‫«آنچه گذشت»
‫ژنرال آندرس داره ‫ یه ارتش لهستانی جمع می‌کنه
‫برای جنگیدن در کنار ایشون احضار شدید
‫همه‌جا خبرش اومده که اردوگاه‌های مرگ هست
‫مامان بابای هالینا هنوز ‫تو اون کارخونه توی پیونکی‌ان
‫بیارشون بیرون
‫داریم لهستانی‌هایی که ‫مایل به همکاری‌ان رو پیدا ‌می‌کنیم
‫یه چندتا اسم می‌تونم بهت بدم
‫پان گورسکی؟
‫باورم نمی‌شه آدی امروز ۳۱ ساله شده
‫- آدی ‫- کارولین
‫برای زندگی میرم کراکوف
‫دیر یا زود جنگ بالا می‌گیره
‫اگه بتونی به این سفر بیای، توی کراکوف ‫ یه شغل حاضر و آماده برات هست
‫پینکوس، با این چقدر گیرمون میاد؟
‫آره میلا، ‫ ما فیلیسیا رو پیدا می‌کنیم
‫- دیگه هیچ پولی نداریم ‫- جناب دن. من با قطا میرم
‫- امنه؟ ‫- قرارمون فردا دقیقاً همینجا
‫سر همین ساعت اینجا باشید، ‫ خب؟
‫متوجهم که ممکنه اشتباه شده باشه. ‫خیلی راحت می‌تونیم حل‌ـش کنیم
‫اسم من هالینا برزوزاس
‫بنا به درخواست کارفرمام، ‫ جناب لئوپولد دن از ورشو اومدم
‫ایشون توی یه بانک که ‫ توی رینک کلپارسکی...
‫تو یهودی‌ای
‫من یهودی نیستم
‫من...
‫یهودی نیستم
‫من یهودی نیستم، ‫من یهودی نیستم
‫من...
‫تو رو خدا، ‫تو رو خدا!
‫تو رو خدا
‫« زندان مونتلوبیخ »
‫« کراکوف، لهستان » ‫« اکتبر ۱۹۴۴ »
‫اینقدر دروغ نگو!
‫مطمئنم که رفیقت پینکوس ‫اصلاً با پالتوی جدیدش حال نکرده
‫خیلی زود اسم‌ـت رو لو داد
‫من... ‫من کسی به اسم پینکوس نمی‌شناسم
‫بهش می‌خوره اسم یه یهودی باشه
‫من با یهودی‌ها دوست نیستم
‫واسه چی یه یهودی، ‫یه یهودی دیگه رو لو بده؟
‫ازم می‌خوای طرز فکر یهودی‌ها رو بشناسم؟
‫ازتون می‌خوام منطقی فکر کنین
‫به‌‌خاطر چندتا سیب‌زمینی با اون پسره معامله کردم. ‫خونواده‌ـم داشتن از گشنگی می‌مردن
‫چی‌کار باید می‌کردم؟
‫بگو کی هستی ‫تا تموم این‌ها تموم شه
‫اسم من هالینا برزوزاس
‫اسمت این نیست!
‫از شوهرم بپرسین
‫نظرش خلاف نظر شماس
‫از شعر خوشت میاد؟
‫آره
‫یه زمانی تو خونه‌مون...
‫پر از شعر بود
‫اگه راست‌ـش رو بهمون بگی ‫همه‌ی این کارها تموم میشه
‫تو یهودی‌ای
‫هالینا
‫به افتخارِ ماجراجویی‌های آینده
‫تا هروقت تصمیم بگیری به سفر بیای، ‫منتظرت می‌مونم
‫اسم من...
‫هالینا...
‫برزوزاس
‫« سه ماه بعد »
‫دارن از شرمون خلاص میشن. ‫مدارک رو پاک می‌کنن
‫خانم برزوزا؟
‫مدرک ترخیص‌تون
‫به‌نظر می‌رسه اشتباه دستگیر شدین
‫می‌تونین موقع خروج ‫وسایل‌تون رو پس بگیرین
‫متوجهین؟
‫آزادین که برین
‫ببخشید که زودتر نیومدم
‫خبر نداشتین
‫شوهرت چندماهه که داره دنبال‌ـم می‌گرده
‫وقتی نشونه‌ها رو دیدم ‫دیگه نرفتم بانک
‫یکی از همکارهام یه نوشته بهم داد
‫وقتی بالاخره فهمیدم اینجایی ‫بهشون گفتم که اشتباه کردن
‫چه نشونه‌هایی رو دیدین؟
‫شوروی نزدیکه. ‫آلمانی‌ها دارن شرشون رو کم می‌کنن
‫کسی نمی‌تونه اعلام کنه ولی...
‫موقع عقب‌نشینی ‫ خسارت‌های خیلی زیادی وارد می‌کنن
اعدام‌ها سریع‌تر شدن
‫نزدیک بود... ‫نزدیک بود بهشون بگم
‫باید بهشون می‌گفتم
‫اسم من هالینا کورک‌ـه
‫هالینا...
‫بعداً که وقتش رسید ‫ازم دفاع می‌کنی؟
‫«ما خوش‌شانس بودیم»
‫مترجم: «محمدعلی sm» ‫در تلگرام mmli_Subs@
‫« گتوی ووچ سابق، لهستان » ‫« فوریه ۱۹۴۵ »
‫نمی‌خوام برم
‫اولین روزته
‫پول لازم‌مون میشه
‫من چیزیم نیست
‫- قیافه‌ـت که اینطور نمیگه ‫- ممنون
‫می‌دونم که نمی‌تونم درک کنم
‫اما میلا می‌گفت وقتی شکم‌ـش خالی بود ‫ خیلی بدتر بود
‫آنا هم همین رو گفت
‫آنا...
‫بار اول نشد
‫اما بار دوم... ‫خیلی نزدیک بود به دنیل بگه
‫دیگه تقریباً داشت مطمئن میشد
‫فقط من بودم که می‌دونستم
‫حالا هم تو می‌دونی
‫دایی یاکوب این رو ‫تو یکی از خونه‌ها پیدا کرده
‫دوست داری واست بخونم‌ـش؟
‫چرا اینقدر خونه‌ها خالی‌ان؟
‫همه رو فرستادن رفتن
‫چاره‌ای نداشتن
‫می‌خوای یکم بخوری عزیزم؟
‫درد می‌گیره
‫حالا اگه آروم آروم بخوری...
‫گرسنه‌ـم نیست
‫آخر همین جاده‌‌اس
‫جاش خیلی پرته
‫راحل کارش رو بلد بود
‫- ببخشید که زودتر نیومدم اینجا ‫- آدام، نمی‌تونستی...
‫فیلیسیا خیلی مریض بود، ‫باید از ورشو می‌بردیم‌ـش
‫حق با تو بود
‫نه، ‫کم‌کاری کردم
‫هرکاری که تونستی کردی
‫من بودم که گیر افتادم
‫هالینا
‫خدایا
‫گزارش‌های ورشو با اطمینان می‌گفتن که...
‫خبرهای خیلی بدی توی راهه
‫هالینا
‫عزیزم
‫بابا
‫چیزی نیست
‫« ریو دو ژانیرو، برزیل » ‫« مه ۱۹۴۵ »
‫لازن نیست نگران باشی
‫معلومه نگرانم؟
‫- فقط یه سه‌شنبه معمولی‌ـه ‫- بعدش هم میشه چهارشنبه
‫...ای کاش فرانکلین دلانو روزولت
‫زنده بود و این روز رو می‌دید
‫ژنرال آیزنهاور به من اطلاع دادند ‫ که نیروهای آلمان
‫خودشان را تسلیم سازمان ملل متحد کردند
‫پرچم‌های آزادی ‫در سرتاسر اروپا برافراشته شده
‫به منزله‌ی این پیروزی، ‫دست به دست هم می‌دهیم...
‫مردم دارن می‌ریزن تو خیابون!
‫...که ما را از این روزهای سخت و تاریک
‫به روشنایی هدایت کرده.
‫کارهای زیادی باقی مانده
‫پیروزی‌ای که در غرب به آن رسیدیم، ‫باید در شرق هم به آن برسیم
‫- آدی، بیا اینجا ‫- تمام جهان
‫باید از اهریمنی که نیمی از دنیا ‫از آن رها شدند، پاک شود
‫ملت‌های صلح‌دوست و متحد...
‫ثابت‌ کردند که در غرب
‫قدرت اسلحه‌ها تا کنون
‫از قدرت دیکتاتورها ‫ یا استبداد دسته‌های نظامی
‫که زمانی ما را ضعیف و نرم می‌دانستند، ‫قوی‌تر بوده.
‫قدرت ملت ما برای دفاع از خود
‫در برابر تمام دشمنان ‫ در جنگ اقیانوس آرام...
‫باید دنبال همه بگردیم
‫فردا میرم صلیب سرخ
‫تا مطمئن شم همه اسم‌هامون ثبت شده باشن
‫کورک، تاتار، ‫آیکن‌والد، همه...
‫من اردوگاه‌های بی‌سرپناه‌ها رو ‫ بررسی می‌کنم...
‫ببینم کی یه لیست بهمون میدن
‫تقریباً مطمئنم که گنگ و هرتا رو ‫ فرستادن سیبری
‫شاید سلیم رو هم فرستاده باشن
‫شاید یه مدارکی باشه که ‫قبلاً نمی‌خواستن نشون‌مون بدن
‫- خیلی از مردها سرباز وظیفه شدن ‫- آدی شاید هنوز فرانسه باشه
‫من می‌خوام برگردم رادوم
‫اگه بچه‌ها می‌تونستن، ‫نامه می‌زدن
‫شاید چندتا از نامه‌هاشون رد شده
‫سلام
‫ببخشید مزاحم میشم
‫- اما این آپارتمان... ‫- چی می‌خوای؟
‫ببخشید، ‫اسم من نخوما کورک هست،
‫و قبل از جنگ ‫اینجا خونه‌‌ی من بودش
‫- بنده اطلاعی ندارم ‫- البته که ندارین
‫بعید می‌دونم بهتون گفته باشن که
‫- چه خونواده‌ای رو غیرقانونی بیرون کردن ‫- ما اینجا رو قانونی اجاره کردیم
خیلی‌خب، شما نامه‌ای با گیرنده‌ای ‫ به اسم «کورک» به دست‌تون نرسیده؟
‫- می‌خواستم بدونم... ‫- نه، نه، نه
‫- نذاری بیان تو ها. نه ‫- پسرهای ما...
‫- اینجا خونه‌ی خودمونه! ‫- گوش کنین، گوش کنین!
‫پسرهای ما، گنک و آدی کورک ‫گم شدن
‫- امکان داره به اینجا نامه فرستاده باشن... ‫- داره دروغ میگه که بیاد تو
‫فکر می‌کنی دروغ میگم پسر دارم؟
‫- دزدای یهودی ‫- ما دزدیم؟
‫ما میریم. ‫لازم نیست...
‫مگه چی میشه بذاری نامه‌ها رو نگاه کنم؟
‫- مادر ‫- اگه ممکنه لطفاً
‫در رو باز کنین و...
‫با پلیس تماس می‌گیریم
‫اینجا خونه‌ی منه، ‫خونه منه!
‫دیوارهای اینجا رو شما رنگ کردین؟! ‫اسباب اثاثیه‌ی شماس؟!
‫- مامان... ‫- بچه‌های شما اونجا به دنیا اومده؟!
‫- نخوما... ‫- پسر شما بود که دستش رو با اجاق گاز سوزوند؟!
‫- دختر شما بود اون پیانو رو می‌زد؟ ‫- مادر، مادر!
‫- اینجا خونه‌ی ماس! ‫- مادر گوش کن...
‫- خونه‌ی ماس! ‫- بس کن، بس کن!
‫- ارزشش رو نداره ‫- نداره
‫ارزشش رو نداره
‫«‌به‌عنوان نماینده‌ی جامعه‌ی لهستانی‌ها،
‫به تمام یهودی‌ها توصیه می‌کنم ‫تا از مرزهای شهرستان رادوم خارج شوند»
‫تاریخ هم برامون تعیین کردن، ‫پونزدهم اوت
‫حالا هم دارن ما رو ‫ به همکاری با شوری متهم می‌کنن
‫چطوری؟ ‫اصلاً منطقی نیست
‫اینجا دیگه مال ما نیست. ‫باید راه بیفتیم
‫یوزف!
‫یوزف خودمه!
‫یوزف، شوهرم
‫یوزف، ‫یوزف
‫نتونستم خیلی‌هاش رو نگه دارم
‫اما چند ماه اول، ‫تقریباً هرروز این رو سرش می‌کرد
‫فکرم به اینجا نرسیده بود ‫که کلاه نقابی لازمش میشه
‫انگار همش حس می‌کنم تو کوره‌ـم
‫شاید این بچه واقعاً آتیش باشه
‫نگران نباش، ‫اینطوری فقط بدتر میشه
‫سلیم عاشق این بود که ‫علم پشتش رو برام بشکافه
خیال می‌کرد علمش باعث میشه ‫کمتر عرق کنم
‫یاکوب؟
‫سلام
‫حالت خوبه؟
‫یه لیست جدید‌ آوردن
‫اسم‌شون توش بود، ‫اسم خونواده‌ـم
‫مُردن
‫اسم کیا رو پیدا کردی؟
‫مادرم... ‫پدرم...
‫خواهرم مانیا...
‫خواهرزاده‌ـم
‫هیچ اطلاعاتی درموردشون نبود
‫نمی‌دونم چطوری...
‫اصلاً فایده‌ی این همه کار چی بود؟
‫خیلی مطمئن بودم...
‫به‌خاطر مخفی‌کاری‌ها ‫و مشارکتم
‫اما اگه تمرکزم رو می‌ذاشتم رو خونواده‌‌ـم... ‫مثل کاری که هالینا کرد...
‫لطفاً این حرفا رو نزن. ‫این حرفا رو نزن
‫هیچ دلیل منطقی‌ای ‫ برای کسایی که زنده موندن، نیست
‫نمی‌خواستن که ما... زنده بمونیم
‫هیچ‌کدوم‌مون نباید زنده می‌موندیم
‫چه فایده‌ای داره؟
‫نمی‌دونم
‫« ژوئیه ۱۹۴۵ »
‫می‌بخشید
‫شرمنده
‫- سلام ‫- با یکی دعوام شد
‫دعوا؟
‫- امکان نداره باور کنی؟ ‫- یکم
‫- بعضی چیزها حرص آدم رو در میارن ‫- چیشد؟
‫بعضی‌وقتا اصلاً‌ باورم نمیشه
‫چقدر بی‌عاطفه
‫آدم اون کسایی که از اردوگاه‌ها جون سالم به در بردن ‫ یا اون عکسای وحشتناک رو می‌بینه...
‫امروز یه نماینده از اداره مهاجرت اومده بود
‫که می‌گفت به‌خاطر مشکلات‌شون ‫فکر نمی‌کنن که ظرفیت لازم
‫برای همکاری با جامعه‌ی برزیلی‌ها رو ‫ داشته باشن
‫برای همین آره، ‫باهام دعواش شد
‫همه می‌گفتن قصدشون کمک‌ـه
‫اما ترجیح میدن کمک‌شون از راه دور باشه
‫- ببخشید ‫- تو چرا میگی ببخشید؟
‫دارم خراب‌ـش می‌کنم. ‫امروز باید روز خوبی باشه
‫- روز خوبی هم هست ‫- خانم کارولینا؟
‫خانم کارولینا؟
‫فکر کنم تو رو میگن
‫ای وای! ‫اینجام، اینجام!
‫همش یادم میره اینجا اسمم کارولیناس
‫کارولینا...
‫ازدواج کنیم؟
‫به‌نظرم بکنیم
‫صبح‌بخیر. ‫صبح‌بخیر
‫هالینا! ‫ببخشید، یه دقیقه دیگه میام خدمت‌تون
‫بیا اینجا!
‫ببخشید، ‫شرمنده
‫- ببخشید ‫ - دیروز رسید
‫- ممنونم. ممنونم ‫- باعث افتخاره
‫ممنون
‫ممنون، ‫ممنونم!
‫ممنونم، ‫ممنونم
‫ممنونم!
‫مادر؟
‫تاتا؟
‫حالت خوبه؟
‫- میلا کجاس؟ ‫- داره درس‌های فیلیسیا رو یادش میده
‫- چیشده؟ ‫- میلا، فیلیسیا!
‫بیاین!
‫ریاضی رو بذارین برا یه وقت دیگه!
‫دستت درد نکنه
‫چیشده؟
‫«به همراه سلیم...
‫و هرتا، تو ایتالیاییم
‫توی سپاه دوم لهستان پیدامون کنین
‫امضا شده توسط گنک کورک»
‫یه بار دیگه بخون
‫«به همراه سلیم و هرتا، ‫ تو ایتالیاییم
‫توی سپاه دوم لهستان پیدامون کنین. ‫گنک کورک»
‫پسرمون
‫گنکای عزیزمون. ‫گنکا
‫با سلیم و میا
‫- سلیم ‫- خدایا
‫اون چطوریه؟
‫خیلی مهربون‌ـه
‫یه کوچولو جدی‌ـه
‫باهوشه
‫وقتی به‌دنیا اومدی کلی برنامه داشت ‫که چه چیزایی یادت بده
‫و مثلاً فکر می‌کرده چی‌ کاره بشی
‫ببخشید که بیشتر تعریف‌ـش رو نکرده بودم
‫خیلی وقت بود که خبری ازش نداشتم
‫اشکال نداره مامانی
‫می‌فهمم
‫دل تو دل‌ـم نیست که ببینیش
‫- ازم خوشش میاد؟ ‫- عاشقت میشه
‫بچه‌های صومعه می‌گفتن عجیب غریبم
‫عجیب غریب نیستی
‫قیافه‌ـم که هست
‫ففه...
‫تو خوشگل‌ترینی
‫باید تا جایی که میشه ‫از ایست‌های بازرسی دوری کنین
‫از همش دوری می‌کنیم
‫فعلاً رد شدن از هر مرز رسمی‌ای ‫ خیلی خطر داره
‫فکر می‌کنم کم‌خطرترین راه‌حل‌مون ‫ پیاده رفتن از کوه‌های آلپ باشه
‫اونجا وسیله نقلیه پیدا می‌کنیم ‫و با ماشین‌های بین‌راهی میریم گراتس
بعدش هم پیاده خودمون رو می‌رسونیم ایتالیا ‫
‫به همین راحتی؟
‫می‌دونم تو فعلاً نمی‌تونی پیاده بیای،
‫اما کارت اینجا خوبه
‫پولت رو پس‌انداز کن، ‫بچه‌ـت رو به دنیا بیار و وقتی آماده بودی
‫یه مسیر امن برات پیدا می‌کنیم ‫تا بیای پیش‌مون
‫یا خودم برمی‌گردم ‫و با هم میریم
‫- هالینا... ‫- نه، قول میدم
‫نه، ‫می‌دونم این کار رو می‌کنی
‫می‌دونم ولی...
‫بهش بگو، ‫درک می‌کن
‫چی رو بگه؟
‫آمریکا؟
‫عموم فرِد تو شیکاگو زندگی می‌کنه
‫قبول کرده حامی‌مون بشه
‫اما تضمینی واسه گرفتن ویزا که نیست
‫نه، اما این فرصت رو بهمون میده ‫تا از اروپا بریم
‫گفتیم ما اول جا پامون رو اونجا سفت کنیم
‫بعدش حامی بقیه بشیم، ‫البته اگه بخواین بیاین پیش‌مون
‫به‌هرحال هیچ کشتی‌ای اجازه نداره ‫از اروپا به آمریکا بره
‫از اینجا اجازه ندارن
‫قراره چندتا کشتی از برمرهافن برن اونجا
‫آلمان؟ ‫زده به سرتون؟
‫- تو لهستان بچه رو به دنیا میاریم... ‫- بعدش هم با کله
‫میرین تو دهن شیر؟
‫- میریم اردوگاه‌های بی‌سرپناه‌ها توی اشتوتگارت ‫- بهشون اعتماد دارین؟
‫هنوز دارن تو لهستان یهودی می‌کشن
‫فکر کردین تو اشتوتگارت ‫ براتون فرش قرمز پهن کردن؟ نه، نه
‫- نه، نه. اجازه‌ـش رو نمیدم ‫- اجازه‌ـش دست تو نیست هالینا
‫تو نمی‌تونی تصمیم بگیری
‫نمی‌تونیم بقیه‌ی عمرمون رو ‫صرف فرار کردن از خطر بگذرونیم
‫خطر همه‌جا هست
‫پس تصمیم‌ـش از قبل گرفته شده
‫می‌خواین بچه‌تون رو ‫ببرین پیش یه غریبه
‫راستش رو بخوای ‫ برای بچه‌ـم همه غریبه‌ـن
‫خنده‌داره
‫اون عمومه هالینا
‫تنها خونواده‌ایه که برام مونده
‫تنها خونواده نیست
‫اوه
‫می‌دونم
‫- می‌خوام بدونی که واقعاً قدردان زحماتت‌ـم ‫- لازم نیست قدردان باشی بلا
‫همیشه خواهرم می‌مونی
‫برای همینه که مطمئنم درک می‌کنی
‫« کوه‌پایه‌ی رشته‌کوه‌های آلپ » ‫« گراتس »
‫به‌نظرت از پسش بر میان؟
‫سخت‌تر از ایناش رو هم گذروندیم
‫بیا تاتا
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره
‫«دیــ.جـی‌مــ.وویــز»
‫خب. کی می‌خواد ‫ قزل‌آلاهای من رو امتحان کنه؟
‫فیلیسیا؟ ‫خیلی براش زحمت کشیدم‌ها
‫یالا دیگه، ‫به‌خاطر بابابزرگ یه لقمه بخور
‫هان؟
‫اون کپور زشته
‫که واسه اولین عید پسح‌ـت آوردی رو یادته؟
‫معلومه، ‫هرچی زلوتی داشتم رو براش دادم
‫وقتی اون ماهی رو دیدم...
‫...فهمیدم می‌خوای با دخترم ازدواج کنی
‫- از رو یه ماهی؟ ‫- خیلی گنده بود
‫تو وان حموم زندگی می‌کرد
‫تا این که وقت‌ـش رسید و...
‫انسانی‌ترین راه‌ـش بود
‫البته آدی اینطور فکر نمی‌کرد. ‫به‌نظر اون که یه قتل بود
‫- با این حال ماهیه رو خورد ‫- داداش‌مون بانمک‌ترین آدم دو رو بود
‫آره
‫آدی از همون لحظه‌ی به دنیا اومدنش آروم بود
‫وقتی به دنیا اومد ‫صداش از یه مورچه هم کم‌تر بود
‫یه بار دیدمش
‫آدی رو میگم
‫توی زندان بود
‫باهام حرف می‌زد
‫به گمونم یه خاطره باشه
‫البته امیدوارم
‫بعضی‌وقتا برام سوال میشه که این یعنی...
‫همه‌مون اینجاییم
‫یاکوب، بلا، گنک، هرتا...
‫سلیم
‫حق داریم بیشتر از این ‫ انتظار داشته باشیم؟
‫امیدواری... جرم نیست
‫به‌نظرم ضروری هم هست
‫شلوارم دیگه اندازه‌ـم نمیشه
‫جانم؟
‫مجبورم دکمه‌ی بالایی‌ـش رو باز کنم
‫این همه راه میریم، ‫غذاهای معمولی می‌خوریم،
...باز هم
‫این شیکم کوچیک‌ـم انگار مصممه ‫ که هی بزرگ‌تر شه
‫به‌نظرت وقتش رسیده که ‫ ازدواج‌مون رو رسمی کنیم؟
‫اوهوم
‫احتمالاً
‫« باری، ایتالیا »
‫هیس
‫آهنگ عمو آدی‌ـه
واسه من هم خواب‌‌آوره
‫- کمک لازم داری؟ ‫- نمی‌دونی چه اوضاعی‌ـه
‫تو هفت سال اخیر ‫اینجا تمیزترین جایی‌ـه که بودیم
‫گندش بزنن!
‫عادت ندارم این چیزا رو داشته باشم...
کشوها و این همه جا رو میگم
‫اینجا خیلی ساکت‌ـه
‫دارم از زیر پوست خودم می‌خزم بیرون، ‫همش صدای افکارم رو می‌شنوم
‫- می‌دونم با عقل جور در نمیاد ‫- اتفاقاً خیلی هم میاد
‫یولیا نمی‌خواد بیاد
‫یه نامه به دست‌ـم رسید
‫خواهرش رو تو کراکوف پیدا کرده
‫می‌خواد بره پیش‌ـش ‫و کمک‌‌ کنه خواهزاده‌ـش بزرگ شه
‫چه خوب که پیداش کرده
‫من دیگه چه آدم مزخرفی‌ام
‫بعد این همه اتفاق ‫هنوز ناراحتم
‫اوتو...
‫خواهر و خونواده‌ـش رو پیدا کرده
‫دلم براشون تنگ شده
‫دلم واسه خونواده‌ـم تنگ شده
‫سال‌ها خواب این لحظه رو می‌دیدم
‫خوابِ آزادی. ‫ و حالا مثل چی دلشوره دارم
‫درک می‌کنم
‫واسه کارهایی که بعدش باید بکنیم ‫هیچ دفترچه راهنمایی‌ای نیست
‫فکر می‌کردم با پیدا شدن خونواده‌ـم ‫همه‌چی درست میشه
‫ولی...
‫باید برگردیم سر زندگی‌هامون
‫- خیلی پیر شدیم ‫- من پیر شدم
‫تو... ‫خیلی جذابی
‫هنوز هم خوشگل‌ترین زنی هستی ‫که تاحالا دیدم
‫هنوز هم شبیه همون روزی هستی ‫که تو تله‌کابین دیدمت
‫شاید هم واسه اینه که هنوز توهم می‌زنی
‫ازم پرسید که باید چی صداش بزنه
‫نگرانه
‫نمی‌شناستش
‫من می‌شناسمش؟
‫باید صبور باشی
‫دوباره می‌بینیش، ‫بهش سلام می‌کنی
‫سعی کن خیلی نگران نباشی
‫همینجا منتظر می‌مونیم!
‫لعنتی، ‫من خیلی کوتاه‌ـم
‫ببخشید
‫چیزی می‌بینی؟
‫هنوز نه
‫گنک!
‫میلا!
‫گنک! ‫گنک!
‫همونجا وایسا! ‫میایم پیش‌تون!
‫گنک! ‫مادر، مادر، اول تو برو پیشش
‫اول تو برو پیشش
‫گنک! ‫گنک
‫ببخشید. ‫ببخشید
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود مادر
‫هی!
‫سلام!
‫خدایا!
‫آخرین باری که دیدمت ‫اندازه یه بچه گربه بودی
‫دوست داری پسردایی‌ـت رو بیبنی؟
‫پسردایی؟
‫- چی؟ ‫- اسم‌‌ـش یوزفه. بهش میگیم زه
‫چه خانم محترمی
‫نوه‌ی جدید. ‫سلام
‫پسردار شدی
‫آره
‫رو صورتت هم چین و چروک افتاده
‫رو صورت خودت هم همینطور
‫اینجاس؟
‫نمی‌دونم. ‫هنوز ندیدم‌ـش
‫نمی‌خواستم... ‫مزاحم بشم
‫من...
‫- سلیم، من... ‫- میلا
‫اوم...
‫فیلیسیا...
‫یه چیزی واست آوردم
‫این رو از یه خونواده‌ی جوون ایرانی
‫بعد این که کمک‌شون کردم ‫ بچه‌شون به دنیا بیاد، گرفتم
‫شیرش رو می‌بینی؟
‫بالاش هم نماد فارسی ‫برای عدد پنج‌ـه
‫البته برای من...
‫مثل یه قلب می‌مونه
‫می‌بینیش؟
‫این رو... ‫برای تو نگه داشتم
‫چه هدیه‌ی ویژه‌ای
‫ممنون بابا
‫اشکالی نداره که... ‫بغلت کنم ففه؟
‫فکر می‌کنی خیلی کارهام خنده‌داره
« ووچ، لهستان » « اکتبر ۱۹۴۵ »
‫تو...
‫فکر می‌کنی من خنده‌دارترین مامانی‌‌ام ‫که تاحالا تو این دنیا بوده
‫بلا
‫اوه
‫- وقتشه ‫- باشه، باشه
‫- باشه. بیا ‫- آره. آره
‫- برو پیش بابایی ‫- سلام
‫سلام
‫ممنون
‫خیلی‌خب
‫همه...
‫جمع شین کنار همدیگه
‫چی‌کار می‌‌خوای بکنی؟
‫به من نگاه کنین
‫بله. ‫لبخند بزنین...
‫البته اگه دل‌تون خواست
‫باز باشه؟
‫- باز باشه ‫- باز باشه
‫ماجراجویی شروع میشه ویکتور
‫به امید دیدار لهستان
‫باورم نمیشه
‫گیر کرده
‫لازمه که در بیاد؟
‫موقع نوشتن گردش خون‌ـم رو قطع می‌کنه
‫شاید یه نشونه باشه ‫که دست از نوشتن برداری
‫خیلی‌خب
‫بذار ببینم
‫همم
‫یکم بخواب
‫دیگه به زور می‌تونم بخوابم
‫بچه‌ـت شبا کلی فکر میاد تو سرش
‫شرمنده
‫- می‌خوای گردن‌بندش کنم؟ ‫ - آره لطفاً
‫به‌نظرم زیادی رو اروپا تمرکز کردیم
‫- فقط تمرکز که نکردیم ‫- شانگهای چطوره؟
‫ببین تو چقدر دور شدی، ‫شاید اونا هم همین کار رو کردن
‫اینجا چطوره؟
‫آمریکا؟
‫امکانش که هست اما اگه آشنا نداشته باشی ‫که حامی‌ـت بشه
‫توی روال گرفتن ویزا تا ابد گیر می‌کنن
‫خونواده‌‌ـم رو نمیگم
‫خونواده‌ی خودمون رو میگم
‫- می‌خوای... ‫- می‌خوام یه جایی زندگی‌ـم رو شروع کنم
‫که برای تو معنایی داشته باشه
‫ما تازه اومدیم اینجا
‫شاید اول باید وقت بذاریم ‫و کار پیدا کنیم
‫عملی‌ـه
‫هالینا همیشه بهم تهمت می‌زد ‫که زیادی اهل عمل‌ـم
‫فکر می‌کردم این کار ‫یه هنرمند رو به فنا میده
‫با تموم احترامی که واسه هالینا قائلم، ‫به‌نظرم یه مرد اهل عمل هم
‫می‌تونه رویاپرداز باشه
‫محض اطلاعت باید بگم که ‫من نبراسکا بیا نیستم
‫خیلی‌خب
‫دیر کردی!
‫نظرت درمرود «ادی کورتس» چیه؟
‫بنظرم زیادی آمریکایی‌ـه
‫دقیقاً
‫می‌خوام خونواده‌ـم فرصت این رو ‫ داشته باشه که از نو شروع کنه
‫دنبال تصورات و خیالات نیستم... ‫نمی‌خوام...
‫آسیب‌پذیر باشی؟
‫مطمئن بودم برمی‌گردی لهستان
‫قبلاً همه‌ی فکرم همین بود، ‫اما حالا چیشده که میگی لهستان؟
‫می‌خوام خاطراتم ‫ همونطوری که بودن، بمونن
‫این موقع سال توی رادوم برف میاد
‫ شب‌ها می‌رفتیم سینما، شاید هم ‫تو پارک استاری اوگرود اسکیت‌سواری می‌کردیم
‫یا مادر یه لیوان شکلات داغ ‫برامون میاورد
‫بهش می‌خوره فوق‌العاده باشه
‫همینطور هم بود
‫- با من و امول بیا نیویورک ‫- همم
‫به موسیقی‌ـش فکر کن، ‫به کلوب‌هاش!
‫بچه‌هامون می‌تونن دوستای صمیمی همدیگه بشن
‫شاید هم از هم متنفر بشن. ‫خیلی خوب میشه
‫شرمنده، ‫نمی‌خواستم به حرفاتون گوش کنم
‫اما درست متوجه شدم ‫که شما لهستانی هستین؟
‫باید تو آمریکا رو لهجه‌ـم کار کنم
‫شما کسی به اسم آدی کورک می‌شناسین؟
‫لهستانی‌های زیادی
‫توی ریو نیستن و من چندوقته که ‫ دارم دنبال این مرد می‌گردم
‫فکر کنم آدرسی که ازش داریم قدیمی باشه
‫شاید به‌خاطر اینه که ‫یه ماه پیش با همسرم از اونجا رفتیم
‫آدی کورک شمایین؟
‫ خودت رو تو چه دردسری انداختی؟
‫- مطمئن نیستم، شما بگین ‫- هیچ دردسری نیست قربان
‫من برای کنسولگری لهستان کار می‌کنم. ‫یه تلگراف برای شما به دست‌مون رسیده
‫تلگراف؟ ‫از طرف کی؟
‫تا به سفارت نیاین، نمی‌تونم ‫ چنین اطلاعاتی رو فاش کنم
‫- اما اداره ده دقیقه دیگه می‌بنده ‫- الیسکا...
‫- برو، برو! ‫- نه قربان
‫- نمی‌رسین ‫- بدو!
‫صبر کنین! ‫خواهش می‌کنم صبر کنین!
‫- تعطیله، فردا بیا ‫- خواهش می‌کنم، یه تلگراف واسه‌ـم اومده
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم. ‫نمی‌‌تونم یه شب دیگه منتظر بمونم
‫ممنونم، ‫ممنونم
‫سانتوس مسئول تلگراف‌های دریافتی‌ـه
‫اونایی رو که اینجا بایگانی نشدن، ‫نگه می‌داره
‫- اسم؟ ‫- آدی کورک
‫- با واو؟ ‫- با واو
‫انگار دو هفته یپش رسیده
‫میشه یه لطف در حق‌ـم بکنین؟ ‫میشه لطفاً برام بخونین‌ـش؟
‫«برادر عزیزم،
‫خیلی ذوق زده شدم که ‫ تو لیست صلیب سرخ پیدات کردم
‫من به همراه خواهرها ‫و پدر و مادر توی ایتالیا هستم
‫یاکوب منتظر وایزاش به آمریکاس
‫خبرمون کن. ‫با عشق، گنک»
‫خبر خوبی‌ـه!
‫اونا... ‫اونا زنده‌ـن، زنده‌ـن
‫« ژوئن ۱۹۴۶ » ‫« چهار ماه بعد »
‫وقتشه بری
‫فقط یکم دیگه
‫کتلین دلش نمی‌خواد دیر کنی
‫اگه کتلین همچین حسی داشت
‫یه روز دیگه واسه اومدن ‫انتخاب می‌کرد
‫- بیا ‫- سلام قند عسلم
‫شرمنده که نمی‌تونیم باهات بیایم
‫نگرانی؟
‫می‌دونم نباید باشم ‫اما هشت سال...
‫یعنی چه فکری درموردم می‌کنن؟
‫بنظرم فقط بغلت می‌کنن
‫با یه ایلی برمی‌گردم که ‫نمی‌دونی باهاشون چی‌کار کنی
‫شرمنده. ‫ببخشید. معذرت
‫آدی، آدی!
‫« ده ماه بعد »
‫« عید پسح ۱۹۴۷ »
‫اینجا خونه‌ی خودته کارولین
‫خودم می‌تونم مراسم رو اجرا کنم ‫اما خیلی خوشحال میشم
‫که تو شمع‌ها رو روشن کنی
‫می‌دونم این کار معمولی نیست
‫اما از هرتا خواستم ‫تا یه شمع یادبود
‫برای کسایی که دیگه پیش‌مون نیستن، ‫ روشن کنه
‫پدر و مادرم، ‫هنریتا و آبراهام سایفرت...
‫زن‌برادرم لولا...
‫و برادرزاده‌ـم لیزه
‫پدر و مادرم، ‫هایم و فایگا کایلر
‫خواهرهام، شایا، ‫هلا و دوُیره
‫و برادرهام، ‫یاکوب و فایوا
‫پدر و مادرم، ‫لیا و ولف آیکن‌والد
‫خواهرم مانیا
‫خواهرزاده‌ـم الی
‫خواهرهام...
‫رایزل...
‫استرا...
‫و گیتلا
‫برادرهام، ‫هایم و ایزرائیل...
‫و خواهرهام، ‫دورا و سیپرا
‫حاضری؟ خب، ‫همونطوری که تمرین کرده بودیم ففه
‫بیا رو صندلی. ‫رو این یکی وایسا. مراقب باش
‫میشه همه توجه کنن؟
‫اینجا یه‌نفر سوال داره
‫خیلی‌خب
‫هان؟ ‫خب، چشماتون رو ببندین
‫زه، چشمات رو ببند، ‫ففه
‫آدی تو هم چشمات رو ببند
‫- بفرمایین ‫- لطفاً بازم به من بدین
‫بیشتر می‌خوای؟
‫آره
‫پسح مبارک!
‫پسح مبارک، یاکوب!
‫نه،‌ نه. ‫ویکتور چطوره؟
‫ویکتور خوابیده
‫هوا چطوره... ‫هوا...
‫اصلاً نمی‌شنوم کی چی داره میگه
‫بلا، دلت برام تنگ شده؟ ‫هنوز چیزی نگفتی
‫هالینا، ‫میشه لطفاً حرف نزنی؟
‫برادر محبوبم یاکوب چطوره؟
‫دل‌مون برات تنگ شده
‫هی می‌زنن تو حرف همدیگه
‫- یه چیزایی هیچوقت عوض نمیشن... ‫- نه... چی؟
‫« از آن زمان... »
‫« هالینا و آدام در سائوپائولوی برزیل ‫ ماندگار شدند »
‫« آدام به شغل سابق‌ـش یعنی معماری بازگشت ‫و آن‌ها دو فرزند خود، ریکاردو و آنا را بزرگ کردند »
‫« هالینا و آدی رابطه‌ی نزدیک‌شان را حفظ کردند ‫و تا جای ممکن در سفرهای‌شان یکدیگر را ملاقات می‌کردند »
‫«...و غالباً در تولد مشترک‌شان »
‫« میلا هم هروقت که می‌توانست ‫به آن‌ها می‌پیوندید »
‫« میلا و سلیم به همراه فیلیسیا ‫در ریو دو ژانیرو مستقر شدند »
‫« فیلیسیا قبل از ازدواج و تشکیل خانواده در فرانسه ‫قصد داشت به دانشکده‌ی پزشکی برود »
‫« گنک و هرتا به سائوپائولو نقل‌مکان کردند ‫ تا نزدیک هالینا باشند
‫و آنجا دو پسر خود ‫ یعنی جوزف و میشل را بزرگ کردند
‫« روحیه‌ی پرشور آن‌ها ‫هیچ‌گاه فروکش نکرد »
‫« یاکوب و ماریلا‌ (در سریال بلا) ‫به پیش عموی او در شیکاگو رفتند »
‫« یاکوب یک عکاس حرفه‌ای شد ‫ و طولی نکشید که
‫برادر ویکتور یعنی گری ‫به خانواده‌شان اضافه شد »
‫« یاکوب و ماریلا اغلب اوقات ‫در ماساچوست همدیگر را می‌دیدند »
‫« کتلین خواهر بزرگ‌تر ایزابل و تیموتی شد »
‫« آدی هیچگاه از نواختن موسیقی دست‌ نکشید »
‫« سول و نخوما به همراه هالینا و آدام ‫در سائوپوئولو به زندگی خود ادامه دادند
‫و به آن‌ها در بزرگ کردن نوه‌های‌شان ‫کمک کردند »
‫« آن‌ها تا آخر عمر قلب خاندان بودند »
‫« تا سال ۱۹۵۳، سول و نخوما ‫ ۱۰ نوه داشتند »
‫« حال، نوادگاه مستقیم سول و نخوما کورک ‫نزدیک به ۱۰۰ نفر هستند »
‫« جورجیا، وایات و کارولین »
‫خب، می‌خوام تایمر رو روشن کنم
‫بعدش برم اونجا
‫ما هم باید سعی کنیم نخندیم...
‫« آن‌ها تا حدی که ممکن است، ‫ در دورهمی‌های خانوادگی،
‫عروسی‌ها و مراسم بر میتصوا و بت میتصوا، ‫دور هم جمع می‌شوند »
‫« ...و همچنین عیدهای پسح »
‫« خانواده کورک » ‫« رادوم لهستان - ۱۹۱۹ »
‫مترجم: «محمدعلی sm» ‫در تلگرام mmli_Subs@