‫ممنون بابت خریدتون.
‫روزگار
‫ساکاموتو
‫تیتراژ آغازین ‫عنوان «Run Sakamoto Run» از Vaundy
‫«فروشگاه ساکاموتو»
‫روزگار دوم ‫در برابر سون‌هی و باچو
‫دو روز پیش ترکوندین، «ساکاموتوسان»!
‫مبارزه‌ی تن‌به‌تن‌تون عالی بود!
‫مثلش رو ندیدم!
‫توی بازنشستگی هم رودست ندارین!
‫چپ، راست، بعدش هم یه آپرکات!
‫برو سر کارِت.
‫تازه بیشترشون رو با یه ضربه کُشتین!
‫چی گفتی؟
‫«کُشتین»؟
‫عزیزم...
‫دوباره که نرفتی سراغ آدم‌کُشی، آره؟
‫اون‌همه آدم رو فرستادین بهشت که.
‫یه‌جوری زدم که نَمیرن.
‫عزیزم، فراموش نکن که...
‫اگه قانون خونواده رو زیر پا بذاری، ‫ازت طلاق می‌گیرم!
‫طـ... لا... ق!
‫باریکلا.
‫می‌رم بیرون رو جارو کنم.
‫داستان «قانون خونواده» چیـه؟
‫تو رو خدا این‌قدر من رو توی ذهن‌تون نکُشین!
‫پس حرف اضافه نزن.
‫«نیکیتا: محله‌ی چینی‌ها»
‫پس محله‌ی نیکیتا اینجاست!
‫چقدر چیزمیز داره.
‫حالا چرا واسه خرید فروشگاه اومدیم اینجا؟
‫باز هم تشریف بیارید!
‫فقط روزی ۵۰تا درست می‌کنه.
‫«پیراشکی‌های بهشتی»؟
‫اومدین همین رو بخرین؟
‫واسه «آئویی» و «هانا» هم گرفتم.
‫چقدر این مَرد خونواده‌دوستـه!
‫راستی منظور «آئویی‌سان» ‫از «قانون خونوادگی» چی بود؟
‫به تو چه.
‫نیازی نیست بگین. ‫فقط کافیـه بهش فکر کنین.
‫بعدش خودم می‌فهمم!
‫برید کنار!
‫«ساکاموتوسان»!
‫«پیراشکی‌های بهشتی»
‫ای وای، پیراشکی‌ها!
‫اگه گردوخاکش رو بگیریم، شاید...
‫نه، ولش کن.
‫اوناهاش!
‫پیدات کردیم، دختره‌ی هرزه!
‫«دختر مرموز: لو شائوتانگ»
‫فکر کردی می‌تونی ما رو دنبال خودت بِکشی؟
‫شما احمق‌ها می‌خواین من رو بگیرین؟
‫«ساکاموتوسان»، بهتره بریم تا اوضاع...
‫له شدن.
‫الان نباید نگران پیراشکی‌ها باشین!
‫باریکلا، تای‌چی بلده!
‫دوره‌ش کنین!
‫دختره‌ی...
‫دیگه گرفتمت.
‫ولم کن!
‫باید زنده بمونه، ‫ولی یه حال اساسی بهش می‌دیم.
‫اول می‌ریم سراغ پاهاش که دیگه نتونه بدوه.
‫این دیگه کیـه؟
‫تکون نخور!
‫- نه! ‫- می‌کُـ
‫فاز این دختره چیـه؟
‫اونجاست!
‫با گروهش اومده! همه‌شون رو بگیرین!
‫گروهش؟
‫ما رفتیم!
‫برید دنبال‌شون!
‫وایسین عوضی‌ها!
‫شماها دیگه کی‌ایـن؟
‫لعنتی!
‫«شرکت دان»
‫دختره چی شد؟
‫فرار کرده.
‫دوتا مَرد هم بهش کمک کردن.
‫باید اول ببینیم اونا کی‌ان.
‫باز گذاشتی فرار کنه؟
‫«رئیس شرکت دان»
‫واسه گیرانداختنش کل اعضای قبیله‌ش رو کُشتیم.
‫اگه پیداش نکنین، همه‌ش هیچ‌وپوچ بوده!
‫احمق!
‫خیلی عذر می‌خوام، قربان!
‫کافیـه!
‫گم شو نبینمت!
‫اونا رو بفرست داخل.
‫چَشم...
‫«سون‌هی»، ببین، ‫سرش هنوز داره نفس‌نفس می‌زنه.
‫نادون...
‫ما با جسدها وَر نمی‌ریم.
‫یکم کلاس داشته باش، «باچو».
‫این داداش‌ها روانی‌ان...
‫خوب گوش کنین.
‫ما فقط کلید دختره رو می‌خوایم.
‫وقتی کلیدش رو گیر بیاریم...
‫کل بازار سیاه مال ما می‌شه.
‫هرطورشده، باید پیداش کنین!
‫پس هرکی مزاحم شد، بُکشیمش؟
‫هرطور صلاحـه.
‫چی گفتی؟
‫تو دختر یه خونواده‌ی مافیایـی؟
‫اونم خاندان «لو»؟
‫حالا داد نزن، همه فهمیدن!
‫چی از جونت می‌خوان؟
‫این رو می‌خوان.
‫یه کلید؟
‫کلید گنجینه‌ی مخفی قبیله‌ی من.
‫مامان‌بابام این رو بهم سپردن.
‫بیخیال، بندازش بره.
‫از جونت مهم‌تر نیست که.
‫به‌هیچ‌وجه!
‫مامان‌بابام...
‫واسه محافظت از این کلید مُردن.
‫«شائوتانگ»، تو جلوتر برو!
‫زود باش! معطل نکن!
‫اگه کلید رو به اونا تحویل بدم...
‫بعداً چطور توی روی مامان‌بابام نگاه کنم؟
‫البته، درست نیست که ‫شماها رو قاطی این ماجرا کنم.
‫ببخشین مزاحم شدم!
‫باید خدافظی کنیم.
‫تو بلدی پیراشکی اصیل چینی درست کنی؟
‫چی؟ پیراشکی؟
‫خب، بابام یه چیزایی بهم یاد داده. ‫فکر کنم بتونم.
‫«ساکاموتوسان»، خودتون رو قاطی نکنین.
‫این دختره بوی دردسر می‌ده.
‫خرید امروز کنسلـه.
‫باید این دختر رو نجات بدیم.
‫ولی وقتی زنده برگشتی، ‫باید برامون پیراشکی درست کنی.
‫معامله‌مون می‌شه؟
‫وا! ‫شما دوتا...
‫«ساکاموتوسان»!
‫این‌قدر معطل کردیم که بهمون رسیدن!
‫تازه...
‫این دفعه اوضاع بدتره.
‫«باچو»، هنوز هم ضربه‌هات کلاس نداره.
‫برو بابا. ضربه‌زدن کلاسش کجا بود؟
‫فقط باید بُکشی و تمام.
‫اگه کلاس دوست داری، ‫بعداً برات جسدها رو تزئین می‌کنم.
‫روشِ کُشتنت رو می‌گم.
‫انگار دارم با یه میمون حرف می‌زنم.
‫اینا دیگه کی‌ان؟
‫«سون‌هی» و «باچو».
‫آدم‌کُش‌های دوقلو.
‫قیمت‌شون بالاست، ولی همیشه موفقـن.
‫دوتا قاتل سریالی‌ان که از کُشتن لذت می‌برن.
‫سرگرمی‌شون نقاشی از کله‌ی قربانی‌هاشونـه.
‫مریض‌های منحرف!
‫ظاهراً معروف شدیم!
‫خیلی خوبـه، نه؟
‫احمق.
‫ما آدم‌کُشیـم.
‫باید خجالت بِکشیم که نتونستیم مخفی بمونیم.
‫آره، خجالت بِکشین!
‫چون رفیقت رو کُشتیم، ناراحتـی؟
‫پس «لو» تنها دخترکوچولوی جمع نیست.
‫فکر کردین رفیقم رو کُشتین؟
‫پس واقعاً اسگلیـن.
‫فقط آدم‌کُش‌های ناشی‌ان ‫که «ساکاموتوسان» رو نمی‌شناسن.
‫خیلی حرف می‌زنی، بچه.
‫لامصب...
‫تو دیگه کی‌ای؟
‫پیراشکی لوبیا هم بزنی، اِشکال نداره.
‫اینجا کجاست؟
‫«تعطیل»
‫حاجی‌مون دستش سنگینـه.
‫مگه نه، «باچو»؟
‫فکر کنم سقف زیادی پوسیده بوده.
‫خودم کارِش رو تموم می‌کنم.
‫دخترجون...
‫کلید رو همین‌الان بده ‫تا یه مرگ آروم نصیبت کنم.
‫باشه؟
‫این تنها یادگاری مامان‌بابامـه...
‫حاضرم براش جونم رو بدم!
‫ای بابا.
‫مامان‌بابات هم قبل‌از ‫تیکه‌تیکه‌شدن همچین حرفی زدن.
‫چه حیف.
‫یه کلید رو از جونت باارزش‌تر می‌دونی.
‫واقعاً کلاس نداری.
‫خفه شو!
‫نرو!
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫احمق نشو. می‌خوان با حرف‌هاشون ‫حواست رو پرت کنن.
‫اون گنجینه پر از آرزوها ‫و امیدهای نسل‌های قبلی خاندان‌مون بوده.
‫بابام واسه همین جونش رو داد.
‫این آشغال‌ها کُشتنش...
‫باشه پس...
‫دخالت نکن، عزیز.
‫داشت می‌رفت پیش مامان‌باباش دیگه.
‫هیشکی حق نداره واسه بقیه تعیین‌تکلیف کنه.
‫چرا...
‫چرا واسه من جونت رو به خطر می‌ندازی؟
‫باز خونی‌مالی شدی که...
‫سر کار بودم...
‫«کار»؟ منظورت «کُشتن»ـه دیگه؟
‫چطوری دلت میاد آدم بُکشی؟
‫باید پول دربیارم که برات کادو بخرم...
‫نمی‌خوام. داری با دست خونی بهم کادو می‌دی!
‫دیگه بسـه.
‫اگه نمی‌تونی عوض بشی...
‫پس...
‫نمی‌تونیم با هم باشیم.
‫خداحافظ.
‫- یکی افتاد! ‫- ای وای!
‫فکر نمی‌کردم ارتفاع این قدر باشه!
‫خدا رو شکر زمین برفی بود!
‫حالا فهمیدی؟
‫اگه بمیرم، دلت برام تنگ می‌شه، درستـه؟
‫متوجه نیستی؟
‫همون‌قدر که تو می‌خوای من رو نجات بدی...
‫بقیه هم مراقب عزیزهاشونـن.
‫پس بهم قول بده...
‫که دیگه آدم نکُشی.
‫این قانون ما می‌شه.
‫واسه جبران آدم‌هایی که کُشتی...
‫از این به بعد...
‫سعی کن بقیه رو نجات بدی.
‫خون‌ریزی بند اومد.
‫کُشتن در کار نیست. فهمیدی، «شین»؟
‫بله، «ساکاموتوسان»!
‫زرت‌وپرت نکنین، ناشی‌های اسگل.
‫بگیر که اومد!
‫کارِت بدک نیست.
‫«باچو»، تو هم به همون فکر می‌کنی؟
‫آره، داداش. بریم تو کارش!
‫«تکنینک چُدن»...
‫«بُرش‌های جهنمی»!
‫قیمه‌قیمه‌تون می‌کنیم!
‫چی شد؟
‫حال‌تون خوبـه، «ساکاموتوسان»؟
‫یکم ماهیچه‌م کِش اومد.
‫بفرمایید چسب ضددرد.
‫همه رو... جاخالی داد؟
‫هیشکی از بُرش‌های جهنمی زنده بیرون نمیاد!
‫اونم آدم به این گُنده‌ای.
‫چطور ممکنه؟ ‫یه خش روش نیُفتاده!
‫«باچو»، تو هم به همون فکر می‌کنی؟
‫آره، داداش. بریم تو کارش!
‫تو سومین نفری که این حرکت رو می‌بینه!
‫«تکنیک چُدن»...
‫حروم‌زاده!
‫چاکرام محکم من شکست!
‫این مرتیکه کیـه؟
‫عادت نداشتم این‌قدر زور بزنم.
‫دردم آمد.
‫بفرمایید واسه دست‌تون.
‫گور بابای این دوتا!
‫می‌رم سراغ دختره!
‫شنیدم چی گفتی!
‫«تکنیک سرد» ‫«ضربه‌ی فریزری»
‫بدون شوخی، شماها کی‌ایـن؟
‫متصدی فروشگاه.
‫واقعاً درک نمی‌کنم.
‫تُف به ذات‌تون! ‫«باچو» و «سون‌هی» کدوم گوری‌ان؟
‫درست پشت این دَر یه تپه گنج خوابیده!
‫فقط اون کلید لعنتی رو می‌خوام!
‫بسته‌ی جدید دارین!
‫«باچو»! «سون‌هی»!
‫شماها دیگه کدوم خری‌ایـن؟
‫با نگهبان‌هام چی‌کار کردین؟
‫خفه.
‫صدات در نیاد.
‫تو!
‫تو رو خدا من رو ببخش!
‫هر کاری بگی، می‌کنم! لطفاً!
‫با عذرخواهی مامان‌بابام زنده نمی‌شن!
‫باید توی جهنم جواب پس بدی!
‫مطمئنـی همین کافیـه؟
‫هنوز چندتا مشت دیگه جا داره...
‫بابا این‌قدر من رو نکُشین!
‫پس دخالت نکن.
‫همین کافیـه.
‫نمی‌شه که هرکی ناراحتت کرد، بُکشیش.
‫«یه زندگی شاد رو انتخاب کن.»
‫بابام همیشه این رو می‌گفت.
‫پیر شدیم، کله‌صورتی!
‫ساکت، بی‌ادب!
‫اسم من «لو شائوتانگ»ـه.
‫خیلی عجیبـه. کلیده نمی‌چرخه.
‫حالا شد!
‫توش چه خبره؟
‫هوی، من اول می‌رم!
‫اوه، اینجا رو!
‫کتاب هم هست؟ سی‌دی؟ عروسک؟
‫چه کلکسیون عجیبی.
‫عع، فهرست لوارم.
‫ببینیم چی دارن.
‫«رهبر خاندان لو باید باارزش‌ترین ‫شیء خود را در این گنجینه باقی بگذارد.»
‫پس هر رهبری سلیقه‌ش فرق می‌کرده.
‫بابام چی گذاشته...؟
‫چی نوشته؟
‫«وقتی شائوتانگ به سن قانونی رسید، ‫این رو با هم می‌نوشیم.»
‫از دست تو، بابا.
‫بگو دیگه. چی نوشته؟
‫نوشته این بهترین نوشیدنی دنیاست.
‫شما هم بخورین. ‫می‌خوام ازتون تشکر کنم.
‫امیدوارم خوب باشه.
‫هنوز اینا رو دارین، «ساکاموتوسان»؟
‫اینا چیـه؟ چرا له شدن؟
‫والا تقصیر توئـه.
‫ولی هنوز خوش‌مزه‌ست.
‫پیراشکی‌های ژاپنی هم بدک نیستن!
‫تیتراژ پایانی ‫عنوان «Ordinary» از Conton Candy
‫ظاهراً روز گذشته، در منطقه‌ی نیکیتا...
‫دعوای خیابانی بین دو گروه مافیایی در گرفته.
‫شاهدان می‌گویند...
‫صبح به‌خیر!
‫داد نزن.
‫به‌خاطر نوشیدنی دیشب سردرد دارم...
‫این رو بخورین، «ساکاموتوسان».
‫«آبمیوه سن‌ایچ»
‫خوش اومـ
‫رئیس، این پیش‌بنده چه اندازه‌ست.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫من شغلی ندارم. ‫قراره اینجا پیراشکی بزنم.
‫اون‌همه گنج داری که!
‫میراث خونوادگی رو که نمی‌فروشن! ‫مگه خُلـی؟
‫چی گفتی؟
‫«کودن» خوبـه؟
‫خواهش می‌کنم... آروم‌تر.
‫راستی، داستان‌تون خیلی ‫من رو تحت‌تأثیر قرار داد.
‫منظورم دلیل اینـه که دیگه آدم نمی‌کُشین.
‫از کجا فهمیدی؟
‫با اون روانی‌ها که درگیر بودیم...
‫خاطره‌ای رو که بهش فکر می‌کردین، دیدم...
‫الان دیگه از مایـی. ‫پس قانون شامل تو هم می‌شه.
‫«قوانین خانواده‌ی ساکاموتو»
‫چَشم.
‫«قانون اول: هیچ‌کس را نکُشید.»
‫وگرنه خودم می‌کُشمت.
‫خب این‌که خلاف قانون خودتونـه!
‫این از اتحادیه‌ی آدم‌کُش‌های ژاپنی اومده.
‫«تحت‌تعقیب»
‫جایزه‌ی کشتن این چاقالو...
‫یک‌میلیارده.