‫[من جیغ می‌زنم، تو جیغ می‌زنی]
‫صبح بخیر اهالی شهر هیولاها.
‫- من جکم. ‫- من جیلم.
‫به برنامه‌ی «من جیغ‌ می‌زنم...»
‫- «... تو جیغ می‌زنی» ‫- خوش اومدین!
‫شهروندان شهر هیولاها همچنان درموردِ
‫آینده‌ی به اصطلاح «انرژی خنده» ‫به شدت دچار دوگانگی هستن.
‫جیمز پی سالیوان از کارخانه‌ی هیولاها
‫و جانی ورثینگتون از «شرکت ترس»
‫در «اسکریم‌کم» بهمون ملحق می‌شن ‫ تا درموردش صحبت کنن.
‫از هردوتون ممنونم که با ما هستین.
‫چاپلوسی بسه.
‫بهش می‌گن مودب بودن، جیل.
‫بیاین از شما شروع کنیم آقای سالیوان.
‫- خواهش می‌کنم سالی صدام کن. ‫- اوه نه.
‫نمی‌تونی منو گول بزنی...
‫تا «انرژی خنده»ی خطرناکت رو قبول کنم.
‫انرژی خنده که خطرناک نیست.
‫- دقیقاً. ‫- قابل‌ اطمینانه، پاکه.
‫- منظورت اینه که جیغ پاک نیست؟ ‫- نه.
‫جیل، اون این حرف رو نزد.
‫حتم دارم آقای ورینگتون مایلن جواب بدن.
‫خواهش می‌کنم جیل، جانی صدام کن.
‫اوه! باشه.
‫- ادامه بده جانی. ‫- اه اه.
‫جیل، من خیلی وقته سالی رو می‌شناسم
‫و مطمئنم به حرفی که ‫درمورد انرژی خنده می‌زنه
‫باور داره اما حق با توئه.
‫- البته. ‫- اون انرژی آزمایش‌ نشده.
‫- یه دقیقه صبر کنید. ‫- نوبتت تموم شد.
‫جانی؟
‫شاید در آینده موفقیت‌آمیز باشه
‫- اما در حال حاضر... ‫- بله ولی...
‫من و نزدیکانم یه انرژی ایمن ‫و قابل‌اطمینان می‌خوایم.
‫اما خنده ایمنه. ببین...
‫آقای سالیوان،
‫چرا کسی باید حرف شما رو باور کنه؟
‫- صبر کنید! ‫- شما به خاطر تقلب توی بازی ترسوندن
‫از دانشگاه هیولاها اخراج شدی، مگه نه؟
‫و اخیراً مدرعامل مجرم محکوم‌شده و رسوای ‫سابق کارخانه‌ی هیولاها
‫هنری جی واترنوز،
‫شما رو راهنمایی کرده.
‫جیل... ‫[زندانیِ ۱۵۱۲۷۵]
‫پس چرا باید بهت اعتماد کنیم؟
‫من که می‌گم یه دروغگو و خائن...
‫همیشه دروغگو و خائن می‌مونه.
‫و جیل خوب می‌دونه...
‫که دروغ گفتن و تقلب توی دانشگاه یعنی چی.
‫این دو تا مورده.
‫وقتمون تموم شد.
‫بعد از صحبتای اسپانسرهامون برمی‌گردیم
‫که اونا هم به جک اهمیتی نمی‌دن.
‫خودشون گفتن؟
‫می‌تونست بهتر پیش بره.
‫آره. این بدترین مصاحبه‌ای بود که دیدم...
‫نه، فقط همین یکی بود.
« هیولاها در محل کار » « فصل ۲، قسمت ۳ »
‫ترجمه از « فائزه شاهمرادی » ‫ کانال تلگرامی: @FSH294
‫معرفی می‌کنم...
‫چرا دارم به یه نارگیل نگاه می‌کنم؟
‫می‌دونی، منم هر وقت که توی درخت نارگیل
‫از خواب بیدار می‌شم همین سوالو ‫از خودم می‌پرسم،
‫اما این... دعوتنامه‌ی تو... ‫[جشن ۴۰امین سالگرد کاری فریتز در شریکی ‌تیک]
‫برای جشن سالگرد کاری فریتزه که سورپرایزه.
‫هیس. سورپرایزه ها. برای منه.
‫سورپرایز؟
‫- سورپرایز. ‫- سورپرایز.
‫امشب توی «شریکی تیکی».
‫اوه امشب؟
‫سر ساعت ۸، حتما بیا...
‫- وگرنه از دستت رفته. ‫- آره. منم پایه‌م.
‫راستش من امشب یه کاری دارم.
‫یه کار خیلی مهمه، نمی‌‌شه تغییرش داد.
‫اوه...
‫خیلی حیف شد که نمیای تایلر.
‫می‌خوام یه چیز مهم رو اعلام کنم...
‫که روی همه تاثیرگذاره.
‫یه چیز مهم رو اعلام کنی؟
‫بازنشستگی؟ آقا.
‫امیدوارم یادت باشه که اینجا ‫کی وفادار بود و کی نبود.
‫بالاخره نوبت من شد. ‫باید به مامانم زنگ بزنم.
‫حالا کار مهمت چیه تی تی؟
‫کار مهمم... آهان خب...
‫می‌دونی چیه؟ ساعت رو ببین.
‫باید... باید بریم طبقه‌ی خنده، مگه نه؟
‫بهمون حقوق نمی‌دن که تلویزیون نگاه کنیم.
‫یوهو!
‫خب، حالا آماده‌ای بهم بگی ‫کار سِری مهمت چیه؟
‫این طعم جدیده؟
‫مزه‌ی شیر ترش می‌ده.
‫به به. خیلی خوبه.
‫حالا آماده‌ای بهم بگی؟
‫خدای من. نه.
‫حالا آماده‌ای بهم بگی؟
‫یا الان...
‫یا الان!
‫اصلاً چرا انقدر مهمه که بگم برنامه‌م چیه؟
‫چراغ قرمز!
‫چون ما دوستای صمیمی هستیم تایلر.
‫من همه چیزِ زندگیمو بهت می‌گم.
‫می‌دونی چیه؟ اصلاً بیخیال.
‫اگه واقعاً نمی‌خوای بهم بگی...
‫که کار مهم و سِریت چیه مشکلی نیست.
‫آخیش مرسی.
‫[ابزارفروشی تاسکمن]
‫می‌دونم داری چی کار می‌کنی.
‫چی؟
‫چی؟ چی کار می‌کنم؟
‫- بامزه بود. ‫- چی کار می‌کنم؟
‫چی کار می‌کنم؟
‫- چی کار دارم می‌کنم؟ ‫- باشه. باشه.
‫باشه تو بردی. می‌خوای بدونی ‫که امشب چی کار می‌کنم؟
‫با جانی ورثینگتون قرار شام دارم.
‫جانی ورثینگتون!
‫همون جانی ورثینگتونِ شرکت ترس؟
‫آهای! ساکت، آروم آروم!
‫یه کم توی همایش ابناغ حرف زدیم
‫و بعدش واسه شام دعوتم کرد.
‫خب، یعنی دستیارش دعوت کرد.
‫خدای من. به نظرت چی می‌خواد؟
‫فکر کنم فقط می‌خواد منو بشناسه.
‫به نظرت جانی می‌خواد بهترین دوستت بشه؟
‫چون باید بدونه من و تو بهترین دوست همیم.
‫یعنی دوستای ابدی.
‫پس تا ابد پیش خودم گیر افتادی.
‫اوه اوه، تو نگران اینی؟
‫بیخیال وال. من و تو یه تیمیم باشه؟
‫من هیچ جایی نمی‌رم.
‫قول انگشتی؟
‫قول انگشتی.
‫- عجب. ‫- چیه؟
‫تا حالا متوجه نشده بودم
‫اما دستات برای یه هیولای گنده ‫زیادی کوچولو موچولوئه.
‫اندازه‌شون خیلی هم طبیعیه.
‫خیلی ممنون.
‫البته. تو راست می‌گی.
‫- اما... ‫- کوچولو موچولو.
‫[له پتیت خشن]
‫نوز آقای ورثینگتون نرسیده.
‫- میشل. میز رو نشون دبه. ‫- چشم. از این طرف جناب.
‫تو باعث می‌شی هر چهارتا قلبم ‫تندتر بزنه عشقم.
‫شما بچه‌ها نمی‌خواین غذاتونو بخورین؟
‫سالگردمون مبارک عزیزم.
‫از همه بیشتر عاشقتم. آره دیگه.
‫جناب.
‫اوه. خیلی متشکرم.
‫اونجا جای آقای ورثینگتونه.
‫اوه جدی؟ شرمنده.
‫من... الان... میرم این‌ورتر.
‫صدای صندلی بود، من نبودم.
‫ببین. دیدی؟
‫- بله همینجاست. ‫- اوه.
‫تایلر تاسکمن.
‫اوه آقای ورثـ... اوخ!
‫خیلی خیلی جانی‌‌ام. ‫خیلی خیلی متاسفم.
‫ببخشید منتظرت گذاشتم.
‫کت شلوارشو ببین.
‫خوشتیپ شدی بچه جون.
‫مرسی. مال پدربزرگمه.
‫اون مرده.
‫- اوه، متاسفم. ‫- نه بابا.
‫اون خیلی وقت پیش مرده، ‫چیز ناراحت‌کننده‌ای نیست.
‫یعنی خب اون موقع ناراحت‌کننده بود. ‫همه چی خوب پیش می‌ره؟
‫حس می‌کنم بیش از حد دارم اطلاعات می‌دم.
‫همینطوره.
‫روز خسته‌کننده‌‌ای بود.
‫بیا نوشیدنی سفارش بدیم، هان؟
‫آره بیا.
‫یعنی خب اگه روال استانداردش همینه.
‫نمی‌دونم خب.
‫نه. نه نه نه نه.
‫- اوه. ‫- نه نه نه نه.
‫نوشیدنی نه؟ باشه.
‫- ببخشید. ‫- بجنب سالی.
‫بیا بریم. یالا. باکلاس باش.
‫پس می‌خوای با پیش‌غذا شروع کنیم؟
‫- وای نه. ‫- اهل پیش‌غذا هم نیستی؟
‫نه نه نه. آره نه.
‫ پیش‌غذا خیلی هم عالیه.
‫من عاشق پیشـ... فقط... ‫باید دستامو بشورم.
‫روال استاندارده دیگه.
‫ببخشید. نه نه نه نه.
‫- نه نه نه نه. ‫- اینجا چی کار می‌کنید؟
‫آروم! فکر کردم همگی می‌رین «شریکی تیکی».
‫رفتیم. اما بعدش رز گفت که اون تیکی بارها
‫خطرناکه و ممکنه روی فرهنگمون اثر بد بذاره.
‫اگه می‌موندیم نمی‌تونستیم خودمونو ببخشیم.
‫- در نتیجه اومدین اینجا؟ ‫- نمی‌دونستم تو هم اینجایی.و
‫اگه یادت باشه امروز زیاد در دسترس نبودی.
‫راستی باید کرم بروله‌ی خلطی رو امتحان کنی.
‫شنیدم بیسته.
‫باشه باشه. همه چی درست می‌شه.
‫کسی منو ندیده. ما فقط باید...
‫- تای تای! ‫- ای بابا.
‫به خاطر من کار خیلی مهمتو کنسل کردی
‫و حتی رستوران رو اشتباهی اومدی ‫و می‌دونستی ما هم آخر میایم اینجا.
‫وای، حرفه‌ای هستی!
‫آره آره می‌دونم عاشق سورپرایزهای خوبی.
‫شیک و پیک شدی ولی اشتباه لباس پوشیدی.
‫می‌دونی، این ۴۰ سالی که...
‫توی میفت کار کردم، ‫ هر روزش برام مثل تعطیلات بوده.
‫واسه همین از همه خواستم جوری لباس بپوشن ‫که انگار میان مهمونی ساحالی!
‫وای، من جشن ساحلی دارم!
‫اگه هر کدومتون هوس نسیم اقیانوس رو کرد
‫با کمال میل توی صورتتون فوت می‌کنم.
‫وای خیلی خوشحالم که اومدی ‫چون می‌خوایم سخنرانی‌ها رو شروع کنیم.
‫سالی، این که بخشی از بدترین لحظات ‫توی تاریخ تلویزیون بودی رو فراموش کن.
‫فقط ریلکس کن و نوشیدنی بخور.
‫وقتی کارائوکه‌‌ترسون بخونم...
‫مردم غافلگیر می‌شن.
‫خیلی خب، فکر کنم یه نقشه‌ای دارم.
‫منم همینطور. باید یه کپی از خودت بسازی.
‫چی؟ نه نه. تو فکر این بودم ‫که برم پیش جانی سریع‌تر جمع‌بندی کنم.
‫- بعدش وقتی رفت... ‫- یه کپی از خودت بسازی...
‫نه، می‌تونی کمکم کنی لو نرم.
‫باشه، چون علم هنوز نقشه‌ی منو یاری نمی‌کنه ‫بیا نقشه‌ی تو رو انجام بدیم.
‫عملیات «لو نرو» رو شروع می‌کنیم.
‫- حتماً باید اسم داشته باشه؟ ‫- معلومه. احتمالاً اسم رمزی هم بخوایم.
‫من «درخشش تک‌شاخ» می‌شم.
‫- تو هم می‌تونی کله‌ دوناتی باشی. ‫- کله دوناتی؟
‫گمون نکنم براش اسم رمز بخوایم.
‫باشه. من کله دوناتی می‌شم ‫ولی واقعاً بی‌معنیه.
‫برام آرزوی موفقیت کن.
‫دستام تمیزن و اندازه‌شون کاملاً طبیعیه.
‫امیدوارم ناراحت نشده باشی.
‫بدون مشورت باهات سفارش دادم.
‫مشخصه یه کمی معذبی،
‫پس بذار برم سر اصل مطلب.
‫وقتی توی شبیه‌ساز ترساندن ‫توی همایش ابناغ دیدمت،
‫فهمیدم خاصی.
‫تو می‌تونی یکی از بزرگ‌ها باشی.
‫یه اسطوره.
‫اسطوره؟
‫نه بابا ما رو چه به این حرفا.
‫انقدر شکست نفسی نکن.
‫می‌دونی، منو یاد خودم میندازی ‫وقتی که همسن تو بود.
‫- واقعاً؟ ‫- بعد فارغ‌التحصیلیم از دانشگاه هیولاها...
‫- مرسی، کافیه... ‫- بابام می‌خواست برم شرکت خانوادگیمون.
‫- گفتم «بیام شرکت ترس؟ اه اه» ‫- هنوز داری می‌ریزی.
‫«بابا، اون کار توئه.»
‫ولی گفت،
‫«ترسوندن کار ماست.»
‫مرسی. من... کافیه.
‫چشم جناب.
‫بابام همیشه می‌گفت ‫«نمی‌تونی از واقعیت خودت فرار کنی، پس بپذیرش.»
‫فقط بپذیرش.
‫و تا امروز یه یادگاری ‫همیشه پیشم هست که یادم بمونه.
‫وای! کارت بازی باباتونه؟
‫اون... خیلی می‌ارزه.
‫واسه همین همیشه همینجا نگهش می‌دارم.
‫ریشه‌م رو بهم یادآوری می‌کنه.
‫می‌دونی، ما الان ‫جزء ۵۰۰ تا شرکت برتر جهانیم،
‫اما گمونم من هنوزم شرکت ترس رو ‫یه کسب و کار کوچیک خانوادگی می‌بینم.
‫تایلر؟
‫اوه، کسب و کار خانوادگی. ‫ما یه مغازه‌ی ابزارفروشی داریم.
‫عجب.
‫تو می‌خوای توی ابزارفروشی کار کنی تایلر؟
‫یاد می‌خوای یه ترساننده‌ی برتر ‫توی شرکت ترس بشی؟
‫من به خاطر همین واسه شام دعوتت کردم.
‫می‌خوام یه کار بهت پیشنهاد بدم.
‫- کار؟ ‫- کار.
‫کار. کار واقعی؟
‫این... وای... این... شما...
‫خیلی خب بذار برم خودمو خشک کنم و...
‫سه‌سوته برمی‌گردم پیشت.
‫کار. کار توی شرکت ترس.
‫باشه باشه.
‫کار ترسانندگی توی شرکت ترس.
‫این خوبه. خوبه؟
‫اون شعر و این رقص تفسیری...
‫نشون می‌ده که فریتز چقدر برام ارزش داره.
‫کسی که هر روز ما رو ‫تشویق می‌کنه تا عالی باشیم.
‫- به سلامتی فریتز! ‫- به سلامتی فریتز!
‫من نمی‌خوام ادامه‌ش رو بگم.
‫- تایلر. تویی. ‫- وای.
‫خب...
‫چی؟ اوه...
‫[۴۰امین سالگردت مبارک! فریتز]
‫خیلی خب اول، همون چیزهایی که راجر گفت.
‫چی؟ کش میاد؟
‫چی می‌گی... چی... ‫فریتز کش میاد؟
‫آهان فریتز خب...
‫می‌دونین انعطاف‌پذیره، ‫این جنبه‌ی خیلی مهمی برای یه لیدره.
‫می‌دونین،
‫من قبلاً توی «میفت» باهاش کار می‌کردم
‫ولی حالا یه خنداننده‌م و اونجا ‫خیلی خیلی خوشحالم.
‫البته عمدتاً.
‫خب هیچکس هر روز عاشق کارش نیست.
‫خب می‌دونین، شاید به جز فریتز.
‫آره کاملاً همینطوره.
‫به هر حال آره...
‫من همیشه فریتز رو مثل یه پدر دیدم ‫واسه همین یاد یه حرفی افتادم...
‫که بابای خودم می‌گفت.
‫آره اون می‌گفت: ‫«نمی‌تونی از کسی که هستی فرار کنی...»
‫نمی‌تونم از این سخنرانی فرار کنم.
‫«نمی‌تونی از واقعیتِ خودت فرار کنی،
‫پس بپذیرش.»
‫باید برم جیش.
‫عجیب غریب بود نه؟
‫[مخصوص کارکنان]
‫خب، خشک شدم. شرمنده.
‫و... اوه بله، یه نوشیدنی برات آوردم.
‫نصفه‌ست که!
‫نصفه‌ست چون من همیشه ‫نیمه‌ی پر لیوان رو می‌بینم.
‫مرسی. ببین، می‌دونم خیلی یه‌دفعه‌ای ‫پیشنهاد دادم.
‫نمی‌خواستم بهت فشار بیارم،
‫اما اینجا نوشتم که حقوق اولیه‌ی...
‫یه ترساننده‌ی شرکت ترس چه جوریه.
‫وای این... این صفرها رو ببین ‫که آخر اعداد گذاشتی!
‫باور کن ارزشش رو داری.
‫اهم. پوزش.
‫جناب تاسکمن یه تماس دارن.
‫- من؟ ‫- بله.
‫حتماً باشه.
‫- الو. ‫- کله دوناتی.
‫من درخشش تک‌شاخم.
‫ببخشید، باید اینو جواب بدم.
‫- اشکال نداره. ‫- یه خانمه...
‫درخشش تک‌شاخم.
‫منظورم اینه که مامانمه. ‫خب مامانم هم خانمه دیگه.
‫چی؟ نه، منم، وال.
‫اونا اسمای رمزیمون بودن، یادت میاد؟
‫وایستا ببینم، ‫مامانت کله دوناتی صدات می‌کنه؟
‫- چی شده؟ ‫- داریم عکس گروهی می‌گیریم و فریتز می‌خواد باشی.
‫اه باشه.
‫باشه، بهش بگو الان میام.
‫خودت بهش بگو چون همینجا جلوی منی.
‫خدافظ.
‫تای تای. وال. بیاین.
‫منتظرتون بودیم.
‫کراوات قشنگیه تاسکمن.
‫خیلی خب، بیاین زودتر عکسو بگیریم
‫تا فریتز بتونه بهمون بگه ‫که داره بازنشسته می‌شه.
‫باشه. اول نورپردازی و ‫وایستادنتون باید عالی باشه.
‫خوشحال باشین. آره! ‫خوشحال‌تر!
‫شما می‌تونین!
‫نه نه نه نه.
‫اینا آت و آشغال‌های بی‌روحن.
‫باید عمیق‌تر باشه.
‫وای. ظاهراً یه حرفه‌ایِ واقعی داریم.
‫وای، از این خیلی خوشم میاد.
‫این موجود خوشگل کیه جلوی من؟
‫عالی بود. بازم مرسی.
‫حالا باید یه دونه مسخره‌ش رو بگیریم.
‫- مسخره‌ش رو؟ ‫- مسخره‌ش رو.
‫یارو اِندِ این کاره.
‫سه دو یک، مسخره‌بازی!
‫حالا مثلاً ترسیدین. ‫یه چیزی تعقیبتون می‌کنه.
‫حالا شما یه چیزی رو تعقیب می‌کنین.
‫حالا واقعاً نیاز به دستشویی دارین. ‫ولی بسته‌ست.
‫حالا دوباره بازش کردن. ‫بستنش.
‫بازش کردن. ‫بستنش.
‫مردم بهتون می‌خندن.
‫خجالت‌‌زده‌این.
‫یه چیزی خوردین که بهتون نمی‌‎سازه ‫ولی شما دوستش دارین.
‫الان یه چیز ترد خوردین.
‫به به.
‫خب، حال مامانت چطوره؟
‫گمونم حالش خوبه.
‫چطور مگه؟
‫خب، الان بهت زنگ زده بود دیگه.
‫آهان آره. اونو می‌گی. ‫آره اون خیلی وابسته‌ست.
‫واسه همین همیشه زنگ می‌زنه.
‫می‌دونی، فکر کنم بدونم جریان چیه.
‫- واقعاً؟ ‫- می‌خوای طاقچه بالا بذاری.
‫- نه نه. ‫- به حرکتت احترام می‌ذارم.
‫هرگز پیشنهاد اول رو قبول نکن.
‫خیلی هوشمندانه‌‌ست.
‫خب، حالا چی می‌گی؟
‫اوه، پوزش جناب تاسکمن.
‫یدک‌کش داره ماشینتون رو می‌بره،
‫چون آتیش گرفته.
‫آتیش خطرناکیه.
‫خیلی بزرگ و آتشینه. فجیعه.
‫واسه همین باید سریع جابه‌جاش کنید.
‫با من بیاید. ببخشید. پوزش.
‫- آقای گارسون. می‌شه یه سفارش بدم... ‫- نه!
‫وای، اینجا واقعاً فرانسویه.
‫یدک‌کش داره ماشینمو که آتیش گرفته می‌بره؟
‫این به ذهنت رسید بگی؟
‫خیلی سریع باید فکر می‌کردم.
‫بگذریم، ‫می‌خوایم کارائوکه ترسون رو شروع کنیم
‫و فریتز می‌خوای با همه یه آهنگ بخونه ‫و تو هم باشی.
‫چه آهنگی می‌خوای؟
‫نمی‌دونم. هر چی.
‫امشب دل من هوس رطب کرده؟
‫واقعاً؟ اصلاً صدات کششش رو داره؟
‫ببخشید. معلوم شد که یدک‌کش ‫ اصلاً ماشین من رو نمی‌برده.
‫- و آتیش هم نگرفته بود. ‫- و آتیش هم نگرفته بود.
‫آره آره. ماشین من نبود. ‫چون من اصلاً ماشین ندارم.
‫می‌دونی، یهویی یادم افتاد.
‫وای! چه عطری اینجا پیچیده.
‫عطر اسفناج جیغیه؟
‫- اوه. ‫- اون گارسنه.
‫همون دوستت نبود ‫که توی بازی فوتبال پیشت بود؟
‫فکر می‌کنی دوست من اینجا گارسنه؟
‫نه واقعاً شک دارم.
‫تایلر. من همه‌ی کارکنان اینجا رو می‌شناسم.
‫بهش بگو باید روی لهجه‌‌ش کار کنه.
‫ببین، من متوجهم جریان چیه.
‫آره. من... متاسفم.
‫اینا همه‌ش...
‫یه ترفند ماهرانه برای این بود ‫که از ماشینای شرکت بهت بدم.
‫درست می‌گم؟
‫- لو رفتم. ‫- بذار حدس بزنم.
‫احتمالاً یه ماشینی می‌خوای ‫که پرقدرت هم باشه.
‫از این خطوط سرعت معلومه که خیلی تند می‌ره.
‫ای بابا، شوخیشون گرفته؟
‫اینجا چه خبره؟
‫- چی؟ ‫- چی؟ نمی‌شنوی؟
‫- شاید آره. یه صدایی می‌شنوم...
‫واقعاً شرمنده‌م. اینجا هیچ‌وقت ‫انقدر پرسرو صدا نیست.
‫- درستش می‌کنم... ‫- نه نه نه.
‫بسپر به من.
‫می‌دونی چیه؟ ‫چطوره یه دسر بگیری؟
‫شنیدم کرم بروله‌ی خلطیش بیسته.
‫احتمالاً خودت می‌دونستی. ‫زودی برمی‌گردم.
‫[مخصوص کارکنان]
‫اینجا پره.
‫♪ پر سر و صدا اینجا خوابیده ♪
‫♪ حالا ما یواشکی می‌ریم تو ♪ ‫♪ و شبش رو سرشار از ترس می‌کنیم ♪
‫♪ پس نعره‌ی بلندت رو بزن ♪ ‫♪ و چنگال‌های تیزت رو بیار جلو ♪
‫♪ می‌خوایم این بچه و خواهرش رو بترسونیم ♪
‫یالا...
‫یعنی چی... یه کم توهین‌آمیز بود.
‫اوه، کار تایلر بود.
‫داستان چیه پسر؟ ‫تازه داشت به جای خوبش می‌رسید.
‫تازه داشت به جای خوبش می‌رسید؟
‫آره آره ببخشید.
‫خب من فقط... به خاطر... ‫فریتز خاموشش کردم!
‫فریتز! آهای، مگه نمی‌خواستی ‫یه چیز مهمی رو اعلام کنی؟
‫درسته.
‫وای! خبر مهمت!
‫همه ساکت!
‫فریتز، تریبون مال خودته!
‫خیلی خب. از همگی ‫به خاطر این جشن فوق‌العاده ممنونم.
‫وای سخته.
‫امروز فقط ۴۰امین سالگرد کاریم نیست.
‫بلکه برای من پایان یک دوره‌ هم هست.
‫احتمالاً بعضیاتون چند وقتیه ‫که انتظارش رو داشتین.
‫اما برو بریم.
‫می‌خوام مصرف روزی ‫یه دونه‌ باکس غذای «درولر کولر» رو کم کنم.
‫چی؟
‫[بازنشستگی مبارک]
‫وای فکر نمی‌کردم از پسش بربیام.
‫آهای، خودت گفتی بعد از خبر مهم می‌ترکونیمش.
‫آره، منظورم خبر بازنشستگیش بود.
‫من بازنشسته نمی‌شم.
‫بازنشسته نمی‌شی؟ ولی...
‫یعنی من نمیام جات؟
‫وای پسر. دیگه نمی‌تونم ‫پول اون جکوزی آب داغ رو بدم.
‫من سه تا جکوزی آب داغ خریدم. ‫باید به مامانم زنگ بزنم.
‫وای، باید سفارش رو کنسل کنه.
‫وای. وای. از سر راهم برو کنار!
‫اوهوم.
‫- چیزه... ‫- سالیوان.
‫- جانی؟ ‫- خب، جانی ورثینگتون.
‫چی شده که افتخار دادی ‫بیای اینجا مزاحممون بشی؟
‫من داشتم تنهایی شام می‌خوردم.
‫- احتمالاً چون هیچکس ازت خوشش نمیاد. ‫- مایک.
‫ببین، می‌فهمم چرا عصبانی هستی.
‫اتفاقی امروز صبح ‫تو برنامه‌ی جک و جیل افتاد...
‫عادلانه نبود.
‫- متاسفم. ‫- عجب. مرسی.
‫راستی! بابت ارائه‌ت توی همایش ابناغ ‫تبریک می‌گم.
‫شنیدم خیلیا رو به وجد آورده.
‫واقعاً باید جلسه بذاریم و درمورد این که ‫چطوری می‌تونیم همکاری کنیم حرف بزنیم.
‫مثلاً از میزگرد انرژی شروع کنیم.
‫می‌دونی، تا ببینیم انرژی خنده ‫پتانسیلش رو داره یا نه.
‫پتانسیلش؟ ‫معلومه که پتانسیلش رو داره.
‫اون آینده‌ی...
‫مرسی جانی. موافقم.
‫سلام، من جانی ورثینگتونم.
‫- تیلور بودی درسته؟ ‫- اوه.. تایلر.
‫ببخشید. تایلر.
‫نه... زیاد بهم می‌گن تیلور...
‫از آشناییت خوش‌وقتم.
‫امیدوارم دوباره به زودی ‫باهم برخورد داشته باشیم.
‫شب همگی خوش.
‫- خداحافظ. ‫- آره من دوست دارم باهات برخورد کنم. با ماشینم!
‫واقعاً که نمی‌خوای با اون خودشیفته‌ی ‫بی‌گردن جلسه بذاری هان؟
‫مایکی. اون هیولا عوض شده.
‫دانشگاه مال ۲۰ سال پیش ‫و ۹۰ کیلو قبل بود.
‫شاید بتونیم یه کم خنده وارد شرکت ترس کنیم.
‫- اه اه. ‫- اوه!
‫فکر کنم دوباره نوبت توئه ‫بری کارائوکه ترسون.
‫«می‌ترسونمت جیگر؟»
‫وای. واقعاً باید این آهنگ‌ها رو به‌روز کنیم.
‫باشه خیلی خب. می‌رم بخونمش.
‫اما بعدش بیشتر درمورد جانی حرف می‌زنیما.
‫شاید بهتره دو بار بخونمش.
‫باید ببینم نظر جمع چیه.
‫اوه.
‫- اینو چشیدی؟ ‫- اوهوم. معلومه.
‫بیسته.
‫باورم نمی‌شه از پسش براومدیم.
‫آخه بدون تو نمی‌تونستم عملیاتِ ‫«لو نرو» رو انجام بدم.
‫به نظرت می‌تونیم اسمای رمزمون رو نگه داریم؟
‫فقط اگه من درخشش تک‌شاخ باشم.
‫اینو توی کمد جا گذاشتین جناب.
‫اوه آره.
‫پوزش میطلبم، جناب. ‫داریم مغازه رو می‌بندیم،
‫و همونطور که می‌بینید من برنامه دارم.
‫اوه!
‫پس غذامون رو می‌بریم.
‫پیِر.
‫اون چیه؟
‫کارت ترسوندن جانیه.
‫حتماً جا گذاشته.
‫خب حالا همه چی رو برام تعریف کن.
‫جانی چی کار داشت؟
‫اون بهم یه کار پیشنهاد داد...
‫به عنوان یه ترساننده توی شرکت ترس.
‫چی؟
‫تو چی بهش گفتی؟
‫اوضاع خیلی قاراشمیش شد،
‫فرصت نشد بهش جواب بدم.
‫خب، چی می‌خوای بهش بگی؟
‫[ترساننده ‫جک ورثینگتونِ نیش‌دندان]
‫ترجمه از « فائزه شاهمرادی » ‫ کانال تلگرامی: @FSH294