‫حالم خرابـه.
‫هر دَه ثانیه بهم یه ضربه بزن، ‫وگرنه پسره رو می‌کُشم.
‫فکر می‌کردم کارم تمومـه...
‫ولی «لو» کارش درستـه.
‫وااای.
‫چه شانسی!
‫جون عزیزت یکم مبارزه رو جدی بگیر!
‫نوبت منـه!
‫«لــو»!
‫چه زود تموم شد.
‫ولی بهتر از چیزی بودی که...
‫امکان نداره.
‫وقتی اسمم رو گفتی، ‫صدات خنده‌دار شد، «شین».
‫پس مَستی واقعاً بهش می‌سازه؟
‫اِوا!
‫باریکلا!
‫بیشتر بزن! اصلاً من رو بُکش!
‫چـی؟
‫آدم‌کُشی تعطیلـه، خانم‌جان.
‫رسم خونواده‌ی ما این نیست.
‫«لو»...
‫رسم خونواده دیگه چه صیغه‌ایـه؟
‫قولیـه که اعضای خونواده به هم می‌دن!
‫«شین»، رئیس، «آئویی‌سان»، «هاناچان»...
‫همه‌شون خونواده‌ی مَنـن!
‫یعنی چی؟
‫خونواده‌ی «ساکاموتو» سه‌نفره‌ان.
‫مُخت تاب داره؟
‫چی گفتی؟
‫همین تازگی یاد گرفتم با چُرتکه کار کنم.
‫تازه «هاناچان» می‌خواد من رو مسئول شیفت کنه.
‫اون‌وقت چطور جرئت می‌کنی...
‫بگی مخم تاب داره، هرزه؟
‫پس مَستی عصبانیش می‌کنه!
‫این قدرت از کجاش می‌آد؟
‫وای...
‫چی شد؟
‫عع!
‫داشتم چی‌کار می‌کردم؟
‫این خانم کیـه؟
‫عع، «شین»...
‫چوکار موکونی؟
‫ما کجاییم؟
‫یه‌هو سرحال شد؟
‫داری بهم رحم می‌کنی؟ ‫خیلی پُررویـی، بچه!
‫خیلی وقتـه کسی باهام...
‫ای وای!
‫این‌طوری رفتار نکرده.
‫من عاشق رقیب‌های قوی‌ام!
‫واقعاً من رو وسوسه کردی!
‫- بیا یه دور دیگه بریم! ‫- الان... دیگه خلاص شدیم؟
‫نــه، نمی‌خوام!
‫روزگار
‫ساکاموتو
‫تبتراژ آغازین ‫عنوان «Run Sakamoto Run» از Vaundy
‫۱۰ گرم پتاسیم پرکلرات.
‫روزگار پنجم ‫منبع قدرت
‫۴/۸ گرم آمونیوم نیترات.
‫۲۰ گرم پارا-فنلین.
‫۳/۵ گرم ترکیبات نیترو.
‫حالا یادم اومد، «بویلد».
‫وقتشـه نشونت بدم چی‌کاره‌ام.
‫نمی‌دونم چه حقه‌ای سوار کردی...
‫ولی هرچقدر لاغر بشی، نتیجه عوض نمی‌شه.
‫اگه تنت می‌خاره، بهتره عجله کنی.
‫مطمئنـم اوضاع خونواده‌ت الان خیتـه.
‫نگران اون‌ها نیستم.
‫دوست‌هام هواشون رو دارن.
‫خب که چی؟
‫چقدر سریع...
‫پس «ساکاموتو»، آدم‌کُش افسانه‌ای، اینـه.
‫آخه چطوری؟
‫بعداز این‌همه سال چطور هنوز قویـه؟
‫کارِت درستـه، «بویلد».
‫من هم مثل تو با قدرتم به بقیه آسیب می‌زدم...
‫ولی الان...
‫ازش برای محافظت از عزیزانم استفاده می‌کنم.
‫اینـه که...
‫من رو قوی می‌کنه، «بویلد».
‫وای، از این بالا چه قشنگـه!
‫آره، قشنگـه.
‫ولی به خوشگلی تو نیست...
‫«ساتوشی‌کون»...
‫چی بود؟
‫«ساکاموتو»، باید اعتراف کنم...
‫واقعاً مَردی.
‫آهای، «شین‌کون».
‫«آئویی‌سان»؟
‫مگه توی خانه‌ی وحشت نبودیم؟
‫چطوری اومدیم اینجا؟
‫احتمالاً... از خستگی زدیم بیرون!
‫آخه اوضاع بی‌ریخت بود.
‫اون‌وقت چرا لباس‌هات کثیف شده؟
‫چیزه... زامبی‌ها خیلی پیله بودن...
‫- پیله بودن؟ ‫- عع...
‫«تارو» کجاست؟
‫اطلاعی ندارم!
‫می‌رم دنبالشون بگردم!
‫لطفاً مراقب قدم‌هاتون باشید.
‫حالتون خوبـه؟ چه اتفاقی افتاد؟
‫- دختر خانوم. ‫- بله؟
‫وقتی از یه مَرد درباره‌ی زخم‌هاش می‌پرسی...
‫خجالت‌زده‌ش می‌کنی.
‫نه، منظورم این بود که ‫خسارت دستگاه رو تقبل کنین.
‫تو بُردی، «ساکاموتو».
‫من تسلیمَـم.
‫ولی باز هم مجبوری...
‫پنج‌تا پیراشکی، چَشم.
‫با دیوار حرف می‌زنم؟
‫دهنم آب افتاد.
‫یکی می‌دی؟
‫دهنی می‌دی؟ ‫شانس ما رو باش.
‫بقیه‌ش واسه خونواده‌مـه.
‫کی فکرش رو می‌کرد مَرد خونواده بشی.
‫«ساکاموتوسان»؟
‫لاغر شدین؟ ‫چرا؟ چگونه؟
‫بعداز ورزش، آدم لاغر می‌شه دیگه.
‫بله، ولی نه یه‌روزه!
‫مثل قدیم‌ها شدین. ‫خیلی خفن شدین!
‫حالا اون جایزه رو می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫«دوندنکای» ولت نمی‌کنه.
‫خب...
‫جایزه؟
‫داستانش چیـه؟
‫«اغذیه»
‫الان من این وسط چی‌کاره‌ام؟
‫«هاناچان»، بیا بریم بازی.
‫دوتا پشمک می‌خوام!
‫ماشالا چه بچه‌ی پرانرژی‌ای!
‫پتانسیل قدرت بالایی داره.
‫خب؟
‫روی سرم جایزه گذاشتن...
‫و آدم‌کُش‌ها افتادن دنبالم.
‫مثل اهمین امروز.
‫چرا همچین چیزی رو بهم نگفتی؟
‫مَردها موجودات دست‌وپاجلفتی‌ای هستن، خانوم.
‫ایشون می‌خواست شما و بچه‌تون...
‫از پارک لذت ببرین و مضطرب نباشین.
‫به نظرم حرکت مَردونه‌ای زده.
‫جناب‌عالی کی باشین؟
‫مخلص شما، «بویلد» هستم.
‫یه آدم‌کُش حرفه‌ای!
‫می‌شه بیخیال کشتنِ شوهرم بشین؟
‫الگوی ساخت شخصیت‌های «بویلد» و «اوبیگورو» ‫از روی شخصیت‌های اصلیِ فیلم «لئون حرفه‌ای» بوده.
‫به روی چشم.
‫تو فکر کردی ماه تا ابد پشت ابر می‌مونه؟
‫آخه... نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫عزیزم، یادت رفته؟
‫قانون شیشم خونواده‌ی «ساکاموتو»: ‫«هیچی از هم مخفی نمی‌کنیم»
‫ترجیح می‌دم بری قال قضیه رو بِکنی، ‫تا این‌که بخوای یواشکی انجامش بدی.
‫حالا که این مسئله حل شد...
‫بریم مراسم رو تماشا کنیم.
‫خانومت واسه خودش مَردیـه.
‫حالا چطوری باید قال قضیه رو بِکنیم؟
‫باید بریم سراغ مشتری ‫و مجبورش کنیم جایزه رو برداره.
‫این‌طوری که دردسره.
‫جایزه رو اتحادیه می‌ذاره.
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمین مشتری کی بوده.
‫فکر کنم رئیس‌مون چندتا رابط ‫توی اتحادیه داشته باشه.
‫پس بی‌زحمت به رئیس‌تون بگین ‫آمارش رو از «دوندنکای» دربیاره.
‫چرا براتون همچین کاری بکنم؟
‫اصلاً نمی‌دونم رئیسم الان کجاست.
‫چی؟ پس به چه درد می‌خورین؟
‫شاید درخواست تو زیادی بوده؟
‫درهرصورت، ما باید بریم.
‫عزت زیاد، «ساکاموتو».
‫خدافظ. ازطرف من از «لوچان» خدافظی کنین.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫نمی‌دونیم مقر «دوندنکای» کجاست.
‫یکی رو می‌شناسم که می‌دونه.
‫چت شده؟
‫دلت درد می‌کنه؟
‫«ساکاموتوسان» یه‌روزه چاق شدن.
‫آره. این‌جور که غذا می‌خورن، ‫باید هم چاق بشن.
‫اینجاست.
‫جان؟
‫«کرایه‌ی فیلم»
‫«سفارش فیلم ناموجود پذیرفته می‌شود.»
‫خب...
‫الف، ب، پ، ت...
‫ایناهاش.
‫شبیهِ فیلم‌های «ایرج ملکی»ـه.
‫«ساکاموتوسان»، اینجا دقیقاً کجاست؟
‫اینجا اطلاعات می‌فروشن.
‫همه‌ی اطلاعات در قالب فیلم فروخته می‌شه.
‫چرا این‌قدر زحمت بِکشن خب؟
‫اتاق تماشا اینجاست. بیاین.
‫«دوندنکای»
‫«دوندنکای» نام سازمانی برای آدم‌کُشی است ‫که بیش از ۵۰ آدم‌کُش دارد.
‫داستان این گروه با یک آدم‌کُش آغاز می‌شود.
‫چه ساختمان زیبایی.
‫- بیایید مَقرمان را اینجا برپا کنیم. ‫- موافق هستم!
‫پس مَقرشون اینجاست.
‫نَمیر، لعنتی!
‫خموش باش... ای ابله...
‫چقدر زیبا بود!
‫عجب پیچش داستانی‌ای داشت. ‫فکر کردم قراره همه‌شون بمیرن...
‫یه اثر هنری دیگه از آقای «کاناگوری».
‫قابلی نیست: ۷۵۶تومن می‌شه.
‫- پشمام! ‫- پشمام!
‫کارت می‌کِشم.
‫بسیار خوب.
‫همچین پولی دارین؟
‫پس‌انداز دوران جَوونیـه.
‫قراره برگردین به دنیای ما، «ساکاموتوسان»؟
‫توصیه می‌کنم مراقب باشین.
‫شاید طرف یکی از همکارهای سابق خودتون باشه.
‫منظورت چیـه؟
‫متأسفانه فیلمِ اون در دسترس نیست.
‫هرچی می‌دونستم، گفتم.
‫«ناگومو»، شنیدم رفتی دیدنِ «ساکاموتو»؟
‫چی؟ «ساکاموتوکون»؟
‫من رو یاد گذشته انداختی. ‫خیلی وقتـه ازش بی‌خبرم.
‫ادای اسگلا رو درنیار.
‫هوس کردی بمیری؟
‫«هیو»، فعلاً بیخیال شو.
‫مشتری الان می‌رسه.
‫واسه‌م مهم نیست.
‫«ناگومو» مشکوک می‌زنه!
‫دستت رو نبُری!
‫چاقو بزرگه واسه غذای اصلیـه، نه الان.
‫اخلاق ندارین‌ها. ‫موافقـی، «اوساراگی»؟
‫«شیشیباسان»...
‫فکر کنم غذا به مذاق‌تون خوش نمی‌آد.
‫جناب سرآشپز؟
‫بله، قربان؟
‫چرا پیازهای ریزوتوی من له شده؟
‫خوش اومدین، دوستان. ‫ممنون که تشریف آوردین.
‫من «ایریا» هستم از اتحادیه.
‫باعث افتخاره که همه‌ی ‫اعضای «سازمان» اینجا جمع شدن.
‫همه‌مون اینجا نیستیم. ‫چهارتای دیگه کجان؟
‫اون سه‌تا که هیچ‌وقت نمی‌آن...
‫ولی عجیبـه که «تاکامورا» نیست. ‫اون پیری همیشه حاضره.
‫شاید سرش شلوغـه؟
‫نه. فکر کنم یادش رفته.
‫دیگه فسیل شده.
‫اخیراً یه نفر راه افتاده...
‫آدم‌کُش‌های اتحادیه رو یکی‌یکی سلاخی می‌کنه.
‫اتحادیه ازتون می‌خواد ‫فوراً به مسئله رسیدگی کنین...
‫و آبروی «سازمان» رو حفظ کنین.
‫پس مَقر «دوندنکای» اینجاست.
‫تاحدامکان درگیر نشین.
‫وقتشـه مأموریت مخفی بریم.
‫داستان «ساکاموتو» رو شنیدی؟
‫آره، جایزه‌ی خفنی گذاشتن.
‫شنیدم حساب «بویلد» رو هم رسیده.
‫جداً؟ یعنی «بویلد» هم حریفش نشد؟
‫من یکی که سمتش نمی‌رم.
‫این هم از این.
‫لباس‌ها رو درآوردین؟
‫آخه مسخره بود.
‫حالا رئیس‌شون کجاست؟
‫مگه حواست به اون فیلم گرون‌قیمت نبود؟
‫اتاق رئیس بالاترین طبقه‌ست.
‫باید از پنجره‌ی طبقه‌ی دوم بالا بریم.
‫درست عین فیلم.
‫مگه نه، «ساکاموتوسان»؟
‫من که خواب بودم.
‫خیلی باحالـه. مثل جاسوس‌ها شدیم.
‫دیوونه. نیومدیم خوش‌گذرونی که.
‫«آمده است برای خوش‌گذرانی»
‫یه جای کار می‌لنگه، «ساکاموتوسان»!
‫توی این طبقه صدای هیشکی نمی‌آد.
‫ارواح عمه‌ت تو ردیابـی؟
‫شنیدم چی گفتی‌ها!
‫رسیدیم.
‫به‌به، «ساکاموتوکون».
‫«ناگومو»؟
‫وسط جنایت گیرم انداختی‌ها.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫همه‌ی اعضای مهم «دوندنکای» و رئیسش...
‫توسط این‌جانب کشته شدند.
‫شرمنده «ساکاموتوکون»، ولی کار تو هم تمومـه.
‫چقدر سریعـه!
‫«شین»!
‫شوخی کردم! قیافه‌تون دیدنی بود.
‫شرمنده، دوستان.
‫واسه کار خودم اومده بودم اینجا.
‫وقتی رسیدم، دیدم همه رفتن بهشت.
‫می‌مُردی زودتر بگی؟
‫خیلی عوضی‌ای!
‫واسه چی اومدی؟
‫واسه تحقیق و پژوهش.
‫تازگی آدم‌کُش‌های زیادی نفله شدن.
‫این که چیز جدیدی نیست.
‫بله، اگه درگیری بین دو گروه بود...
‫واسه هیشکی مهم نبود.
‫ولی توی چند ماهِ گذشته، ‫بیشتر از ۱۰۰ آدم‌کُشِ اتحادیه...
‫به‌طرز وحشتناکی کشته شدن.
‫مشخصـه که می‌خوان یه پیامی به اتحادیه می‌دن.
‫۱۰۰ نفر؟
‫این یعنی یک‌چهارم آدم‌کُش‌های حرفه‌ای کشور.
‫اون‌ها همیشه سر صحنه یه علامت «X» می‌ذارن...
‫واسه همین ما اسم‌شون رو گذاشتیم «سورا».
‫ماجرای این لقب مفصلـه. در نگاه اول، این اسم ربطی به علامت «X» نداره.
‫«ما»؟
‫پس «سازمان» استخدام شده؟
‫بلی.
‫اون یارو موخاکستریه هم اسمش رو آورده بود.
‫این «سازمان» چیـه؟
‫نیروی ویژه‌ی اتحادیه‌ست.
‫متشکل از بهترین آدم‌کُش‌های کشور.
‫ما مستقیماً زیر نظر اتحادیه کار می‌کنیم ‫و واسه کشتن آدم‌کُش‌های خطرناک استخدام می‌شیم.
‫هدفمون برقراری نظم توی دنیای آدم‌کُش‌هاست.
‫«ساکاموتوکون» هم قبلاً عضوش بوده.
‫من خبر نداشتم.
‫«ساکاموتوکون»...
‫بهتره مراقب «سورا» باشی.
‫ما دیگه آدم‌کُش نیستیم.
‫این قضیه به ما دخلی نداره.
‫بعله!
‫همین‌طوریش هم سرِ اون ‫جایزه‌ی مسخره به فلاکت افتادیم!
‫من هم چیز زیادی نمی‌دونم...
‫ولی یه سرنخ دارم.
‫این ماجرا حدوداً هم‌زمان با...
‫جایزه‌ی «ساکاموتوکون» شروع شد.
‫«آموزش طراحی»
‫«وقتی با هر دو چشم نگاه می‌کنیم...
‫ذهن‌مان ناخودآگاه دیدمان را ‫تنظیم می‌کند تا واضح ببینیم.»
‫«همیشه در پایان، یک قدم عقب بیایید...
‫تا مطمئن شوید طراحی‌تان متقارن است.»
‫بله.
‫یکم کج شده.
‫این‌قدر زور زدیم...
‫حالا برگشتیم سر خونه‌ی اول.
‫آی نفس‌کش!
‫- «ساکاموتو» کدوم گوریـه؟ ‫- یکی دیگه؟
‫- می‌خوام پاره‌ش کنم! ‫- امروز زیاد اومدن.
‫این رو بزنم؟
‫نه، کناریش رو بزن.
‫«سـاکـامـوتـو»...
‫چه خبره این‌همه آدم‌کُش؟
‫فکر نمی‌کردم برداشتنِ ‫جایزه‌ت این‌قدر سخت باشه.
‫ولی حداقل...
‫فروش چسب‌زخم و بانداژمون بالا رفته که خوبـه.
‫یعنی اِشکال نداره؟
‫بفرمایید، چسب‌زخم شما.
‫ممنون، دخترخانوم.
‫بابات کارِش درستـه‌ها.
‫«ساکاموتوکون»...
‫اگه به زور تونستی «بویلد» رو بزنی...
‫پس بهتره خودت رو بیشتر آماده کنی.
‫این پنج سال بیشتر از چیزی که ‫فکر کنی، روت تأثیر گذاشته.
‫حالا که نمی‌دونیم دشمن کیـه، ‫چاره‌ای نداریم جز این‌که...
‫تمرین کنیم تا برای حمله‌های بعدی آماده باشیم.
‫دقیقاً. برگردیم به روزهای اول!
‫چقدر سریع بود!
‫خوش اومدین.
‫چیزهایی که می‌خواستین، خدمت شما.
‫یعنی چی؟ چندش!
‫تمرین من اینـه که...
‫تا می‌تونم، مشروب بخورم!
‫پیراشکی بدین، بی‌زحمت.
‫الساعه!
‫«لوچان»!
‫از... کجا فهمید؟
‫آقا، فکر کنم داره از سرتون خون می‌آد.
‫حالا چی‌کار کنیم، «شین‌کون»؟
‫داره به بانداژ فکر می‌کنه. بفرمایید!
‫«شین‌کون»...
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫تیتراژ پایانی ‫عنوان «Ordinary» از Conton Candy