشیم.
‫خب چیکارش کردین؟
‫انداختیمش توی صندوق و پرتش کردیم ‫پیش زباله‌ها و ولش کردیم.
‫سوار ماشینمون شدیم و رفتیم.
‫بدن یه تاجر،
‫که به تازگی مسیحی شده ‫و به سمت اروپا میره،
‫آماده‌ـست که ماجراجویی زندگی‌هامون ‫شروع بشه.
‫خب، تو لستت رو نکشتی.
‫دوباره و دوباره لستت رو ‫به اون دختر ترجیح دادی.
‫و تو هنوز همون لوئی جاکشی
‫که به یه فاحشه پول میده ‫تا توی اتاق بشینه و باهاش صحبت کنه.
‫این جلسه تموم شد.
‫لوئی بعضی مواقع ممکنه ‫که رفتارهای عجیبی ازش سر بزنه.
‫من ازش در مقابل خودش محافظت می‌کنم.
‫اون حرفی که راجع به حافظه زده بودی چی بود؟
‫گفتی یه هیولاـه؟
‫دنیل مولوی، دوست دارم ‫که با عشق زندگیم،
‫آرماندِ خون‌آشام، آشنا بشی.
‫[مصاحبه با خون‌آشام - بخش دو]
‫قسمت 8: ‫«واقعاً نفرین شده‌ها می‌تونن چی به بقیه نفرین‌شده بگن»
‫[الان دیلینی هیلز در نقش کلادیا نقش آفرینی می‌که]
‫ترجمه‌ای از مــحــمــد آلــفــا ‫.:: Mohammad Alpha ::.
‫اینجا نوشته: «من خواب نمی‌بینم.»
‫من می‌تونم تایید کنم.
‫حداقل، این چیزی بود
‫که وقتی داشتم یکی از خواب‌هام
‫که اون سال‌ها نامنظم بود رو ‫تعریف می‌کردم، بهم گفت.
‫البته ممکنه این رو گفته باشه ‫که دهن من رو ببنده،
‫ولی اینجا هم نوشتتش،
‫پس بیاین حرفش رو باور کنیم.
‫بیاین.
‫در ادامش نوشته:
‫«با وسایل کم به خانه اجدادیمون سفر کردیم.»
‫«روی زمین خوابیدیم،
‫از مسیرهای پر پیچ و خمی رفتیم ‫تا ارتش دیوانه که به سمت روسیه
‫رژه میره رو دور بزنیم.»
‫ممکنه بعضی‌ها بگن زمانبندی بدی ‫برای یه سفر اروپایی بود.
‫توجهی نمی‌کنم.
‫برای کلادیا این طور نیست.
‫تمام اون سال‌ها،
‫دنبال مدارکی از گونه ما، ‫کتاب‌خونه‌ها رو گشت.
‫اون عمراً اجازه نمی‌داد ‫که یه اختلاف عقیدتی انسانی،
‫معطلش کنه.
‫و چیزهای وحشتناکی که هر شب گذروندیم.
‫قطارهای درستکاری ‫که به سرعت به سمت ستمگری میره.
‫اون‌ها فقط باعث میشن ‫که برای پیدا کردن کسایی
‫که بهتر باهاشون ارتباط می‌گیره، ‫ارادش محکم‌تر بشه.
‫و توی بازخوانی این صفحات،
‫مشخصه که فکر نمی‌کرد ‫دیگه به دردش بخورم.
‫می‌تونی تصور کنی تا حالا خواب ندیده باشی؟
‫دیگه اشتیاقی به خوابیدن داری؟
‫یا وقتی که خورشید طلوع می‌کنه، ‫وحشت‌زده میشی؟
‫یا شبیه خواب نوزادهاست؟
‫عاری از هر چیزی توی ذهن.
‫دوباره میگم این صدای یه خون‌آشام ‫به اسم آرمانده.
‫اما به خاطر این که جایی ازش ‫نام برده نمیشه، بهش توجهی نکنین.
‫مصاحبه لوئیه آقای مولوی.
‫- شما سر میز نشستی. ‫- توی اتاق غذاخوریمونم.
‫درحال غذا خوردن که نیستی.
‫یک خون‌آشام باستانی به اندازه ‫یه خون‌آشام جوون نیاز به خون نداره.
‫کنجکاو کننده و بی اهمیت.
‫اون با کشتی، قطار و واگن ‫ما رو قاچاقی جا به جا کرد.
‫قبل از این که کشاورهای بیچاره ‫و سربازهای جیره‌بندی شده رو بکشه،
‫ازشون می‌خواست که زبانشون رو ‫بهش یاد بدن.
‫و وقتی که دیگه به اندازه کافی می‌تونست
‫کلمه و دستور زبان کنار همدیگه بچینه،
‫دیگه درخواست نمی‌کرد.
‫کلادیا یکم دچار بلاتکلیفی شده بود،
‫یه راهنما سفر دیوانه بود.
‫و تمام قلعه‌هایی که کوچک‌ترین ربطی ‫به ولاد سوم یا ولاد دراکولا داشتن،
‫حتی کوچک‌ترین ربطی هم داشتن، ‫باید گشته میشد.
‫و من برای کلادیایی تحمل کردم،
‫که خشمش نسبت به من ‫و قبول نکردنم برای سوزوندن لستت،
‫تبدیل به سکوتی تلخ شده بود.
‫این جنگ؛
‫داره روی خون‌‌ مردم تاثیر میذاره.
‫تا الان داشتیم بدبختی،
‫و ناامیدی می‌نوشیدیم.
‫توی خونشونه و ما هم ‫داریم وارد خودمون می‌کنیم.
‫داره به خوردمون میره.
‫فکر می‌کنم برای همین سردمونه،
‫و گرممون نمیشه.
‫فکر می‌کنی به خاطر اینه؟
‫«لوئی،
‫تو چیزی گفتی؟»
‫ممنون که پرسیدی.
‫من یه چیزی گفتم کلادیا.
‫گفتم سردمه.
‫هر شب دارم توی یه سوراخ می‌خوابم.
‫دیگه خسته شدم و نمی‌کشم.
‫تو چه طور؟
‫«خب، برادر لو،
‫خودمم یکم سرحال نیستم.»
‫- اما، عه...» ‫- بمبارون هوایی.
‫هان قاتل،
‫یا هیولاهای ایوان،
‫
‫یا بارش بارون از نیرو هوایی انگلیس نبود
‫که باعث فرار خون‌آشام‌ها شد.
‫قرن‌ها بود که خون‌آشامی ‫پا به اینجا نذاشته بود.
‫چندین مدارک قضایی پیدا کردیم
‫که باعث شد پرونده هموار بشه،
‫اما کلادیا شکی نداشت.
‫مثل... مثل یه زمین‌شناس دیوانه
‫داره یه عاج ماموت پشمی رو ‫تکون میده و میگه:
‫«بیا بریم خونه همسایه در بزنیم،
‫یکی باید داخل باشه.»
‫مرده.
‫شاید وقتش رسیده که برگردیم خونه.
‫«ازم پرسید که می‌تونیم برگردیم خونه یا نه.
‫خونه؟
‫سوال دیگه‌ای هست ‫که بیشتر از این توهین‌آمیز باشه؟
‫فرار کن و برگرد نیو اورلینز.
‫استخوان‌هاش رو از جا در بیار، چرا انجامش نمیدی؟
‫لوئی د پوینت دو لاک.
‫یه بار اضافی.»
‫می‌خوام ازت تشکر کنم،
‫بابت این که اون شب کمک کردی ‫که خاطراتم رو به یاد بیارم.
‫الان این نوشته‌های ‫دفتر خاطرات رو خیلی بهتر می‌فهمم.
‫لوئی، منم می‌خواستم بابت هشت ساعت
‫آموزش چگونه دوری کردن از خورشید و اژدرها
‫در حالی که داری به سمت تئاتر جنگی مدیترانه ‫قایق‌رانی می‌کنی، تشکر کنم.
‫و همین‌طور تا به الان دو ساعت امشب
‫سر دنبال کردن خون‌آشام‌های کهنی ‫که خبری ازشون نشد.
‫تا حالا «موبی دیک» رو خوندی ریل رشید؟
‫من برای خدمت‌گذاری اینجام.
‫اه. آره، البته.
‫متاسفم، این... ‫خیلی عجیبه.
‫وقتی این شاهرخ خانی که اینجاست
‫داشت نقشت رو بازی می‌کرد، کجا فرستادنت؟
‫نکنه پشت نقاشی دزدیده شده رامبرانت، ‫یه اتاق امن وجود داره؟
‫عشقم به مدت 150 سال ‫اداره یه شرکت تئاتر رو به عهده داشت دنیل.
‫به گفته کلادیا،
‫عشقت توی یه جعبه بود ‫داشت به زخم گردن از پیش برنامه ریزی شدش،
‫تامل می‌کرذ.
‫کلادیا نوشته، بیاین باورش کنیم.
‫نه توی سن‌فرانسیسکو لیاقت داشت، ‫نه توی دوبی.
‫توجه نکن.
‫هوم.
‫سلام، عشق من.
‫- نه. ‫- بله.
‫نه.
‫هنوز همون سوال رو داری؟
‫برو گمشو.
‫نکنه دلت برای من تنگ شده؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫علیرغم ناخوشایندی‌های اخیرمون،
‫- هنوز دلمون برای همدیگه تنگ میشه. ‫- کلادیا!
‫هوم! چهار سال پیاده‌روی سخت
‫و هنوز هم خبی از خون‌آشام خوش‌قلبی نیست.
‫خب، امشب دنیل خودش رو ‫چه طور نشون میده؟
‫براندی میزنه؟
‫تو این جا نیستی، ‫منم که مغزم به گا رفته.
‫خیلی هم به گا رفته.
‫- اون ارزشش رو داشت؟ ‫- آره.
‫- یه جور میگی انگار به حرفت باور داری. ‫- آره، همین‌طوره.
‫باور دارم، باور دارم.
‫- باور دارم. ‫- بس کن!
‫باور دارم، باور دارم.
‫باور دارم، باور دا...
‫اوه. برزخ اتاقی عالی برای موسیقی گوش دادنه.
‫من یه قطعه جدید، یه کنسرتو ‫برای خرخره پاره شده و ارکسترا دارم.
‫- متاسفم. ‫- دوباره نگو.
‫با عذاب وجدان خرابش می‌کنی.
‫یه خیانت بی‌نقص بود.
‫تو مرگی بهم دادی ‫که توی تقدیرم بود.
‫کامیون اومد!
‫اما در جواب سوالت باید بگم...
‫آره.
‫قراره به طرز بدی بکشمت.
‫اگه زنده بودی، تا الان این کار رو می‌کردی.
‫هوم.
‫وای عشقم.
‫من فقط منتظرم ‫که به خوش‌حالی برسی.
‫پس عجله کن عزیزم.
‫تا اون موقع جون 7 هزار نفر رو گرفته بودم.
‫- اه! ‫- اما لستت تنها کسی بود
‫بعدش حس کردم واقعاً به قتل رسوندمش.
‫حرف پر عمقیه مطمئناً،
‫اما من این طوری حس کردم.
‫اون با دعوت اومد.
‫حواسم رو از منظره تک رنگم پرت کرد.
‫خاکستری از جاده‌ای ناپدید شده.
‫باقی مونده شهری سوخته و غرق در تیر باران.
‫در آلمان، هیتلر توی پناهگاهش ‫یه قرص انداخت بالا
‫و کل اروپا جشن گرفتن.
‫اما تو رومانی، شامپاین باز و خالی شد.
‫شوروی جای نازی‌ها رو گرفت.
‫جنگ تبدیل به شهرت شد.
‫عجله کنین، یالا!
‫آخریشه؟
‫بجنبین!
‫یالا، یالا، یالا!
‫بازشون کنین.
‫آتش.
‫بفرستینشون جهنم.
‫بیاین از اینجا بریم.
‫چرا به تابوت‌ها شلیک می‌کنن؟
‫شیشه‌ها خرد شدن، ‫درها کنده شدن.
‫مثل تمام روستاهایی که دیدیم،
‫وقتی روس‌ها ریختن توی روستا، ‫مردم اون جا رو ترک کردن.
‫مردم فرار کردن؟ ‫پس کی سیر ریخته دور درها؟
‫کی صلیب‌ها رو به در میخ کرد؟
‫چرا در نمیزنی و نمی‌پرسی؟
‫مثل توی کتاب‌ها، فکر می‌کنن ‫که سیر ازشون محافظت می‌کنه.
‫- کتاب‌های تو؟ ‫- فکر می‌کنن ما از مسیح متنفریم.
‫دوباره شروع نکنی ‫راجع به کتاب‌هات حرف بزنی.
‫- کتاب‌هات مزخرفن. ‫- یه خون‌آشامی اینجا بوده.
‫یه صلیب دیگه.
‫هی، باشه باشه.
‫- اوه، لعنت بهش. ‫- باید هم لعنت بفرستی.
‫هیچی راجع به هیچی نگو.
‫کاغذتون.
‫مادرمه.
‫دیدینش؟
‫لطفاً کمک کنین.
‫مجارستانی.
‫اینجا رومانیه.
‫دنبال همسرم می‌گردم، ‫امیدوارم پیداش کنم.
‫کاغذتون به اندازه کافی خوب نیست.
‫مجبورشون کردین تو تاریکی وایسن؟
‫احمقین؟
‫روسی صحبت کن.
‫برین، برین. برین سراغ گشت‌های مهمتون.
‫روسی صحبت کن.
‫اگه بمیرن، کاغذ دیگه اهمیتی نداره.
‫شب وقت خوبی برای سفر نیست.
‫اونم با یه بچه.
‫مادرش پرستاره!
‫اومد رومانی که دنبالش بگرده...
‫آمریکایی هستی؟
‫خیلی خب. جنگه دیگه، همه داستان غم‌انگیز دارن.
‫انگلیسی حرف میزنم می‌فهمی؟
‫آره.
‫امیلیا.
‫مری.
‫این هم پدرم رابرته.
‫ما خسته‌ایم، یه جا ‫برای خوابیدن واقعاً نیازمون میشه.
‫چیزهایی داریم که باهاشون ‫ازتون تشکر کنیم.
‫ودکا؟
‫آره.
‫اون جا خیلی رفیق پیدا می‌کنی.
‫تختی نمونده.
‫موتورخونه هست، ‫می‌تونین امشب ازش استفاده کنین.
‫گرمه، با صدای بلند موتور.
‫ممنون. همین کافیه.
‫آمریکایین!
‫و با خودشون ودکا و سیگار آوردن.
‫اون‌ها عادت به دیدن ‫مردهای خوش‌قیافه ندارن.
‫و... اه... بقیه اهل کجان؟
‫اکثراً از شهر اومدن، ‫بعضی‌ها نمی‌تونن برگردن خونه.
‫اخه دیگه خونه‌ای نیست.
‫چرا همه دارین اینجا زندگی می‌کنین؟
‫دیوارهای سنگی، درهای فلزی.
‫مگه توی جنگل خبریه؟
‫بمب‌های توی زمین، گرگ،
‫شاید هم سربازهایی ‫که هنوز نمی‌دونن جنگ تموم شده.
‫شاید هم یه چیزی... بدتر.
‫- یا شایدم خون‌آشام. ‫- بیخیال!
‫وای ببین،
‫سربازهایی که دور گردنشون سیره.
‫- نه نه نه نه! ‫- اوه.
‫سوپ در ازای سیگار. ‫معامله بدی برای شماست.
‫اما وقتی بمیری، خدا فراموش می‌کنه.
‫یعنی خدا فراموش نمی‌کنه.
‫ آمریکایی هستین؟
‫6 ماهی میشه که یه کلمه انگلیسی هم نشنیدم.
‫یه چیزی بگین، هرچی.
‫- اه... یه چیزی، هرچی. ‫- وای!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫مگه من به چه زبونی حرف می‌زنم؟
‫اوه آره. عزیز، تو انگلیسیت داغونه
‫به خاطر یه مرد انگلیسی ‫که بیش از حد شیفته دانش‌آموزش شده
‫- که بتونه درست کارش رو انجام بده. ‫- اوهوم.
‫این رابرته.
‫عه... لوئی‌ـم.
‫ اون خیلی سریع یاد می‌گیره
‫و خیلی زرنگه، منم به شدت عاشقشم‌.
‫شنیدم ودکا داری.
‫این هم مورگانه.
‫مورگان وارد ، خبرنگار دیلی هرولد هستم.
‫یادشون رفته که من اینجام.
‫و منم به این زودی اسمت رو یادم رفت.
‫اه... لوئیه.
‫لوئی! لوئی، غریبه معرکه.
‫به جهنم روی زمین خوش‌ اومدین!
‫و شما چی؟ اسمت چیه عزیزم؟
‫چرا اون بیرون دارن به قبرها شلیک می‌کنن؟
‫این هم دخترم مری‌ـه.
‫اوه.
‫خاک ما از گوشتتون تغذیه می‌کنه!
‫استخون‌هاتون توی سرزمینمون سفید میشن!
‫عه... اندره.
‫شاید بتونی مری رو با خودت ببری ‫که با بقیه بچه‌ها آشنا بشه.
‫همین جا راحتم قربان، ممنون.
‫برو دیگه مری. ‫برو و با بقیه بچه‌ها آشنا شو.
‫شرط می‌بندم کلی چیز ‫راجع به اینجا می‌دونن.
‫صبر کن، این اشتباهه.
‫اون جلوی کلادیا نگفت.
‫چی رو نگفت؟ کی؟
‫گرگ‌ها، آلمانی‌ها، یه چیزی بدتر.
‫امکان نداشت امیلیا جلوی کلادیا ‫همچین حرفی بزنه.
‫گرگ، شایدم سربازهای آلمانی ‫که نمی‌دونن جنگ تموم شده.
‫شاید یه چیزی... بدتر.
‫اون فکر می‌کرد کلادیا بچه‌ـست. ‫کلادیا رفته بود.
‫بعدش اون حرف رو زد.
‫توی جنگل خبریه؟
‫بمب توی زمین، گرگ،
‫شاید آلمانی‌هایی که نمی‌دونن جنگ تموم شده.
‫شاید هم یه چیزی... بدتر.
‫آره.
‫آره!
‫این طوری پیش رفت.
‫باید تمامی جزئیات رو درست در بیاریم.
‫کاملاً باهات موافقم.
‫شاید الان وقت خوبی برای استراحت باشه لوئی.
‫می‌دونی ریل رشید، ‫من خیلی توی شغلم خوبم،
‫یه خبرنگار جوون باهوش با نقطه نظر بودم
‫که با اسقف کاتولیک سقوط کرده،
‫با چهار تا از نایب رئیس انرون مصاحبه کردم.
‫و اگه چیزی برای مخفی کردن داشته باشن،
‫همیشه یه جور پوشش استفاده می‌کنن.
‫نه به معنا واقعی، منظورم ‫لباس‌های احمقانه هالووین،
‫دستکش و لنز نیست.
‫جوک میگن، جذاب برخورد میکنن.
‫و بعد وقتی که نزدیک میشم، ‫توی یه نقطه حساس،
‫پرده کنار میره و برای لحظه‌ای حقیقت رو می‌بینم.
‫آرماند نمی‌خواست که مصاحبه کنم دنیل.
‫هنوز نمی‌خوام.
‫اما می‌خواست که نزدیکش باشه، ‫مگه نه ریل رشید؟
‫منظورم اینه... هی، احتمالاً قرار نیست
‫اون چیزی که دارن مخفی می‌کنن رو ‫رمزگشایی کنم،
‫که... می‌دونی، برای کی مهمه اصلاً؟ ‫همیشه پیش میاد.
‫اما می‌خوام از تو به عنوان ‫یکی از افراد گونه دنیای زیرین بپرسم،
‫چرا بگیم: «هی، خون‌آشام‌ها واقعین.
‫این هم تقریباً تمام داستانش»؟
‫ممنون رشید.
‫برای همین میام سراغ تو ریل رشید.
‫تو کسی هستی که می‌تونم بشکنمش!
‫اگه من رو ببخشین.
‫روی پنجه پام از سرداب می‌گذرم.
‫آنا آنا، باشد که بپوسد.
‫آنا آنا، گیر نیوفت.
‫آنا کیه؟
‫می‌خوای باهاش آشنا بشی؟
‫از توی سوراخ رد شو و به مسیر ادامه بده.
‫هر کی مسیر بیشتری بره تو، برنده میشه.
‫چی میبره؟
‫کلاغ. ‫(اشاره به قبلیه سرخ‌پوستی به نام کرو‌ داره)
‫اخ!
‫وقتی پسرها عازم شدن، اون بهم ریخت.
‫داوطلب صلیب سرخ شد.
‫یه همسر قدیس.
‫آره، توی یه خانواده نظامی بزرگ شد.
‫از اون جور زن‌هاست ‫که نمی‌تونی زیاد باهاشون بحث کنی.
‫با امثالشون آشنام.
‫به سلامتیت.
‫باشه.
‫چرا اینجا دارن به تابوت‌ها شلیک می‌کنن؟
‫کشاورزهایی که توسط ‫کشاورزهای دیگه فرماندهی میشن.
‫آمفتامین آلمانی،
‫خرافات یه کشور عقب‌مونده.
‫مه دیوونه‌کننده‌ای توی خاکی، ‫جنگل و رودخونه‌هاست.
‫وقتی می‌خوابم، شلوارم رو به زانوم سنجاق می‌کنم.
‫وگرنه ترسش به منم غلبه می‌کنه.
‫اینجا یه کشور قدیمی،
‫با چیزهای قدیمیه.
‫منظورش همون مه دیوونه‌کنندست، ‫و درحال حاضر توی دهکده اون رئیسه.
‫- من حرفت رو باور می‌کنم. ‫- اوه، منم همین‌طور.
‫تمام حرف‌هایی که می‌زنی رو ‫باور می‌کنم امیلیا.
‫باهام ازدواج کن.
‫هر موقع کشیش برگشت.
‫این جوک کوچک خودمونه.
‫دوستان روسمون کشیش رو ‫کشیدن و بردن.
‫و منظورم از کشیدن،
‫اینه که به یه کامیون بستنش ‫با خودشون بردنش.
‫یه چیزی اون بیرونه
‫که روح آشفته‌ای داره.
‫آشفته درسته؟
‫اون زنگوله رو ول کن!
‫مزخرفه.
‫زنگوله کار می‌کنه.
‫سیر هم جواب میده.
‫تیربار هم کار می‌کنه.
‫وقتی اون زنگوله رو صدا میدی، ‫چه طور می‌تونیم چیزی بشنویم...
‫اخ! اخ! اخ!
‫من هم خون می‌نوشم.
‫می‌تونم بهت نشون بدم.
‫بذار بهت نشون بدم.
‫اخ!
‫می‌تونی صدام رو بشنوی؟
‫فکر کنم مرده.
‫نباید خون اون رو بنوشی.
‫اخ!
‫وای!
‫پیروزی علیه شرارت هیتلر رو
‫میشه توی سراسر فرانسه حس کرد،
‫و هیچ مثال فوق‌العاده‌تر
‫از کارهای هنری ارزشمندی
‫که توی حومه شهر جمع،
‫و توی کامیون بارگیری شده
‫و دارن به مکان درستشون بر می‌گردن.
‫و ما در بی‌بی‌سی ورد سرویس،
‫از طرف بقیه مردم دنیای غرب،
‫قدردانی زیادمون به متحدینمون در فرانسه رو
‫با یکی از کارهای هنر خودتون، ‫نشون بدیم.
‫هوم.
‫تو یه سرخ‌پوستی لوئیس؟
‫چیزی گفتی؟
‫آره.
‫متوجه نشدم.
‫پس تکرار می‌کنم.
‫تو... یه سرخ‌پوستی؟ ‫قضاوتی در کار نیست. یه سوال ساده‌ـست.
‫من یه...
‫نیگر جادویی با ودکام.
‫که دارم اولین شب خوبم رو ‫بعد از مدت‌ها تجربه می‌کنم. بیخیال.
‫تو یا یه فراری هستی ‫یا یه بلشویکی. ‫(بلشویک بخش مارکسیست انقلابی حزب سوسیال دموکرات بودن)
‫به خاطر همین هیچ دوستی نداری پیرمرد.
‫بهت که گفتم.
‫- دنبال همسرم می‌گردم. ‫- اوه.
‫این روی یه آلبوم چاپ شده.
‫واقعاً می‌خوام به آواز اون خانم گوش بدم.
‫عکس‌های خودم رو خودم می‌گیرم، ‫این طوری بیشتر پول در میارم.
‫و عکس همسر وظیفه‌شناس تو
‫توسط دوربین گلس‌پلیت گرفته شده
‫و روی یه کاغذ آلبوم چاپ شده.
‫که نشون میده باید قدمت این، ‫30 سالی باشه، که یعنی همسرت...
‫سی، سی و پنج سالشه،
‫و تولد دخترت یه معجره پزشکی بوده.
‫این یه مسیریه که دوست نداری ‫تا تهش بری.
‫ازت خوشم میاد. ‫مرد خوبی به نظر میرسی.
‫اگه بتونی سریع بگی عالی میشه. ‫نصف آهنگ بیشتر نمونده.
‫اگه بدون اجازه ترک وظیفه کردی، ‫برگرد و مجازات شو.
‫نسبت به اتوپیا عمو جوزف، اون جا بهشته
‫همین بود؟
‫همین بود.
‫بی مهری کردی.
‫سهمیه ودکات رو قطع می‌کنم، ‫و همسرت رو هم می‌گیرم
‫هیچ وقت سر به سر ‫یه نیگرو جادویی با ودکا نذار.
‫میشه یه رقص مهمون من باشی؟
‫اگه بلشویکی که داری احمقانه شرط می‌بندی.
‫واقعاً می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟
‫زیر شلوارش یه گُندش رو داره.
‫بابایی!
‫از روی درخت افتادم.
‫یه موجود بزرگ طوسی بود،
‫و لباس‌هاش پوسیده بود، ‫انگار توی همون‌ها مرده بود. انجامش بده!
‫آخ!
‫قوی بود، کشت
‫- و شکارش رو با خودش برد. ‫- یه خون‌اشام بود؟
‫دندون نوش داشت، ‫دیگه چی ممکنه باشه؟
‫- یه مار، یا یه بابون. ‫- بابون؟!
‫- بابون‌ها هم نیش دارن. ‫- ما توی رومانی‌ـیم! بابون اخه؟ ‫(بابون‌‌ها در کشورهای آفریقایی می‌زیستن)
‫صحبت کرد؟ سعی کردی تلپاتی کنی؟
‫- آره. ‫- آره صحبت کرد؟
‫- یعنی آره سعی کردم تلپاتی کنم. ‫- و باهات صحبت نکرد؟
‫فکر می‌کنم حالش خوب نبود.
‫چرا داری باهاشون می‌خندی ‫و اسم واقعیت رو میدی؟
‫همین‌طور که داری دوست‌های جدید ‫پیدا می‌کنی، توجه کردی
‫که همه یه صلیب دارن ‫و گردنشون سیر انداختن.
‫موجودات فانی از خون‌آشام‌ها می‌ترسن،
‫اون هم توی یه بخشی از دنیا ‫که به خون‌آشام معروفه،
‫اما هیچ غافلگیری یا شواهدی ‫از یه خون‌آشام واقعی نیست!
‫یکی از ماها اون بیرونه!
‫اما کسی که نتونه ببرتت مراسم رقص
‫و بهت بگه که خوشگی ‫بره به جهنم، مگه نه؟
‫- به کینه سلام عرض می‌کنم! ‫- نه! اصلاً!
‫بابت گند زدن به نقشم بخشیدمت،
‫بابت این که با خودت آوردیش نه.
‫توی محل دفع زباله‌ست ‫و روش رو اندازه پنج سال زباله گرفته.
‫آوردی اینجا! با خودت آوردیش اینجا!
‫سرعتمون رو کم می‌کنی!
‫اگه هم اون می‌تونست صحبت کنه، ‫می‌خواستی چی ازش بپرسی؟
‫وقتی جلوی حقیقت کم میاری، ‫مسئله رو تغییر بده.
‫می‌خوای بپرسی کی خلقت کرد؟
‫بعدش چی؟ ‫بپرسی کی اونی که خلقت کرد رو خلق کرد؟
‫اینجا دنبال چی می‌گردیم؟ ‫آدم و حوا نفرین‌شدگان؟
‫خدا؟ دنبال خدا می‌گردی کلادیا؟
‫آره، برو تو سوراخ.
‫توی کل زندگیم دقیقاً ‫با 4 تا خون‌آشام آشنا شدم
‫و همتون بدترین موجودات بودین.
‫هم لستت، هم انتوینت، ‫هم اون مادرجنده و هم تو.
‫فقط دنبال یکی... فقط یکی می‌گردم
‫که یه حرومزاده نباشه!
‫خاطراتت آروم و قرار ندارن.
‫توسط صدای هرج و مرجی
‫که از اطراف میومد، بیدار شدم.
‫کلادیا داشت...
‫اون داشت رویا میدید.
‫مثل بقیه سرش رو تکون می‌داد.
‫شاید تو...
‫- خسته شدی و اشتباه داره یادت میاد. ‫- نه.
‫می‌تونم حسش کنم.
‫می‌تونم اون رو کنار خودم حسش کنم.
‫داشت کابوس می‌دید.
‫چی بدتر از یه کابوسه؟
‫اگه روحت ترس‌هات رو بهت نشون بده،
‫حداقل می‌دونی داره کار می‌کنه.
‫اما نبود هیچ چیزی چی؟
‫تهی.
‫هیچی.
‫تیکه به تیکه...
‫دارن خاطراتم بر می‌گردن.
‫ساعت‌ها،
‫شب‌ها.
‫موضوعاتی...
‫روی سطح آب شناورن.
‫همین‌طوری اون حرف‌ها رو نوشت.
‫اما حقیقت نداشت.
‫می‌تونست خواب ببینه.
‫ممنون.
‫اگه دوست داری الان یه استراحتی کن.
‫نه.
‫این رو می‌خوام.
‫می‌خوام که به یاد بیارم.
‫به خاطر صداها بیدار شد.
‫وقتی به همکف کارخونه رسیدیم،
‫با چرخه‌ای از داد و فریاد
‫و سربازان ارتش سرخ مواجه شدیم.
‫محض رضای خدا!
‫لوئی، یکم کمک کن یه منطقی وارد جمع کنیم.
‫جای گاز گرفتگی رو ببین... ببینش.
‫محض رضای خدا، اون آسیب دیده!
‫باندش رو در بیار!
‫اون بیرون پیش تله‌های لعنتیش بود.
‫سعی داشت شکم شما رو سیر کنه.
‫فکر می‌کنن که اون یه هیولاـه.
‫لوئی یا رابرت، یا هر خری که هستی، ‫فقط کمک کن!
‫ببین! ببین!
‫ببین. ببین. درسته!
‫گاز گرفته شده.
‫جای گاز گرگ. گرگ بهش حمله کرد.
‫کار گرگ‌هاست.
‫نه!
‫میای یا نه؟
‫محض رضای خدا اون به کمک پزشکی نیاز داره.
‫نمی‌تونی بهش شلیک کنی.
‫باید سرش رو قطع کنی.
‫از گردن قطع کن.
‫سرش رو.
‫می‌خوان سلاخیش کنن!
‫لوئی، محض رضای خدا یه کاری بکن!
‫منافع انسان‌ها.
‫محض رضای خدا، بهش کمک کن!
‫مرگ و چگونه فرار کردن ازش.
‫داشت براشون خرگوش می‌گرفت.
‫- مشکل خودشونه. ‫- نه!
‫نه، نکن! نکن! نکن!
‫نگرانی ما توی جنگل بود.
‫این شبیه بابونه؟
‫دوباره منم. نترس.
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست، مال خودته. ‫ما اون رو نمی‌خوایم.
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫اون یه...
‫خون‌آشامه.
‫نه، من خون‌آشام. ‫اون انگار یه گربه‌ماهی تخمیه که دندون داره.
‫کثیفه.
‫ازمون خوشش نمیاد.
‫ما... تو... مثل همیم.
‫اصلاً مثل هم نیستیم، ‫حتی نزدیک هم نیستیم. اه!
‫لوئی!
‫آه!
‫لوئی!
‫کلادیا!
‫هیس! هیس!
‫مامانم. مامان اینجا پیشته.
‫اون یه بچه‌ـست.
‫تو چشم‌های یه بچه رو کندی.
‫چه طور می‌خواست شکار کنه؟
‫چه طور؟
‫یه خون‌آشام زن.
‫یه خون‌آشام زن عصبانی.
‫یه مادر.
‫به خاطر کلماتش، زبونش، ‫و این که به مقدار لازم آروم می‌رفت،
‫حس کردیم ازمون می‌خواد دنبالش کنیم.
‫من که اینجا ایست نمی‌کنم.
‫منم همین‌طور.
‫ما هم رفتیم.
‫مثل قصه‌ها، از توی جنگل رفتیم.
‫اما اگه هم می‌تونستیم کاری کنیم ‫که باهامون صحبت کنه،
‫چی می‌خواست بگه؟
‫به هر حال، واقعاً نفرین‌شده‌ها
‫می‌تونن چه چیزی به نفرین‌شده‌های دیگه بگن؟
‫بنوش، بنوش...
‫ما از اون ور اقیانوس اومدیم.
‫5 ساله داریم دنبالتون می‌گردیم.
‫اومدیم جایی که به داشتن خون‌آشام معروفه،
‫تا کسایی مثل خودمون پیدا کنیم.
‫ما صاحب شبیم.
‫همین‌طوره؟
‫آره.
‫به مدت قرن‌های طولانی، توی روستاشونیم،
‫توی خونه‌هاشونیم، ‫می‌نوشیم و می‌نوشیم و می‌نوشیم.
‫ما دیگه نمی‌خوایم زندگی کنیم.
‫شاید به خاطر خونه.
‫راجع به خون بهش بگو.
‫خون اینجا...
‫نمی‌تونین... شما...
‫به انگلیسی بگو.
‫خون اینجا بده.
‫توی انسان‌ها،
‫غم زیادی، درد زیادی نهفته.
‫ما هم وقتی می‌نوشیم، حسش می‌کنیم.
‫نمی‌تونیم خودمون رو گرم کنیم.
‫بدنمون درد می‌گیره.
‫شاید به خون بهتری نیاز داشته باشی.
‫از اون ور اقیانوس؟
‫آمریکا.
‫یکی دیگه که مثل سینی سوخته نونه.
‫چند نفر از ما باقی موندن؟
‫این چه طوره؟
‫روملو سزار.
‫اون خنده‌دار بود.
‫توی سیبیو یه سیرک درحال سفر رو کشت،
‫همه رو کشت جز خرسه...
‫اما همه کسایی که در تاریکین، ‫به تاریکی میرن.
‫کی باقی مونده؟
‫آخرین قبیلم رو توی جنگل کشتین.
‫داشت بهمون آسیب میزد.
‫داره چی میگه؟
‫الان دیگه همشون مردن.
‫همه مردن.
‫طعم خامه روی جعبه شیر میده.
‫شب‌هایی زیادی مونده ‫که توی جاده شیطان پدیدار شه،
‫توی خونشون بازی می‌کنی،
‫تو می‌خندی و می‌خندی.
‫و تو هم باهامون میای؟
‫آره.
‫من رو با خودتون به اون ور اقیانوس می‌برین.
‫و من دوباره قوی میشم.
‫و داستانم رو بهت میگم.
‫و تو هم داستان رو بهم میگی.
‫و ما برای لذت کوچک، قتل می‌کنیم.
‫و منتظر می‌مونم که بچه‌هام بهمون بپیوندن...
‫باد توی موهامون،
‫و پاهای برهنمون بین علف‌ها.
‫اسمم داچیاست.
‫لوئی.
‫کلادیا.
‫ما... هیچی نداریم.
‫و این گونه بود که ما ‫با دنیای کهن خون‌آشام‌ها آشنا شدیم.
‫پیشنهاد خشونت‌آمیزی ‫برای دفتر سه وجه بیکن دریافت‌کردیم.
‫واقعاً؟ نمی‌دونستم ‫که در دسترس فروش گذاشتیمش.
‫اسم جدیدیه، برای همین ‫من باید با پشت کار ادارش کنم
‫اما یه عددیه که تو توش مشارکت نمی‌کنی.
‫می‌تونم صفحاتی که کندیم رو ببینم؟
‫صفحات دفتر خاطرات کلادیا.
‫ما یه قراری گذاشتیم.
‫نمی‌دونم چی رو مبهم ‫و چی رو اشتباه یادم میاد.
‫اسم من توی بعضی از اون صفحات هست.
‫مقابل اون نشستم
‫و دانشی رو در نظر داشتم
‫که نمی‌دونم چه چیزهایی ازش رو ‫به اشتباه یادم میاد.
‫راجع بهش به اون نمیگم ‫اما نیاز دارم خودم دوباره بخونمشون.
‫نظرم رو بگم؟
‫کنترل مصاحبه از دستم خارج شد.
‫آره.
‫اون ماهره.
‫اون می‌خواد تو رو تیکه تیکه کنه
‫تا بتونه هر جوری که صلاح می‌دونه، ‫دوباره سرهمش کنه.
‫- شغلشه. ‫- براش مثل مواده.
‫داره ازش لذت میبره.
‫- باید تمومش کنی. ‫- نه.
‫منظورم اینه که اون رو ‫سوار یه هواپیما کن که برگرده.
‫نه.
‫به رشید میگم ‫که صفحات پاره شده رو جمع کنه و بیاره.
‫نظرت چیه؟
‫پسری که توی سن فرانسیسکو دیدیم.
‫همونی که جلوی دستگاه ضبط نوارش ‫به مِن مِن کردن میوفتاد،
‫همون که حتی درست معنی داستانی
‫که داشت براش تعریف میشد رو نمی‌دونست.
‫اون هنوز یه جایی اون توـه.
‫می‌تونیم پیداش کنیم.
‫می‌تونیم کاری کنیم که از اینجا به بعد رو ‫هر طور که ما می‌خوایم، تعریف کنه.
‫چه طور؟
‫با همدیگه انجامش میدیم.
‫مثل تمام کارهایی ‫که در 70 سال اخیر انجام دادیم.
‫صبح به خیر.
‫
‫خب بچه‌ها، چه خبر؟
‫توجهمون رو جلب کردی.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫رسمی؟
‫خیلی خب.
‫عه...
‫جلسه ده، لوئی خون‌آشام
‫و آرماند خون‌آشام.
‫رفتین به سمت غرب.
‫کلادیا کاملاً در هم شکسته بود.
‫یه بخشی از خودش رو ‫توی رومانی جا گذاشته بود.
‫می‌دونستم که باید اون رو ‫از اون جا دور کنم.
‫من شهری رو انتخاب کردم ‫که توی رادیو، ما رو به سمت خودش فراخوند.
‫به سرزمین مادری، نیو اورلینز.
‫- اعضا انجمن من حس کردند... ‫- اه، اه، اه.
‫به تو هم می‌رسیم.
‫جنگ چراغ‌ها رو خاموش کرده بود،
‫و زیبایی رو از خیابون‌هاش گرفت،
‫آوانگاردها رو تبعید کرده بود.
‫اما دیگه کل دنیا آماده شده بودن که برگردن
‫و دوباره زندگی‌هاشون رو از نو بسازن.
‫مسافرینی توی مسیر پر از امیدشون.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫نیاز هم ندارم جوابت رو بشنوم،
‫فقط می‌خوام که به حرفم گوش بدی.
‫با کلمات سخت یا با کلمات نرم؟
‫سخت.
‫زندگیمون افتضاحه.
‫افتضاح بوده.
‫افتضاح هست. ‫دوباره هم افتضاح میشه.
‫انقدر برای خودت متاسف نباش.
‫کسی نگاه نمی‌کنه، ‫کسی اهمیتی نمیده.
‫یه زندگی افتضاح داشته باشی ‫بهتر از اینه که زندگی‌ـی نداشته باشی.
‫اما جایی که الان داریم میریم، ‫دیگه خبری از فرار نیست.
‫معنیش این نیست ما چیزی ‫که دیدیم رو فراموش کردیم.
‫کارهایی که اون جلومون کرد.
‫اگه ببینم که پا تو اون مسیر گذاشتی، ‫تو رو ازش بیرون می‌کشم.
‫نمی‌خوام همچین چیزی بشی.
‫تا موقعی که تو روی زمین قدم ‌بر می‌داری،
‫من هیچ‌وقت به سمت چشیدن طعم آتش نمیرم، ‫می‌فهمی چی میگم؟
‫ما کسایی دیگه مثل خودمون رو پیدا می‌کنیم.
‫و اگه اینجا نبودن، ‫چون زندگی مزخرفه،
‫یا من دوباره به گاش میدم، ‫یا تو به گاش میدی.
‫میریم مکان بعد.
‫نمیشه که ما تنها خون‌آشام‌های خوب باشیم.
‫حالا با کلمات نرم.
‫اگه تو آخرین خون‌آشام روی زمین باشی،
‫برای من کافیه.
‫تو و من.
‫من و تو.
‫تو و من.
‫من و تو.
‫تو و من!
‫خیلی خب.
‫ترجمه‌ای از مــحــمــد آلــفــا ‫.:: Mohammad Alpha ::.
‫نترس.
‫فقط نوار رو شروع کن.
‫به «تئاترا د ومپیره» خوش اومدین.
‫آمریکایی‌ها اومدن اینجا.
‫اینجا متفاوته. دوستش دارم.
‫نمی‌خوام هیچ وقت از اینجا برم.
‫اون مرد خوش قیافه‌ای ‫که تصویر روی دیواره کیه؟
‫اون‌ها براش مرقد ساختن.
‫اگه بفهمن ما کشتیمش چی؟
‫ما دیگه الان جفتمون
‫توی دو دنیای متفاوت زندگی می‌کنیم.
‫تو اسکیزوفرنی داری لوئی؟
‫نفرین‌شده‌ای. همیشه نفرین‌شده می‌مونی.
‫دوباره یکی دیگه رو بهم ترجیح دادی!
‫پس اون حرف‌هات «من و تو،
‫تو و من، من و تو» چی؟!
‫بذار یه چیز کوچک
‫راجع به آرماند قرن 18 بهت بگم.
‫تو از آرماند می‌ترسی.
‫باید از اون یکی بترسی.
‫لستت، لستت، لستت، لستت. ‫لستت، لستت، لستت، لستت!
‫اسم قسمت اول «واقعاً نفرین شده‌ها می‌تونن چی
‫به نفرین‌شده‌های دیگه بگن»ـه.
‫درواقع شناختن نفرین‌شدگان
‫و دنبال جواب گشتنه.
‫و جوابی هم نیست.
‫در مراحل اولیه‌ی ساخت فصل یک،
‫در اصل می‌خواستیم که تمام کتاب اول رو
‫در فصل یک بذاریم، و همیشه ‫این فکر تو سرمون بود
‫که ما یه لوئی و کلادیای
‫بعد از نیواورلینز و قبل پاریس خواهیم داشت
‫که بتونیم همچین تغییر اساسی به وجود بیاریم.
‫که اون‌ها توی یه تئاتر جنگی اروپایین
‫و دوباره خون‌آشام‌ها می‌گردن.
‫لوئی و کلادیا... یه جورهایی...
‫دقیقاً تو اوج داستانشونن.
‫فکر می‌کنم شروع خیلی شجاعانه‌ایه.
‫واقعاً وقتی حس می‌کردی که کاملاً
‫داری شخصیت‌ها رو از محدوده راحتیشون
‫خارج می‌کنی، هیجان انگیز بود.
‫کلادیا و لوئی با همدیگه به مشکل خوردن،
‫به خاطر جوری که فصل یک به پایان رسید.
‫این جنگ،
‫داره روی خون تاثیر میذاره.
‫لوئی سعی داره که...
‫اعتماد کلادیا به خودش رو برگردونه،
‫اما کلادیا میلی به شنیدن این موضوع نداره.
‫واقعاً فیلمبرداری صحنه‌ای ‫که قلب رو به سمت لوئی،
‫پرت می‌کنم هیجان‌انگیز بود.
‫یارویی که نقش سرباز مرده رو بازی می‌کرد،
‫سر همه‌چی خیلی با محبت بود.
‫اینطوری بود: «با تمام قدرت بزن تو سینم.»
‫و منم گفتم: «من این کار رو نمی‌کنم.»
‫قلب توی دستم بود
‫و بعد... اون... از قبل پر شده بود ‫و بعد گازش زدم،
‫و انگار انفجار شکر توی دهنته.
‫برای همین کل اون شب... ‫پر از هیجان بودم.
‫اگه مرتکب قتلی شدی
‫و اگه کسی که بیشتر از همه ‫دوستش داری رو کشتی،
‫این حس مدت طولانی همراهیت می‌کنه.
‫لوئی...
‫لستت، لوئی رو دنبال می‌کنه ‫و این مسئله ثابته.
‫لوئی هیچ‌وقت نمی‌تونه لستت رو کنار بذاره.
‫برای ایفا نقش «دریمستت»، ‫(لستت واهی)
‫البته این اسمیه که جیکوب روش گذاشته،
‫قطعاً تمام تلاشم رو کردم ‫تا جای ممکن توی لستت،
‫شخصیت لوئی رو قرار بدم.
‫داره زبان بدنش رو تقلید می‌کنه.
‫باور دارم، باور دارم.
‫کلماتی که میگه رو به همون شکل تکرار می‌کنه.
‫- باور دارم. ‫- بس کن!
‫به خاطر همین واقعاً حس می‌کنی ‫که این هم لوئیه.
‫باور دارم، باور دارم.
‫کلادیا داره دنبال جایی ‫که بهش تعلق داره می‌گرده،
‫جایی که ازش اومده.
‫خون‌آشام‌های دیگه کجان؟
‫ما با خون‌آشام از گور برخواسته ‫برخورد می‌کنیم،
‫که توی کتاب با اسم خون‌آشام زامبی توصیف شده.
‫خون‌آشام‌های «ان رایس» خیلی شبیه انسانن.
‫زمین تا آسمون با...
‫با این خون‌آشام‌های زیبا و درخشان، متفاوته.
‫وای متاسفم. فقط خیلی کیف میده.
‫اون یه خون‌آشامه.
‫اوه. نه، من یه خون‌‌آشامم.
‫اون یه گربه‌ماهیه که دندون نیش داره.
‫حرکت!
‫صحنه‌ای که امروز داریم فیلمبرداری می‌کنیم،
‫حمله «از گور برخواسته» به لوئیه.
‫ما یه سیستم سیمی تهیه کردیم ‫که بازیگرمون جیکوب رو
‫یه جوری به هوا میبره ‫که انگار داره از گردن خفه میشه.
‫لوئی!
‫و بعد کلادیا یه پرش بلند با کمک سیم می‌کنه،
‫پشتش فرود میاد، چشماش رو ‫از حدقه در میاره و نجات میده.
‫دلینی خیلی کارش خوبه.
‫واقعاً توی کار با سیم به درد بخوره.
‫خیلی خوش گذشته. ‫واقعاً از بدل‌کاری لذت می‌برم.
‫از انجام کارهای فیزیکی خوشم میاد،
‫هر چه قدر بیشتر بتونم انجام بدم، ‫بیشتر دلم می‌خواد که انجام بدم.
‫کلی کار با کمربند ایمنی،
‫کلی قفل پا دور بازیگرها و کشیدن.
‫سخت‌ترین بخشش اون جاست ‫که اون چشماش رو از حدقه در میاره.
‫ترفندمون برای این بخش این بود
‫که دست و انگشت‌هاش رو ‫به چشم‌های اون بزنه
‫و با دست‌های «از گور برخواسته» ‫جلوی دید بهش رو می‌گیریم،
‫و بعد میوفتن روی زانو،
‫و ما از اون به عنوان نقطه دوخت ‫استفاده می‌کنیم
‫که بتونیم گریم چشم مصنوعی رو سر جاش بذاریم
‫و با دست‌های دیلینی بپوشونیمش.
‫تخم چشم‌ها کف دستم بود،
‫و من فشار میدم و فشار میدم. ‫از حدقه درشون میارم.
‫دیک خیلی معرکه‌ـست، ‫و خیلیم قد بلنده.
‫برای همین وقتی که داشتم ‫پاهام رو دورش قفل می‌کردم،
‫کمربند باید اون جا می‌بود.
‫صداهایی که به عنوان «از گور برخواسته» در میاره
‫و جوری که تجسمش می‌کنه واقعاً معرکه‌ـست.
‫کلادیا!
‫یه خون‌آشام زن.
‫کلادیا تا حالا خون‌آشامی ندیده بود
‫که کاملاً باهاش کنار بیاد،
‫و در نهایت، دیدن این خون‌آشام زن
‫که به نظر میرسه باهاش ارتباط برقرار کرده،
‫براش لذت‌بخشه.
‫وقتی داسیانا خودش رو توی آتش پرت می‌کنه...
‫یه صحنه خیلی بی‌رحمانه‌ـست.
‫اون یه جورهایی تمام افکار کلادیا
‫راجع به خودش و این که خون‌آشام بودن
‫یعنی چی رو محکم‌تر می‌کنه.
‫زندگی‌ـی پر از تنهاییه.
‫در فصل دو، مصاحبه مهم‌تر میشه.
‫این اولین دفعه‌ایه
‫که آرماند توی مکالمه‌ـست.
‫فکر کنم آرماند سعی داره
‫که بازی مولوی رو خراب کنه.
‫فکر کنم سعی داره ‫که مولوی رو بترسونه.
‫اجازه دارم نظر بدم؟
‫کنترل مصاحبه از دستم در رفت.
‫آره. اون ماهره.
‫اون می‌خواد به نفع خودش ‫تیکه تیکت کنه
‫و جوری که صلاح می‌دونه
‫- دوباره از اول بچینتت. ‫- شغلشه.
‫براش مثال مواده.
‫آرماند می‌خواد از خودش محافظت کنه،
‫اما می‌خواد از رابطه خودش و لوئی
‫و چیزی که دارن هم محافظت کنه.
‫حس می‌کنه چاره‌ای نداره
‫جز اینکه بیاد به لوئی ‫توی روایت داستان اضافه بشه.
‫کلادیا کاملاً دل شکسته بود.
‫یه بخشی از خودش رو ‫توی رومانی جا گذاشته بود.
‫می‌دونستم که باید اون رو ‫از اون جا دور کنم.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫توی ون تو مسیر پاریس،
‫اون پرچمش رو می‌کوبه زمین ‫و میگه: «ببین،
‫ما پشت سر گذاشتیمش.
‫و به پشت سر گذاشتن ادامه میدیم.»
‫ما کسایی دیگه مثل خودمون رو پیدا می‌کنیم.
‫هر اتفاقی هم بیوفته، ‫من اینجا می‌مونم.
‫اگه تو آخرین خون‌آشام رو زمین باشی،
‫باز هم برام کافیه.
‫باشه.